تظاهرات دانشگاه تهران – ۱۳ آبان

دانشگاه تهران: كروبي موسوي خاتمي آزادي؛ شعار ملت ما دين از سياست جدا؛ سيد علي پينوشه ايران شيلي نميشه

دانلود

دانلود

مرگ بر تو

دانلود

محمود جنايت ميكنه رهبر حمايت مي كنه

دانلود

اي رهبر آزاده خميني چشم به راهته

دانلود

توپ تانك بسيجي ديگر اثر ندارد

دانلود

نه شرقي نه غربي دولت سبز ملي؛ مرگ بر ديكتاتور

دانلود

ديكتاتور كوتوله بازي ادامه داره؛

دانلود

دانلود

ياردبستاني من…؛

دانلود

نه شرقي نه غربي دولت سبز ملي

دانلود

تظاهرات باشكوه دانشجویان دانشگاه آزاد نجف آباد – ۱۳ آبان

دانلود

دانلود

تظاهرات دانشجویان دانشگاه آزاد مشهد – ۱۳ آبان

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

تظاهرات دانشجویان دانشگاه باهنر کرمان – ۱۳ آبان

دانلود

دانلود

تظاهرات دانشجویان دانشگاه آزاد قزوین – ۱۳ آبان

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

تظاهرات دانشجویان شیراز – ۱۳ آبان

دانلود

دانلود

حمله گارد به دانشجويان

دانلود

بجنگ تا بجنگيم ؛ نداي ما نمرده ولايت است كه مرده

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

مرگ بر اين دولت مردم فريب؛ صداي تير اندازي به همراه هجوم بسيجيان به داخل دانشگاه

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

تظاهرات اصفهان – ۱۳ آبان

دانلود

تظاهرات دانشجویان فردوسی مشهد – ۱۳ آبان

دوربینتو خاموش کن صدای مارو گوش کن

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

تظاهرات دانشجویان دانشگاه چمران اهواز – ۱۳ آبان

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

دانلود

تظاهرات دانشجویان دانشگاه تبریز – ۱۳ آبان

دانلود

دانلود

مردم شجاع و آگاه حیلهٔ ترساندن با دوربین فیلمبرداری را مورد تمسخر قرار داده و با شهامت به تظاهرات خود ادامه میدهند و شعار سر داده میشود: ما اهل کوفه نیستیم، پول بگیریم بایستیم

تظاهر کنندهٔ فیلمبردار خطاب به مامور دولت کودتا: “لبخند بزن دارم فیلمت رو میگیرم”؛ چه بسا فیلم من را فردا دنیا خواهد دید ولی فیلم تو تلنبار میشود در انبار وزارت اطلاعات

دانلود

شعار نويسي روي ماشين پليس به همراه شعار “برادر شهيدم راي تو پس مي گيرم”

زنداني سياسي آزاد بايد گردد

مرگ بر تو

دانلود

یه ژانری هست به اسم ژانر زن های میان سال به بالا که می ایستند و با گاردی ها و باتوم به دست ها حرف می زنند. آی من عاشقشونم! آی عاشقشونم

مامان هنگامه جای هنگامه حرف میزد، انتظار هم نداشتم صدای خودش رو بشنوم از توی دهانی که سه تا دندونش از دیروز تا امروز کم شده. گوشهام میشنوید، چشم هام گریه میکرد ولی‌ قلبم باور نمیکرد که کسی‌ هست که بتونه با باتوم توی دهان کس دیگه یی بکوبه. اینچیز‌ها مال فیلم‌های خشنه، مال هالیوود، فیلم‌های هندی، نه گوشه یی از تهران. نمی‌شد چیزی به مادر هنگامه بگم که آرومش کنه، فقط گفتم به هنگامه بگو دمت گرم، کاش کنأرت بودم و دردت تو با من قسمت میکردی.

از: من یک زنم

——————————————————

مترو از روزهای عادی شلوغ تر بود. یکی روزنامه می خواند، یکی جدول حل می کرد، یکی میله ی مترو را گرفته بود و نگاهش مات . چند تا دختر بودند که با هم حرف می زدند. چند تا پسر مو سیخ سیخی.هیچ نشانی از دستبند سبزنبود. با خودم گفتم امسال سیزده آبان خیلی شلوغ نمی شود. ایستگاه های هفت تیرو طالقانی بسته بود. به مفتح که رسید یارو روزنامه اش را گذاشت توی جیبش، آن یکی جدولش را تا کرد و گذاشت تو کیف. دخترها و پسرها ساکت شدند… و یهو در مترو که باز شد همه ریختند بیرون یاحسین میرحسین گویان. واگن مترو کاملا خالی شد. یعنی عمرا اگر کسی حدس می زد اینا اومدند واسه اغتشاش.همه حرفه ای شدند ماشاءالله

——————————————————

قصيده اي براي نترسي
جمهوري اسلامي عصر روز 18 تير 1388 سرنگون شد.
کسي که سرنگونش کرد،‌دخترکي بود بي نام. در خيابان کارگر شمالي.
بسيجي ها حمله کردند و جمعيت فرار مي کرد، دخترکي ميانشان بود با صورت خونين. لابد باتومي نصيبش شده بود پيش از‌آن.
بعد وسط آن همه جمعيت که مي دويد، دخترک ايستاد.
جايي در آن فضاي خالي بين چماقداران و مردم، برگشت و فرياد زد:
“من نمي ترسم. من نمي ترسم. من ديگه نمي ترسم”
و جمهوري اسلامي سرنگون شد.
جکومت هاي ديکتاتوري با ترس است که حکومت مي کنند. حکومت هاي ايدئولوژيک بر فکر مردم حاکمند، پوپوليست ها بر شکمشان. ديکتاتورها اما تنها بر جسم مردم حکومت مي کنند با ترس از شلاق از زندان از چماق و از گلوله.
بعد فکر مردم رها مي شود از جسم در بندشان، غوطه ور مي شود در روياي آزادي و آنقدر به عمق مي رود که ديگر در بند جسم نيست.
آنوقت است که “نترسي” مي آيد.
درست مانند هنگامه شهيدي و کيوان صميمي که روحشان آزاد شده از جسم در بندشان. از ميان ميله هاي زندان فرياد نترسي شان شهر را برداشته.
انگار كه همه قدرت ديكتاتور در كابوس ما بوده است، انگار كه هرگز وجود نداشته است، انگار كه خدايگاني او و بندگي ما، چيزي نبوده جز خوابي پريشان، بي اساس، بي ريشه در هيچ چيز حقيقي جز هراس ما از اين كابوس و جز ترس ما از قدرت موهوم او.
آنوقت است که درست چشم در چشم ديکتاتور، نترسي بر مي خيزد،‌نگاهش مي کند و حرف مي زند. آنجاست که ترس جابجا مي شود، اينبار در چهره اوست که ترس جاي مي گيرد،‌چرا که نترسي را مي بيند که حتي اندروني خانه اش را هم گرفته است.
آنجاست كه نور مي تابد بر اين تاريكخانه وهم آلود. روشن مي شود كه همه آن هيولاهاي هراس انگيز، مترسكهايي پوسيده اند، همه اين قدرت ترسناك چيزي نيست جز دروغ.
کسي نوشته بود :
“بسمه تعالي/ بوي آزادي مي آيد/ والسلام”
و اين بوي آزادي بر نسيم نترسي است که استوار است. با نترسي است که مي وزد و از هر حفره کوچک،‌هر سياهچاله اي را پر مي کند.
بعد جاي ترس و نترسي جابجا مي شود. امروز “آنها” مي ترسند. از ماي بي سلاح از ما که به تنه وجودمان تبرهاشان را شکسته ايم و هنوز سبزيم.
امروز، بوي آزادي مي آيد.
والسلام

——————————————————

ما تازه از هفت تیر برگشتیم. نامردا نگذاشتند شعار مورد علاقه ام ” باراک حسین اوباما یا با اونا یا با ما” را داد بزنم. در واقع حتی نتونستیم از ماشین پیاده بشیم

——————————————————

آقا ! چرا یکی از این گاردی ها و بسیجی ها یه وبلاگ نداره ما بفهمیم تو ذهن اینا چی می گذره؟

——————————————————

امروز فهمیدم ترس یعنی چی، باتوم یعنی چی، نفرت یعنی چی. اما از همه مهم تر شجاعت یعنی چی.
شجاع یعنی مردی که بالای پل عابر کریمخان فریاد زد مرگ بر دیکتاتور
یعنی زنی که تو چشم های کسی که بهش باتوم می زد نگاه می کرد شاید انسانیتی پیدا بشه
یعنی نوجونی که در خونه اشون را باز گذاشته بود و از فریاد” اون در را ببند” لباس شخصی موتورسوار پا پس نمی کشید
یعنی همه گروه های 10- 20 نفره ای که تازه از دست گارد فرار کرده بودن اما چند قدم آن ورتر دوباره شعار می دادن
یعنی همه کسانی که امروز کتک خوردن اما شجاعانه فریاد می زدن، به هم دلداری می دادن و کمک می کردن.

——————————————————

ما رایت الا جمیلا
1. بچه هایی که به صف شده بودن با پرچم ایران؛ ولی وقتی از کنارشون رد می شدی می گفتن : «ما همه موسوی هستیم»
2 .پیرزنی که با باتوم زده بودن پشتش و شوهرش که دست انداخته بود دور گردنش و جای ضربه رو ماساژ می داد.
3.سیگارهایی که در جواب اشک آورها روشن می شد و دود سیگار که «ببین و به عرش رو»
4.اتوبوس هایی که از سر تا ته اش شعار نوشته بودن و اون پسری که رو تمام تابلوهای «حمل با جرثقیل » چیزی نوشت که مجبورن عوض اش کنن
5.دختری که، ساعت نه، وقتی از هنوز به جمعیت نرسیده بودیم چندتا دست بند بسته بود به دست اش و یه مشت هم تو دست اش بود! گفتیم «ببینن دهنتُ سرویس می کنن» خندید! و با پر رویی تمام از جلو بیست،سی تا گاردی رد می شد که نگه اش داشتن!
6.شعر «کشتی جوانان وطن» و اون « مرگ بر تو»ی چهارم،
7.وقتی موتور سوار ها حمله کرده بودن و با اون اسباب بازی که دستشون بود نشونه می گرفتن سمت جمعیت و دیگه هیچ عرف و دینی نمی تونه نزاره تو خیابون بغلت کنم
8.بچه های دانشگاه تهران که کاملن محاصره بودن ولی تا ساعت چهار از در دانشگاه آویزون بودن و شعار می دادن
9.و اون آخوندی که وقتی ازش پرسیدم این باتوم ها حلاله!؟ گفت:«حلال ِ حلاله، حقشونه!»

——————————————————

الان اینا رو دوباره فرستادن تو قفس هاشون. یه هفته گشنه نگه ‌شون داشته بودن. رییسشون میاد یکی یکی در قفس ها رو باز می کنه. یه تیکه گوشت خام می ندازه جلوشون. کاسه هاشون رو هم پر از خون می کنه. می گه: دست مریزاد عزیزان من. اینم سهم غذا تون. اینا خوشحال می ریزن سر اون گوشته. و هر کی به تیکه به دندون می کشه. یه قلپ خون. بعد میان پاش رو بوس می کنن.برق دندون و چشمای رییسه یه لحظه میله های قفس رو روشن می کنه. بعد می ره سراغ قفس بعدی.

——————————————————

امروز روز ویژه‌ای بود. خبرا رو گمانم دیدید و خواندید. اما اینجا میخواهم از یه نکته غیر خبری بگویم.
امروز زیاد دیدم مردم را که در همان حال که شعار میدادند یا فرار میکردند از دست گاردیها، در همان وضعیت داشتند میخندیدند. طوری که آدم شک میکرد آنها دارند مبارزه میکنند یا تفریح دسته جمعی! نه اینکه خشم یا حتی نفرت در کار نباشد، نه ،ولی آنقدر هست که اگر کوچکترین بهانه ای برای خنده و شوخی به دست بیاید لبها همه خندان میشود. نوعی اعتماد به نفس جمعی شاید…

در خیابان ولیعصر کمی بالاتر از تقاطع زرتشت، در یکی از آن فراوان نقاطی که عده ای از مردم جمع شده بودند و رفته بودند لابلای ماشینها شعار میدادند، و ماشینها هم به نشانه همراهی، صدای بوقشان بلند بود، یک آقای سپید موی جاافتاده رفت حاشیه پیاده رو و شروع کرد مثل رهبر ارکستر بوق ماشینها، به رهبری همنوایی بوقها. خیلی باکلاس . و مردم هم برایش ابراز احساسات کردند حسابی…. یکی دو دقیقه بعد هم اتوبوس شرکت واحد از همین نقطه داشت آرام آرام در ترافیک جلو میرفت و در اتوبوس هم مردم و به خصوص خانمهای نیمه عقب اتوبوس با جدیت دست میزدند و شعار میدادند. و مردمی هم که در پیاده رو ایستاده بودند برای اتوبوس سواران شادان علامت وی نشون میدادند
…
…

خیلی ها این سیزده آبان باتوم خوردند، یا گاز اشک آور استنشاق کردند، یا حتی خودشان یا نزدیکانشان دستگیر شدند. ولی این همه نمی تواند باعث شود این امید یا سرور جمعی را که به وضوح در میان اهالی جنبش سبز (بخوانید مردم) دیدم از یاد ببرم.

——————————————————

خواستم مثلن با کلاس و شخصیت رفتار کنم. دست زنم را گرفتم و آرام و بی خیال، با حالت «مگه چی کار کردیم که در ریم؟» سمت ته کوچه قدم می زدیم.
سرهنگ انتظامی دوان دوان و باتوم چرخان عقب مان بود. ملت جَلدی دویده بودند و خیلی ازمان فاصله داشتند. یارو هی نزدیک آمد و آمد تا نفسش رسید پشت مان. و ما همین طور آرام که «ما جزو اونا نیستیم».
داد زد: «مگه به تو نمی گم برو؟» و با باتوم محکم کوبید رو میله های داربست ساختمان نیمه تمام. حق داشت خب؛ رسمن حضورش را انکار کرده بودیم.
خفت از این بیشتر نمی شد. بی هیچ مقاومت و اعتراضی، دُم مان را گذاشتیم روی کول مان و د ِ در رو!
چند قدم جلوتر به خیال آنکه لابد رفته، یواش کردیم که صداش از عقب آمد: «باز که وایسادی؟» چهار نعل تا ته کوچه دویدیم.

ب.ت: چیزی که «من دیدم»، برخورد نیروی انتظامی «خیلی خوب» بود. (نه که فک کنین شیر موز و آب هویج بدن دست ملت. در اشل برخوردایی که تو تظاهرات می شه.)
سر سید جمال، روبه روی ایرنا، ده – دوازده تایی افسر وایساده بودن و بیست متر اون ور تر ملت با خیال راحت شعار می دادن. حتا «نیروی انتظامی/ خجالت خجالت» هم گفتن. اما اینا هیچ کاری – به مفهوم مطلق کلمه- نکردن. دو سه تاشون چن بار برگشتن سمت ملت به تماشا، و شاید مزمزه می کردن که برن طرف شون یا نه. نرفتنم آخر.
گاردی ها هم «خوب» بودن. خوب که می گم یعنی انصاف داشتن؛ هار و حشر  ِ لت و پار کردن نبودن. می زدن، در که می رفتی ول می کردن.
یکی از خانومای شرکت (به روایت خودش) تو یه کوچه گیر افتاده. گاردیه باتومو برده بالا که بزنه، و این از ترس و ضعف فقط چشماشو بسته و دعا می خونده تو دلش. باتومه آورده پایین و گفته برو وانسّا.
اما لباس شخصیا، امان از این لباس شخصیا…

——————————————————

از چهارراه ولی‌عصر به سمت خیابان طالقانی راه می‌رفتیم، نزدیک فرهنگستان هنر بودیم که صدای بلند شعار دادن را شنیدیم. گوش‌ام «مرگ بر دیکتاتور» انگار شنید. پا تند کردیم. یاد نماز جمعه‌ی هاشمی افتادم و صدای شعاری که از دور شنیدیم و پا تند کردیم به سمت مردم ِ سبز. پا تند کردیم سمت رواق فرهنگستان هنر. همان‌جا که چند ماه پیش مهندس موسوی افتتاح‌اش کرد. صدای شعار بود که زیر سقف رواق می‌پیچید و نمی‌فهمیدم چه می‌گفتند. دل‌ام گرم شده بود که از میان آن همه مامور باتوم به دست، می‌رسیم به عده‌ای که مثل خودمان هستند و سلاح ندارند. خودم را انداختم توی رواق و ناگهان لرز افتاد به تن‌ام. نزدیک ۱۰۰  نفر مامور باتوم‌به‌دست زیر رواق ایستاده بودند و علیه موسوی شعار می‌دادند. دورشان را باز هم مامور باتوم‌به‌دست گرفته بود، لابد برای محافظت. احساس بره‌ای را داشتم که بین یک گله گرگ گیر افتاده. چرخیدم دور خودم. ساختمان فرهنگستان هنر را محاصره کرده بودند و صدایشان زیر سقف رواق مهندس می‌پیچید. باز پا تند کردم و دور شدم… دور شدم فکر کردم چه وحشتی از ما دارند، که این‌طور به خیابان‌ها آمده‌اند و برای ترساندن‌مان لابد، از معماری رواق کمک گرفته‌اند و صدایشان را انداخته‌اند در سقف آن‌جا به خیال ِ ترساندن‌مان شاید! کمی آن‌سوتر در خیابان طالقانی، دسته‌های دانش‌آموزان با سرپرستی معلم تربیتی‌ای، کسی، راه می‌رفتند و شعار می‌دادند. اغلب هیجان‌زده‌ی یک حرکت بودند، بیش‌تر از این‌که بدانند چه می‌گویند و چه‌کار می‌کنند، انگار. از کنارشان رد می‌شدم و فکر می‌کردم اگر در این روزها، من همسن این‌ها بودم ممکن بود همین‌طوری شعار مرگ بر منافق بدهم و راه بروم؟ در همین فکرها بودم که یکی‌شان از کنارم رد شد، توی صورتم نگاه کرد و گفت: خوش به حال‌تان.

این دو تصویر از ۱۳ آبان ۸۸، تا ابد در ذهن‌ام می‌ماند؛ به تلخی.

——————————————————

گاهی فکر می کنم فردای قیامت فقط به خاطر دود سیگارهایی که فوت کردم توی صورت اشک ریزان این زن ها و پیرزن ها می روم بهشت.

——————————————————

من همه دیروز عصر و شب داشتم با خنده همه چیز را برای مامان تعریف میکردم ، اما امروز صبح که این پست [http://www.mowjcamp.com/article/id/62383] را خواندم نشد که گریه نکنم برای آن همه حس ناتوانی که داشتم

- پیرمرده با عصاش میزد به آرنج گاردیه و می پرسید: امروز چند تا آدمکشتین آدمکشا؟ (سمیه)

۲- درد اونیه که دیگه نه دستت رو حس می کنی، نه پات رو، نه هیچی رو. دیگه هیچی رو.
یکی از ما، برنگشت.

ماندانا

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مادرم رفته بود بود بیرون امروز. گویا توی مترو نزدیک‌های هفت تیر مردم شعار می‌دادند : ” نترسید نترسید ما همه با هم هستیم.” مادر گفت : “من نمی‌ترسیدم برای خودم. ولی راستش را بخواهی برای جوان‌ها خیلی می ترسم . دست خودم نیست. می‌ترسم. یاد شصت و هفت می‌افتم. آیدا ما چه نسلی هستیم که شاهد دو انقلاب و یک جنگ و کلی قتل عام بوده‌ایم؟ برای یک‌بار زندگی خیلی زیاد است.” من جوابی برای مادرم ندارم.

آیدا

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

خیلی خندیدیم ، آن‌قدر خندیدیم که یادم بره قد خر ترسیده بودم، همون اول کار یارو با اسپری فلفل زد تو چشم رابی، فقط می‌گفت دارم می‌سوزم، از ترس حلقم خشک شده بود، بعد اومدیم بریم سمت بالای میدون که گیر افتادیم جلوی کرکره‌های یک مغازه بسته، داشتن می‌زدن ، من فقط می‌گفتم نزنین، نزنین تو چشمش اسپری زدن، اونا هم می‌زدن، زن و دختر و پیر و جوون … چه‌قدر ترسیده بودم خوبه؟ خیلی … بعد باتوم‌ها رسید به من، یکی رو بازوی راست، یکی پشت کمر، یکی به پا، پشت هم … اون وقت آن‌قدر درد نداشت، پیچیدیم تو کوچه، یکی با لگد گذاشت تو کمرم، قبلش ولی حواسم بود یکی با لگد زد تو کمر رابی …

بعدش خیلی خندیدیم، تمام مدتی که از این کوچه می‌رفتیم اون کوچه از این خیابون به اون خیابون من چرت و پرت می‌گفتم که بخندیم که یادم بره چه‌قدر ترسیده بودم و چه‌قدر پر از نفرتم …

رکسانا

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

توی آن هم‌همه و بگیر و ببند یک پسره را گرفتند … رفتیم جلو و هو کردیم‌شان … یک نفر از این لباس شخصی‌ها بود که شروع کرد به کتک‌زدن … پسره می‌خواست فرار کند … مردم هو می‌کشیدند … پرتش کرد توی جوب بغل ما … یک دختره دوید بغلش کرد. تکان نمی خورد … صدای مردم بالا گرفته بود … هیچ تکان نمی‌خورد … با تمام قوا جیغ می‌کشیدم … جیغ می‌کشیدم … یارو که پرتش کرده بود را نگاه کردم … یک لحظه‌ی بزرگ بود ! یارو عقب عقب رفت ، صدای مردم بلندتر از همیشه و من همین طور که می‌لرزیدم و داد می‌کشیدم دیدم … دیدم که چه‌طور یارو توی تک‌تک اجزای صورتش ترس وحشت زده دنبال مامنی می‌گشت و نمی‌یافت … نمی‌یافت … دوست داشتم تا ابد ادامه پیدا می‌کرد … دوست داشتم اما یکی از همین باتوم به دست‌ها کوفت پشت پام … زانوم خم شد … ضعف کرد پام … چشمم پی افسانه گشت … هنوز داشت داد می‌زد ، می‌کشیدمش باز می‌دوید پسره از جا جست و فرار کرد … همه خیال کردند که مرده یا دست کم بی‌هوش است …
وحشی شدند … افتادند به جان‌مان اما یک چیزی در من سبک‌سرانه می‌خندید، شاد بود … آن‌قدر که وقتی دم پاساژ افتخاری که همیشه با طمانینه توش می‌گردم موتوری‌هاشان رسیدند به‌مان مثل آن پسر چاقه دست و پام را گم نکردم … حتی وقتی موتوری‌ها دنبال‌مان گاز می‌دادند داشتم مقنعه‌ام را با یک دست آزادم روی سرم درست می‌کردم … وقتی هم صاحب مغازه را هل دادیم تو و پرت شدم روی خرت و پرت هاش خندیدم … دیدن چهره‌ی آن یارو که سخت ترسیده بود مومن‌ام کرد : ما پیروزیم … گیرم که نگذاشتند شعار بدهیم، با دوربین‌هاشان فیلم‌مان را گرفتند، کتک‌مان زدند، چند نفر را بردند، عربده زدند، وحشی گری شان را … ما برنده بودیم …

پی‌نوشت :
به میمنت این 13 آبان و جمهوری اسلامی! امروز در حال فرار وقتی یکی توی فرار مقنعه‌ام را کشید با موهای افشانی که در باد تکان می‌خورد یکی از حسرت‌هام هم جواب گرفت و من با موی رها دویدم …

مرجان

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

امروز زیاد دیدم مردم را که در همان حال که شعار می‌دادند یا فرار می‌کردند از دست گاردی‌ها، در همان وضعیت داشتند می‌خندیدند. طوری که آدم شک می‌کرد آن‌ها دارند مبارزه می‌کنند یا تفریح دسته‌جمعی! نه این‌که خشم یا حتی نفرت در کار نباشد، نه، ولی آن‌قدر هست که اگر کوچک‌ترین بهانه‌ای برای خنده و شوخی به دست بیاید، لب‌ها همه خندان می‌شود. نوعی اعتماد به نفس جمعی شاید …

در خیابان ولی‌عصر کمی بالاتر از تقاطع زرتشت، در یکی از آن فراوان نقاطی که عده‌ای از مردم جمع شده بودند و رفته بودند لابه‌لای ماشین‌ها شعار می‌دادند، و ماشین‌ها هم به نشانه‌ی هم‌راهی، صدای بوق‌شان بلند بود، یک آقای سپیدموی جاافتاده رفت حاشیه‌ی پیاده‌رو و شروع کرد مثل ره‌بر ارکستر بوق ماشین‌ها، به‌ره‌بری هم‌نوایی بوق‌ها. خیلی باکلاس. و مردم هم برایش ابراز احساسات کردند حسابی … یکی دو دقیقه بعد هم اتوبوس شرکت واحد از همین نقطه داشت آرام آرام در ترافیک جلو می‌رفت و در اتوبوس هم مردم و به خصوص خانم‌های نیمه‌ی عقب اتوبوس با جدیت دست می‌زدند و شعار می‌دادند. و مردمی هم که در پیاده رو ایستاده بودند، برای اتوبوس سواران شادان علامت وی نشون می‌دادند …

خیلی‌ها این سیزده آبان باتوم خوردند، یا گاز اشک‌آور استنشاق کردند، یا حتی خودشان یا نزدیکان‌شان دست‌گیر شدند. ولی این همه نمی‌تواند باعث شود این امید یا سرور جمعی را که به وضوح در میان اهالی جنبش سبز (بخوانید مردم) دیدم از یاد ببرم.

مریم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

زمین بازی ابتدای خیابان ویلای جنوبی، ضلع غربی.
احتراما٬ در خاطره‌ام، باز هم بشو همان زمین بازی که توش پسرهای نوجوان جوش‌جوشی و گاهی تک و توک دخترهای ریزاندام، با قیافه‌های غمگین و پسرانه بسکتبال بازی می‌کنند.
نه یک محوطه‌ی کوچک سیمانی، که دور تا دورش را فنس کشیده‌اند و جان می‌دهد برای این که چند نفر، بریزند سر جوانکی نحیف و دست‌هاشان یک لحظه بی‌کار نماند از زدن و زدن و باز هم زدن.
نه جایی که زنی ایستاده کنار فنس‌ها و اندازه‌ی تمام قلبش، اندازه‌ی فاصله‌ی بی‌نهایت این فنس‌های نازک، میان او و آن پسر، اشک می‌ریزد.
نه جایی که زنی دیگر را دارند می‌کشند و می‌برند، چون داد زده که رها کنند پسرک را، این جور بی‌رحم نزنندش.

با تشکر

آذین

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ولی هنگامه‌ای بود حقیقتن. جمعیت که اوّلش ساکن بود؛ یک‌عدّه داد می‌زدند، یک‌عدّه غُر می‌زدند، یک‌عدّه هم بی‌خودی می‌خندیدند که لابُد نترسند. بعد آن‌ها که جلو جلو بودند، داد و بیداد کردند و کشیدند عقب و تا بجنبیم یک جمعیت عظیمی داشت این‌ور و آن‌ور می‌شد. این‌وسط یکی خوش‌مزگی کرد و گفت موج مکزیکیِ ناخواسته همین است دیگر. حالا همه خندیدند. با صدای بلند خندیدند. بعد کف زدند. از آن کف‌های یا حسین، میرحسینی.

ولی هنگامه‌ای بود حقیقتن و من یک عذرخواهی بده‌کارم به همه‌ی دهه‌ی شصتی‌هایی که شجاع‌تر از بقیه، نترس‌تر از بقیه، آن جلو بودند. من معذرت می‌خواهم ازشان رسمن

و چه روزی بود امروز.

سرم درد می‌کند هنوز. پایم هم که چلاق بود و چلاق‌تر شد شُکرِ خدا.

ولی چه هنگامه‌ای بود و چه‌قدر حالم خوب است، با این‌که سرم درد می‌کند هنوز.

آزرم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پدرم را تصادفن توی هفت تیر دیدم. برای این‌که نروم قول داده بود که نرود. حالا ما هر دو روبه‌روی هم بودیم و نمی‌دانستیم که اول کدام‌مان زیر قول‌مان زده‌ایم. اشک آور هم باعث نشد من جلویش سیگار بکشم. یک تکه روزنامه پیدا کردم و آتش زدم. سیگار یا روزنامه؛ چه فرقی می‌کند؟ پدرم می‌گوید پشت کروبی بودیم و می‌رفتیم سمت هفت تیر که زیر پل تخت طاووس اشک‌آور زدند. یکی از اشک‌آورها صاف آمد توی عمامه‌ی کروبی. خبرها می‌گویند اشک‌آور خورده است به محافظش اما. خودش یا محافظش؛ چه فرقی می‌کند؟ می‌گوید گاردی‌ها گرفتند و بردندش. گاردی‌ها! چه بازی غریبی دارند این تشابهات اسمی! خبرها می‌گویند محافظانش کروبی را از صحنه برده‌اند بیرون. گاردی‌ها یا محافظان؛ چه فرقی می‌کند؟ می‌گوید تو راست می‌گفتی؛ کاش من هم به کروبی رای داده بودم. می‌خندم و می‌گویم میرحسین یا شیخ؛ چه فرقی می کند؟ توی دلم می گویم خوشا به سعادت این مرد، کروبی، که این چنین خوش‌نام می‌ماند در تاریخ. مگر چند نفر در هر صدسال از فرصت‌های تاریخی‌شان این‌قدر درست استفاده می‌کنند؟

ترسا

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بهجت جون، حالا اگه بگیرن‌مون قرص‌هامون رو نیوردیم که
پیرزنه به اون یکی می‌گفت

لیتیوم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ـ ان‌قدر زدن، ان‌قدر کله شیکوندن، ان‌قدر دس‌بند زدن کردن تو ماشین بردن، ان‌قددددددددرررررررررررر اشک‌آور زدن، ان‌قدددددددددددددددددددددددددرررررررررررررر هار بودن که من هم در عملیات سطل‌آشغال آتیش‌زنی و آجرکف‌خیابون‌پخش‌کنی و سنگ‌پرت‌کنی شرکت کردم … جنگ بود به‌قرآن، جنگ واقعنی

ـ یه پسر ریغوی خونی‌ای رو یه دونه از این بسیجی‌های رضازاده‌طور داشت می‌کشید رو زمین ببره مغولستان خارجی، بعد یه پسر ریغوی دیگه‌ای با حجم عظیمی تخم، به سبک بروسلی جفت پا رفت تو گردن و کتف بسیجی‌ئه، مادرش رو فیلان فی‌الواقع … بعد جفت ریغوها فرار کردن

خیلی حال داد.

ـ سر حافظ 50 متر جلوتر از خط مقدم بود.

نگار

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ـ تو خیابون سنائی تازه از گاز اشک‌آور و باتوم فرار کرده بودیم که یه قیافه‌ی آشنا دیدم. هی برگشتم نگاهش کردم، هی یادم نیومد کیه، الان دو زاریم افتاد که اصغر فرهادی بوده.

ـ من همین الان برگشتم. هفت تیر عین روز 30 خرداد بود. افتضاح به قصد کشت می‌زدن و لباس‌شخصی‌ها با قمه حمله می‌کردن موقع دست‌گیری بچه‌ها. جلوی چشم‌های خود من چند نفر و بردن یکی‌شونو سوار پژو کردن نشستن دورش رو سرش کیسه کشیدن. چند نفرو که گرفتن داد می‌زدیم ولش کن یه بار یکی‌شون اومد تو صورتم گفت خفه شو یه بار یکی دیگه‌شون حمله ور شد طرفم با کابل کوبید تو کمرم. اولش نفسم گرفت بعد فکر کردم درد نداشت اصلن. درد نداشت ترسم بیش‌تر از قبل ریخت. پسرِ آزاد شد اما. نگران مامانمم موبایلش هیچ جور نمی گیره.

ـ می‌دونی چی آتیشم می‌زنه هر وقت از تجمع‌های این مدلی می‌آم . این که جلوت می‌زنن، به قصد کشت می‌زنن و تو نمی‌دونی باید چی کار کنی. می‌ری طرف‌شون بدتر می‌زننت. می‌دون پشت سر چهار تا جوون که دارن فرار می‌کنن، تو هم می‌دوی پشت سرشون داد می‌زنی ولش کن، اما این تنها کاریه که می‌تونی بکنی، چون تو نه هفت تیر داری، نه قمه، نه چوب، فقط یه دست بند سبز داری.

سولماز

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ـ وقتی من داشتم برمی‌گشتم، یه عده گاردی و لباس شخصی خیمه زده بودن جلوی خوابگاه پسران توی به آفرین. شلیک هم می‌کردن تو کوچه. زدن بیش‌تر شیشه‌های خوابگاه رو با سنگ شکوندن، چون بچه‌ها از بالا به حمایت از مردم وسیله‌هاشون رو پرت می‌کردن سر گاردی و لباس شخصیا.

ـ می زدن، به قصد کشت. به هیچ کس هم رحم نمی کردن. همین‌جور هم الکی می‌گرفتن، هرکی دم دست‌شون بود.

ـ سر به آفرین، غوغا بود، خون بود که از سر و صورت بچه‌ها می‌ریخت، صدای سرفه بود از سیگار و اشک آور، صدای شلیک بود و موج سنگ‌های پران از هردو طرف

ـ هنوز تو هفت تیر بودیم، هنوز به‌مون حمله نکرده بودن، هنوز زیر پل عابر بودیم، دختره تنهایی داشت بلند می خوند (داد می زد): از خون جوانان وطن، لاااااااااااله دمیده. صداش می‌لرزید از بغض، دستم منم وقتی داشت شماره بچه هارو می گرفت. بعد از زیر پل که اومدیم بیرون، حمله که کردن، گریه می‌کرد فقط. هیچی نمی‌خوند.

ـ جلوی هتل مروارید، خانومه داد می‌زد، ضجه می‌زد، داشتن می‌کشوندنش، زن‌ها شروع کردن ولش کن ولش کن. یکی داد می‌زد مامان نداشت، بردنش، بردنش!

ـ این‌بار خودشون ماسک زده بودن، ماسک ضد گاز. از اینا که وقتی شیمیایی می‌زنن باید بپوشی.

ـ نفر اول افتاد، نفر دوم افتاد، من افتادم و فقط حس کردم رضا داره منو می‌کشه از زیر دست و پا نجاتم بده. همه که ازمون رد شدن (من اون زیر وسط درد و فشار، تصویر بچه خرگوش رابین هود زیر دست و پای دیگرون رو داشتم و نیشم باز شده بود:ی) من موندم و رضا و برادران مسلح که می‌زدن و فحش می‌دادن و لنگه کفش من که با بندهای صورتیش افتاده بود وسط کوچه. داد زد گم شو، داد زدم کفش منو پس بدین، بعد اشاره کردم به بسیجی که کفش رو داشت می‌برد. کفشم رو گرفتم، دویدیم تو خونه‌ای که درش رو برامون باز کرده بود و صدای نعره موتورسوارها ازمون رد شد. بعد تازه فهمیدم ای وای مچم! کیست دستم ترکیده، و دیگه لازم نیست عملش کنم، ولی ساقط شده فعلن طفلی!

ـ ما داد می زدیم، سفارت روسیه لانه‌ی جاسوسیه.
برگشتنی شنیدم کثافتا که می‌رفتن جلو خوابگاه می‌گفت لانه‌ی جاسوسی جدیده. بریم اون‌جا!
کثافتا، کثافتا

ـ باز هم سر به آفرین: بچه‌ها تو کوچه سنگر گرفته بودن (پشت چی؟ هیچ‌چی!) یه ماشین به سرعت پیچید تو کوچه، سنگ و چوب بود که رو شیشه‌اش فرو می‌اومد، از طرف بچه‌ها. بسیجی‌ها دوره‌ش کردن. گیر کرده بود. چندتا از پسرهای خودی اومدن جلو، شدن سپر ماشین. توش دوتا آخوند بود. داد زدن نزنیدشون، بذارید رد شن، بچه ها سنگ نزدن دیگه. ماشین دنده عقب گرفت، پسر خودی داشت به راننده کمک می‌کرد، به راننده با قیافه سنگی خیره به جلو کمک می‌کرد. ما ها سنگ نزدیم، اونا هم سنگ نزدن، برای چند ثانیه‌ای که به دقیقه نکشید. ماشین که رفت ولی اول اونا شروع کردن، سنگ پرونی‌شون رو

ـ اتوبوسه پر بود از پسر مدرسه‌ای با پرچم ایران، تک و توک توشون به‌مون داد می‌زدن مرگ بر منافق، هومون می کردن. اون وسط، دقیقن همون‌جا که می‌شه مرز بخش زنونه و مردونه، پنجره‌ش باز بود و یه پسره یواشکی بهمون V نشون می‌داد.

ـ مثلن فرار کرده بودیم جلوی اون ساختمونه سر حافظ. بچه‌های اورژانس هم کلن اون‌جا مستقر بودن واسه کمک. دست دختره رو با باند معمولی و مقوا آتل بسته بودن. کنار ساختمون اشک‌آور زدن، باد آورد پیش ما، به‌مون حمله کردن ماسک‌دارهای باتوم‌به‌دست و زدن، ما مثلن پناه گرفته هارو. اورژانسیا دو سه تا بودن، دستاشون رو دادن به هم، جلو ما وایسادن، که اینا مریضن، بذارید برید! دختر زخمیه گریه می‌کرد، می‌ترسید بره. می‌گفت دستم این‌جوریه، ببینن می‌گیرن، می‌برنم. مثه جوجه خیس می‌لرزید تا رسوندیمش یه جای امن که سوار ماشین بشه بره.

ـ سیگار به سیگار داشتیم می‌گرفتیم، همین‌جوری هی فوت می‌کردیم تو چش و چال هم! آقاهه پیر بود، سیگارم تموم شده بود. دستمال کاغذیش رو آتیش زدم، دعایی کردا همه رو، همه‌مون رو.
به خدا این دعاها یه روز باید جواب بده، یه روز ِ زود! یه روز جواب می‌ده!

ـ از شرکت رفتنی بچه‌ها باهامون روبوسی کردن، بغل‌مون کردن، حلالیت خواستیم:ی فحش‌مون دادن:ی
بعد یه جوری بغل‌مون می‌کردن، می‌گفتن مواظب باشید که به شوخی گفتم الآن حس لحظه‌های قبل از عملیات دارم ها، انگار داریم می‌ریم عملیات، خط مقدم، کربلای 5! چه می‌دونستم راستکی می‌شه این‌قدر؟!

ـ خانومای چادری باتوم زنونه به دست. یعنی باتوم‌شون سایز زنونه بود، چون مال مردا گنده‌تر بود!
بعد من تاحالا ندیده بودم‌شون این خانوما رو، تا امروز!

ئه‌سرین

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

١- قائم مقام نرسیده به هفت تیر: دور هم جمع می‌شویم. هنوز دخترهای خوشگل میان جمع را درست و حسابی رصد نکرده‌ام که یک بخیل خیرندیده‌ای اشک‌آور را استاد می‌کند. چپ و راست همه سیگار روشن می‌کنند. آقا جان اشک‌آور می‌زنی بعد توقع داری ملت سیگاری نشود؟غلط نکنم بعدها می‌فهمیم دم واردکنندگان اشک‌آور و واردکنندگان سیگار به‌هم جایی گره خورده. کجا؟ من چه می‌دانم. حتمن توی شرکت مخابرات … اصلن به من چه!

٢- قائم مقام نرسیده به میدان شعاع: من بدو، آهو بدو، من بدو، آهو بدو … البته لازم به توضیح است آهوی فوق‌الذکر یک نره‌خر کریه‌المنظر عربده‌کشی بود که شی دراز کلفتی را هم در دست داشت و آن را به طرزی تحریک‌آمیز می‌چرخاند. من اگر می دانستم چرا غیرت دینی برخی حضرات فقط در باتوم متجلی می‌شود، شب سر آسوده به بالین می‌گذاشتم. خواستم بایستم از طرف بپرسم اتفاقن حسابی نور معنویت کهریزک هم در جبینش می‌درخشید و متخصص امور بالینی به نظر می‌رسید. اما غیرت طویلش مانع شد … اصلن به من چه!

٣- میدان شعاع: نه جان من تست کنید. باراک حسین اوباما، یا با اونا یا با ما … بعد این قر دارد، بعد آدم وسط اغتشاش مشت گره کرده به سوی آسمان، فریاد خشم یک ملت علیه قرن‌ها استبداد و این‌ها؛ ناگهان قر در او فوران کرده و مشغول رقصیدن می‌شود، بعد حیثیت آدم می‌رود. همین کارها را می‌کنید به آدم می‌گویند سوسول دیگه. شعار باید روح رزمی در آدم ایجاد کند نه قر بزمی. کسی گوش نمی‌کند که … اصلن به من چه!

۴- تخت طاووس سر میرزای شیرازی، شاید هم ته میرزای شیرازی: یک آقای ریشویی از میدان شعاع تا آن‌جا دنبال ما آمده، دویدیم، دوید. ایستادیم، ایستاد. اولش فکر کردم روشن‌فکری چیزی است و چشمش مرا گرفته و رویش نمی‌شود شماره بدهد، بعد دیدم نه جاسوس، مرا به عنوان ره‌بر اغتشاش شناسایی کرده و می‌خواهد ترتیب‌مان را بدهد. رفتم توی یک خیابان فرعی گفتم اگر باز هم دنبالم آمد از حریم حرمتم دفاع کنم. رفتم، آمد، خفتش کردم مثل یوزپلنگ، مشت اول را نزده گفت به خدا من نیتم خیره، از دوستام جدا شدم گفتم هم‌راه شما بیام. یه دفعه قبلن تو کافی شاپ فلان، میز بغلی شما نشسته بودم. خواستم بغرم که یارو هیشکی وسط کافی شاپ نمی‌تونه تو بغل من بشینه، فکر کردم وسط این هاگیر واگیر چه کاریه … اصلن به من چه!

۵- قائم مقام پایین عباس آباد: سر کوچه یک اتوبوس در ترافیک مانده و ملت دارند توی اتوبوس شعار می دهند. نصف حواس‌مان به اتوبوس است، نصف بقیه به عابرین، الله مع الصابرین! چند فقره اغتشاشگر مونث می‌آیند رد می‌شوند، همین‌طور بی‌جهت از مغزم می‌گذرد یک وقتی مادرها برای پسران‌شان در حمام زنانه دختر پسند می‌کردند، یک وقت هایی در سونا و استخر، حالا باید مادران را به صفوف اغتشاشگران هدایت کرد و جنبش نرم‌افزاری زن پسرم می شی یا نه، را راه اندازی نمود. جان؟ مغزم مرد سالار و متحجر و آنتی فمنیست است؟ بد کردم دنبال حل مشکل ازدواج جوانان بودم؟ … اصلن به من چه!

پی نوشت: این همه مزخرف نوشتم تا تلخی امروز یادم برود، نمی‌شود، نرفت. یکی از بچه‌ها هنوز برنگشته شرکت. دوست دیگری هنوز نرفته خانه … دل‌نگرانم، می‌دانستم امروز نمی‌گذارند مثل روز قدس دور هم جمع شویم، می‌دانستم شمشیر را از رو بسته اند اما … اما دلم نمی‌خواهد تسلیم تلخی شویم، روز سختی بود که بود … اصلن به من چه!

ـ هم کارمان برنگشته … دوستم هم … عصبی و بی‌قرارم. موبایل آنتن نمی‌دهد. مادر هم‌کارمان پنج دقیقه یک‌بار زنگ می‌زند سراغـش را می گیرد. مرتب زنگ می‌زنم به دوستم جواب نمی‌دهد … هزار لعنت خدا بر صدر تا ذیل‌تان که گرفتار این روزها کردیدمان. نفرت می‌کارید و دیر یا زود توفان خشم درو خواهید کرد … تا آن روز فقط چه خون دل ها که باید بخوریم … چه خون دل ها

ـ ص دختر لاغر اندام کوچولوی مهربانی‌ست. ان‌قدر ریزنقش است که من توی شرکت صدایش می کنم دخترم، او هم به من می گوید پدر جان. صبح با ما آمد. آخرین بار که میان جمعیت دیدمش، داشت کیت‌کت می‌خورد. در اولین موج حمله گمش کردم. همه تقریبن هم‌دیگر را گم کردیم، هر کس دوید یک طرف. دیگر ندیدمش تا برگشتیم شرکت. ص نیامده بود. موبایلش در دست‌رس نبود. مادرش را به هر ترفندی که می‌شد آرام کردیم و دیگر داشتیم مطمئن می‌شدیم که بلایی سرش آمده که آمد … کتک خورده و ویران!

داشته بر می‌گشته شرکت. با همان یورش اول حضرات از ادامه ماجرا منصرف شده، اما سر خیابان مشاهیر سه نفر می‌آیند سراغش. می‌گویند دیده‌اند که میان جمعیت بوده، کتکش می‌زنند، با باتوم. لنگ می‌زند و روی ساعدش خون‌مردگی بزرگی عیان است. سومی قوی‌هیکل‌ترین‌شان بوده، با یک دست ص را نگه می‌دارد و با دست دیگر چند بار محکم مشت می‌کوبد به دهانش … لب‌هایش هنوز متورم است. بعد رهایش می‌کنند و به تمسخر می‌گویند دفعه دیگر که خواسته بیاید تظاهرات، یاد مزه‌ی این مشت‌ها بیفتد … ان‌قدر حال ص زار بوده، که کسی می‌بردش خانه، تا هم اوضاع آرام شود و هم سر و وضع ص مرتب.
از آن وقت، من فقط دارم با خودم فکر می‌کنم این بی‌شرف‌ها را وقتی مثل سگ هار به جان مردم نمی‌اندازید، کجا نگه می‌دارید؟ جدی هم‌دیگر را نمی‌درند؟ نمی‌ترسید روزی شما را هم تکه پاره کنند؟ می‌ترسم برای‌تان. سگ هار باید گاز بگیرد تا آرام شود، ما که همیشه نیستیم، نوبت شما کی می‌شود که گزیده شوید؟

تلخ مثل عسل

از چهارراه ولی‌عصر به سمت خیابان طالقانی راه می‌رفتیم، نزدیک فرهنگستان هنر بودیم که صدای بلند شعار دادن را شنیدیم. گوش‌ام «مرگ بر دیکتاتور» انگار شنید. پا تند کردیم. یاد نماز جمعه‌ی هاشمی افتادم و صدای شعاری که از دور شنیدیم و پا تند کردیم به سمت مردم ِ سبز. پا تند کردیم سمت رواق فرهنگستان هنر.

در 13 آبان ماه دانشجویان سبز دانشگاه شیراز نیز همراه با تمامی آزادی خواهان این سرزمین یاد 13 آبان را گرامی داشتند.

به گزارش موج سبز آزادی به نقل از فعالان دانشجویی، این تجمع دانشجویی که از ساعت 10 صبح در صحن دانشگاه آغاز شد تا حدود ساعت 4.15 دقیقه ادامه داشت اما در این هنگام گروهی از لباس شخصی ها که یگان ویژه و نیروهای امنیتی به آنها اجازه پرتاب سنگ به تجمع کنندگان درون دانشگاه را از خارج از دانشگاه می دادند به صورتی هماهنگ و از پیش طراحی شده به صحن دانشگاه یورش برده و با شوکرهای الکتریکی، باتوم و اسپری گاز فلفل دانشجویان را به شدت مورد ضرب و شتم قرار دادند.

معتقدم جنبش سبز اگرچه دارای اهداف متعالی و نیروهایی پر انگیزه است ، در هر قدم نیاز به بازنگری تاکتیک های خود دارد چرا که در مقابل با  نیروهایی روبروست که هم مجهزتر است ، هم قدرت برنامه ریزی بالایی دارد و  هم انحصار ابزار اصلی سرکوب را در اختیار دارد. با توجه به تاکید ” راه سبز امید ” بر زندگی کردن این راه باید هر لحظه و از هر واقعه ای درس گرفت و ازان برای هر چه باشکوه برگزار کردن مناسبتها بهره جست تا این راه سبز امید به سر منزل مقصود نایل آید.

بالاخره 13 آبان  آمد و همانگونه که پیش بینی می شد، جنبش سبز برگی زرین از حضور سیاسی خود را در عرصه سیاست به نمایش گذاشت اما آیا به موازت موفقیت سبزها در نشان دادن توان و ایستادگی خود بر خواسته ها و آرمانها ، در اردوگاه مقابل شکست در اهداف محقق شد؟

به عنوان یک روزنامه نگار که تعلق عملی و نظری به ارمانهای جنبش سبز دارم ، باید اعتراف کرد در تحمیل شرکت خود در مناسبتهای اجتماعی – سیاسی ، جنبش می توانست بهتر از آنچه رخ داد ، عمل کند.
درست از روز بعد کودتای انتخاباتی، جنبش سبز در پی رای خود ، خیابان را از حریفی که سالها این صحنه را از آن خود کرده بود ، بازپس گرفت و از آن به بعد دولت کودتا جزء در مواردی نادر ، موفق به سوء استفاده از این فضا نشده بود.
برابر بیانیه های متواتر  میرحسن موسوی رییس جمهوری منتخب ملت ، هر آیین و مناسبت حکومتی می تواند و باید صحنه حضور سبزها باشد  و در طول 5 ماه مبارزه مداوم جنبش سبز جزء این هم اتفاق نیافتاد.
دولت کودتا چه قبل از انتخابات و چه پس از با اردوکشی های خیابانی ، همواره تلاش داشته است تا حضور مردمی را در مراسم مختلف به حساب خود واریز کند و به همین دلیل هم بود که در فراق تحقق اصل آزادی اجتماعات مسالمت آمیز که به صورت سازمان یافته از طرفداران جنبش سبز دریغ می شد ، استراتژی جنبش استفاده از ظرفیت های رقیب بود در این مراسم بود.
دولت کودتا که پیش از مراسم سنتی 13 آبان چندین مانور اختصاصی نظامی را در شهرهای  مختلف به اجرا گذاشته بود، در روز 13 آبان با چند تاکتیک نظامی تا حدی توانست از تشتت طبیعی جنبش سبز سوء استفاده کند و برنامه خود را پیش ببرد.
به طور مشخص در چند روز باقی مانده به 13 آبان ، از خبرنگاران رسانه های خارجی دعوت شد تا برای پوشش این برنامه به ایران بیایند و در روز مراسم نیز آنها را به شکلی سازمان یافته در درون چارچوبه های ترسیم شده مستقر کردند و اجازه ندادند از حصار امنیتی طراحی شده خارج شوند و چنانچه خبرنگاری مثل فرهاد پولادی خبرنگار فرانس پرس هم جرات کرد از این حصار خارج شود ، او را بازداشت کردند.
نگاهی به عکس ها و فیلم های با کیفیت مخابره شده توسط شبکه های تصویری از این مراسم که توسط تصویربرداران حرفه ای این رسانه ها گرفته شده است ، نشان می دهد حوزه عمل آنان جزء مواردی نادر از داخل همان حصار امنیتی مدیریت شده ، مدیریت شد.
نیروهای نظامی و امنیتی دولت کودتا به دو دسته کلی و با شرح وظایف دقیق تقسیم شده بودند.
دسته اول نیروهای انتظامی عمل کننده و مقابله کننده  با طرفداران حنبش سبز در خیابانهای حاشیه مراسم مثل کریم خان ، انقلاب ، کارگر ، بلوار کشاورز ، خیابان انقلاب  و خیابان ولی عصر اصلی که از قبل هم اعلام شده بود که مسیر حرکت طرفداران جنبش سبز برای پیوستن به مراسم 13 ابان است که با انواع تجهیزات ضد شورش به جان مردم افتادند و سبزها را سرگرم یک درگیری خیابانی کردند.
دسته دوم نیروها مستقر در چارچوبه  ترسیم شده اطراف سفارت امریکا در خیابان های مفتح در شرق ، حافظ در غرب ، سمیه در جنوب و یک خیابان فرعی در شمال سفارت و همچنین مسیرهای  فرعی ورودی به این حلقه که با بستن خیابانها با فنس های انتظامی و دپوی سنگین نیرو آماده هر گونه ورود سبزها به این محوطه آرام بودند.
در این بخش ، اغلب نیروهای بسیج مستقر بوده و تعدادی از زندانهای سیار پارک شده در این مسیر محبس سبزپوشانی بود که از جرات کرده به حلقه اول نزدیک شده بودند.
در اغلب تجمعات سبز ، حضور شورآفرین و انگیزه بخش شیخ شجاع اصلاحات در تجمعات مردمی به نفع جنبش تمام شده است ولی می توان گفت این تاکتیک شیخ که همواره  باعث دلگرمی طرفداران جنبش بوده است ، در روز 13 آبان مورد سوء استفاده قرار گرفت و این در حالی بود که اگر کروبی و موسوی مستقیما در مراسم حضور می یافتند ، ابتکار عمل مردمی و نفوذ فردی تا قلب تجمع یعنی مقابل جایگاه ، می توانست تاثیرات به مراتب مفیدتری داشته باشد و در عین حال از هزینه هایی که دور از چشم رسانه ها دعوت شده به سبزها تحمیل شد ، کاست .
با اینحال پایداری سبزها در مقابله با نیروهای کودتا و تصویربرداری به وسیله موبایل ها و ارسال آن به رسانه های جهان تا حدی توانست پیام جنبش  را در روز 13 آبان جهانی سازد .
در آخر نگاهی به نقشه ترسیمی از آرایش نظامی نیروها ، نشان می دهد شاید کودتا بتواند در موقعیت های محدود مثل آیین 13 آبان ،  با مهندسی انتظامی به اهداف خود برسد اما چنین تاکتیکی مطمئنا در روز 22 بهمن برای آنان کارگشا نخواهد شد.

سیامک قادری

http://ourirna.blogsky.com

به گزارش سایتک به نقل از 3 شاهد عینی امروز در حدود ساعت 5:20 دقیقه در بهشت زهرای تهران در قطعه 257 صداهایی شنیده شد.

مادر ندا آقا سلطان در حال اعتراض به شکستن سنگ قبر فرزندش ندا ، نماد مظلومیت جنبش سبز که با مظلومیت در راه آزادی جان خود را اهدا کرد بود. کودتاچیان از یک سنگ بی‌جان هم می‌ترسند و به جای پاسخگویی تنها و تنها به فکر پاک کردن صورت مسئله هستند. آیا واقعا تصورشان این است که با از بین بردن یک تکه سنگ و یا حتی یک قبر چیزی از شهامت و ایستادگی ندا و نداها کم خواهد شد؟! به دلیل فضای امنیتی شدید در این بخش از بهشت زهرا موفق به فیلم‌برداری نشدیم اما فایل صوتی از این واقعه و صدای فریاد مادر ندا دانلود كنيد:

دريافت فايل صوتي از اين واقعه در بهشت زهرای تهران با فرمت WMA با حجم 149 كيلوبايت

دیروز در تجمع و راهپیمایی بمناسبت روز سبز سیزده آبان چند نکته حائز اهمیت بود ، حضور نیروهای لباس شخصی و بسیجی ها و چماقدارها نسبت به دیگر راهپیمایی های گذشته کمتر محسوس بود و البته شاهد بودیم که نیروهای سپاهی و پلیس امنیت با حضور همه جانبه و مسلحانه شان شاید دیگر مجالی برای حضور لباس شخصی ها نگذاشتند

در فیلمها و عکسهایی که از راهپیمایی دیروز منتشر شد دو فیلم از همه برجسته تر بود ، اولی مربوط به ضرب و شتم طاهره خرم عضو ستاد انتخاباتی مهندس موسوی بود که پس از آنکه مورد حمله چماقداران نیروی انتظامی قرار میگیرد در میدان هفت تیر تهران بازداشت می شود ، طاهره خرم البته به تازگی از زندان آزاد شده بوده و از جمله شاهدان مهدی کروبی می باشد که شجاعانه از آنچه که در زندانهای بی نام و نشان بر او گذشته است پرده برداشته است که در زیر مشاهده می نمائید

فیلم دیگر مربوط به ضرب و شتم دختر جوان دیگری است که در زیر ضربات باطوم یک درجه دار نیروی انتظامی بیهوش می شود ،که فیلم آن را نیز در زیر مشاهده می نمائید
>> مشاهده در یوتیب البته بدون فیلتر
>> دانلود در 4 فرمت

اما این فرد نتوانست خود را مخفی نگاه دارد و توسط چشم‌های بیدار ملت شناسایی شد.

• مکررا تلفن زنگ زده و ماشینی اعلام می کند شرکت در هرگونه تجمعی برابر یک سری قوانین جرم بوده و مرتکب به مجازات می رسد !
• یکبار دیگر تلفن زنگ می زند اینبار به دقت گوش فرا می دهم : ” مشترک گرامی !!! برابر اطلاعات رسیده شما در تظاهرات غیر قانونی شرکت جسته اید و چنانچه اخبار یا تصاویری به خارج از کشور مخابره کنید و الخ …. “

در چشم به هم زدنی تمامی ضلع غربی میدان 7 تیر مملو از جمعیتی بود که شعار ” زندانی سیاسی ، آزاد باید گردد ” سر می دادند.تسلط مردم بر میدان دیری نپایید و هزاران لباس شخصی به همراه ماموران نیروی انتظامی با حملات بی امان و وحشیانه به سوی مردم حمله بردند و اغلب تظاهر کنندگان را از ناحیه سر و صورت مضروب کردند.با وجود استفاده ازشلیک کپسول های گاز اشک آور ، اسپری های فلفل ، باتوم های معمولی و الکتریکی و شوکرهای برقی مردم به راحتی صحنه را ترک نکردند و به دادن شعارهای خود ادامه دادند.

• عدم مجوز به تجمعات مردم را جري تر ميكند كه نتيجه آن فروریختن تدریجی هیبت حکومت است.
• حكومت بايد روی توانایی و قدرت اجتماعی هم فکر بکند که اگر به انفجار بغض و ترکیدگی مطالبات و انبوهی مشکلات برسد، آنوقت هیچ قدرتی و هیچ حکومتی قادر به رویارویی با آن نخواهد بود.
• ما فرداها مراسم محرم را داریم، شانزده آذر در پیش روست. حکومت نباید مدام توانایی خودش را به میدان آزمون بگذارد.
• شرکت‌گسترده‌تر مردم در شهرستان‌ها نسبت به گذشته وسيعتر شده بود این می‌تواند نشانه این باشد که این جنبش دارد تمام ایران را می‌گیرد.

ماشاالله شمس‌الواعظین روزنامه‌نگار و تحلیلگر سیاسی می‌گوید هرچه سرکوب از طرف حکومت بیشتر شود، حرکات مردم نیز رادیکال‌تر خواهد شد و او این را به نفع جنبش اصلاح‌طلبی نمی‌داند. سخنگوی انجمن دفاع از آزادی مطبوعات می‌گوید تا دیر نشده حکومت باید برای این مسـئله یک راه حل سیاسی پیدا کند وگرنه به عقیده او شکاف بین حکومت و مردم تبدیل به شعله‌های خطرناکی می‌شود که زبانه‌های آن معلوم نیست به کجا خواهد انجامید.

دویچه‌وله: آقای شمس تظاهرات دیروز مردم در سیزده آبان در مقایسه با تظاهرات معترضان دولت در روز قدس قدری متفاوت بود. حداقل از این نظر که سرکوب از طرف نیروهای دولتی بیشتر بود. فکر می‌کنید آیا قرار است روش دولت عوض بشود و در مقابل معترضان خشن‌تر از قبل عمل کند؟

ماشاالله شمس‌الواعظین: اشاره‌ای که شما کردید، اشاره‌ی درستی است. دیروز (۱۳ آبان) تفاوتش با روز قدس این بود که در روز قدس این‌ها نمی‌خواستند کوچکترین خشونتی به کار ببرند و خونی ریخته بشود، روز قدس مبارزه با اسراییل است و اینها نمی‌خواستند عملی را انجام بدهند که شبیه اعمالی باشد که در فلسطین اشغالی دارد صورت می‌گیرد. لذا خیلی باز و با سعه‌ی صدر برخورد کردند و همراه با انعطاف سیاسی. ولی هشدارهایی که پیش از سیزده آبان به مردم داده شد و مردم در یک چالش بزرگ با حکومت وارد میدان شدند، موجب شد که نیروها و قوای امنیتی وارد عمل بشوند و خشونت را به میزان بسیار زیادی بالا ببرند. در واقع دیروز بین دو گروه از مردم تجزیه شد؛ مردمی که مرگ بر آمریکا می‌گفتند مورد حمایت نیروهای امنیتی بودند و مردم دیگر به هر دلیل هر شعار دیگری که می‌دادند مورد تعقیب و سرکوب و تعدی و ضرب و جرح مأموران امنیتی قرار می‌گرفتند. این تفاوت بین روز قدس و روز سیزده آبان است که به نظر می‌رسد نیروهای امنیتی قصد ادامه‌ی این وضعیت را دارند.

علی‌رغم هشدارهایی که قبل از سیزده آبان داده از سوی مقامات دولتی شده بود و همین طور اخبار تکان‌دهنده‌ای که از بازداشتگاه‌های مختلف، از بدرفتاری با زندانیان می‌شد، بازهم دیروز حضور مردم بسیار چشمگیر بود. کسانی که شاهد عینی بودند می‌گویند یکجور تمام‌شدن طاقت مردم و یکجور لجبازی و این که انگار برایشان دیگر مهم نیست چه اتفاقی بیفتد، در مردم دیده می‌شد. آیا شما هم چنین چیزی را مشاهده کردید؟

تظاهرات دیروز مردم استفاده و بهره‌بری و فرصت‌سازی برای ابراز وجود بود. این یک. دو این که دولت به هر دلیلی اجازه‌ی تجمع به جنبش سبز نمی‌دهد. بنابراین جنبش سبز در انتظار می‌ماند تا هر مناسبتی که جنبه‌ی ملی دارد و نیاز به مجوز آن‌ها ندارد وارد صحنه شود. فاصله‌ای که بین دو مناسبت می‌افتد، مردم معترض را بیشتر جری می‌کند و بهشان جرأت بیشتری می‌دهد برای این که بتوانند جام مخالفت خودشان را بریزند و به یک معنا بغض‌شان را بترکانند، گرچه این صفت، عمدتاً ادبی است ، ولی واقعاً به واقعیت‌های دیروز و تظاهرات دیروز می‌خورد. بدین ترتیب می‌شود این جوری گفت، اگر این تظاهرات جنبه‌ی رسمی به خودش می‌گرفت، شاید نه این میزان خشونت به کار می‌رفت و نه حتی شعارهای رادیکالی که دیروز مورد مخالفت بسیاری از رهبران اصلاح‌طلب هم قرار گرفت، داده می‌شد. بنابراین تقصیر عمده‌ی این ماجرا به نظر من به گردن دولت است که اجازه‌ی چنین تجمعی نمی‌دهد. حکومت باید از یک چیز دیگر هم نگران باشد و آن فروریختن تدریجی هیبت حکومت است. چون اعلام می‌کند، هشدار می‌دهد که توی خیابان نیایید، ولی می‌آیند. خب پس فردا این به زیان حکومت تمام می‌شود. نه در این بخش، در تمام بخش‌هایی که می‌خواهد اعمال اقتدار بکند، بویژه در موضوعات حساس مثل پرونده‌ی اتمی، مثل مسایل اقتصادی، مثل مسایل قومیت‌ها آنوقت نمی‌تواند اعمال اقتدار بکند و حتی قادر به حفظ تمامیت ارضی نخواهد بود. وقتی مسئله‌ای به این سادگی مثل تظاهرات مخالفان را نمی‌تواند مدیریت بکند، آرام آرام ریزش اقتدار و هیبت پیدا می‌کند و این در کوتاه‌مدت به زیان دولت است و در درازمدت به نظر من به زیان حکومت ایران است. حتی اگر اصلاح‌طلبان موفق بشوند به قدرت دست پیدا بکنند، به نظر می‌رسد این به زیان آن‌ها هم خواهد بود. فروریختن هیبت حکومت مرکزی در ایران به سود هیچ دولت مرکزی در ایران صرفنظر از نام و صفت‌اش نخواهد بود.

اشاره کردید به شعارهایی که داده شده است. این طور به نظر می‌رسد که گویا مردم از آن خواسته‌های اولیه‌شان فراتر رفته‌اند، این که رأیشان را پس بگیرند و انتخابات تجدید بشود. دیروز و البته تک و توک در روز قدس شعارهایی علیه شخص اول مملکت داده می‌شد. شما هم الان به آن اشاره کردید. این را شما چه طور ارزیابی می‌کنید؟

حکومت از این مسئله استفاده خواهد کرد برای این که اولا انگیزه‌های واقعی تظاهرکنندگان را در روز اول، امروز به رخ آن‌‌ها و به رخ مخالفان و رهبران مخالفان بکشد و دوما رهبران اصلاحات را مورد تعرض و محدودیت و حتی شاید مورد بازداشت قرار بدهد. ولی واقعیت این است که اگر حکومت به خواست اولیه‌ی معترضان تن می‌داد، به اینجا نمی‌رسید. وضعیت کاملاً طبیعی است. وقتی شما معادله‌ای را مطرح می‌کنید که نتیجه آن‌برای حکومت همه‌اش بُرد بُرد باشد، جامعه‌و بدنه‌ی اجتماعی به سمت رادیکالیزه‌شدن حرکت می‌کند، حتی در طرح شعارها. بهتر آن است که حکومت روی توانایی خودش برای سرکوب و ایجاد محدودیت و ایجاد خفقان شرطبندی نکند. روی توانایی خودش برای این که می‌تواند این مسئله را جمع و جور بکند، زیاد حساب باز نکند. روی توانایی و قدرت اجتماعی هم فکر بکند که اگر به انفجار بغض و ترکیدگی مطالبات و انبوهی مشکلات برسد، آنوقت هیچ قدرتی و هیچ حکومتی قادر به رویارویی با آن نخواهد بود. لذا باید تا دیر نشده حکومت با رهبران اصلاحات بنشیند و یک راه حل سیاسی پیدا بکنند. به دلیل این که بحران، سیاسی است، راه حل آن هم سیاسی است. راه حل‌های امنیتی، بگیروببند، بازداشت‌ها، محدودیت‌ها، تجاوز در زندان‌ها، بستن روزنامه‌ها، تعطیلی مراکز تجمع که الان حتی به دعای کمیل رسیده است، اینها راه حل نیست. ما پس فردا مراسم محرم را داریم، شانزده آذر در پیش روست. حکومت نباید مدام توانایی خودش را به میدان آزمون بگذارد.

و نکته‌ی دیگر که راهپیمایی دیروز را از راهپیمایی‌ها قبلی متمایز می‌کرد ، شرکت‌گسترده‌تر مردم در شهرستان‌ها بود. گزارش شده که در اصفهان، رشت، اهواز و تبریز تظاهرات گسترده‌ای صورت گرفته است. آیا این می‌تواند نشانه این باشد که این جنبش دارد تمام ایران را می‌گیرد؟

حرکت دیروز به معنای دقیق کلمه، استمرار یک حرکت بود. من اصلاً کاری به ادعاهای طرفین در مورد نتایج و ماهیت برگزاری انتخابات ندارم. من اشاره می‌کنم به آماری که خود دولت اعلام کرده است. آقای مهندس میرحسین موسوی ۱۴ میلیون رأی آورده است. مطابق گفته‌ی خود حکومت این ۱۴ میلیون مال شهرهای بزرگ و طبقه‌ی متوسط به بالا بوده است. نخبگان، تحصیلکردگان و همه‌ی طبقات دارای تحصیلات عالیه پشت سر میرحسین موسوی هستند. طبقه‌ی متوسط هم می‌دانید که در هر جامعه‌ای طبقه‌ی بسیار تعیین‌کننده‌ای است. می‌تواند اقتصاد را فلج کند، می‌تواند سیستم بوروکراتیک دولت را فلج کند. این طبقه است که هم‌اکنون وارد صحنه شده است. هم‌اکنون این طبقه دیده می‌شود، ریشه دارد، پایگاه دارد. بنابراین ۱۴ میلیون انسان که مخالف‌اند، از هر فرصتی برای ورود به خیابان و عرض‌اندام در قبال حکومت، استفاده می‌کنند. این راه حلش راه حل امنیتی و سرکوب و بگیروببند و گاز اشک‌آور و باتوم و این‌ها نیست. راه حلش سیاسی است، چون بحران سیاسی است. کسی برای مبارزه با حکومت سلاح به دست خودش نگرفته، آمده شعار طرح می‌کند. شعار را با شعار باید پاسخ داد. نه با گاز اشک‌آور! در نتیجه باید یک موازنه‌ی قوایی صورت بگیرد. حالا ممکن است این سؤال پیش بیاید که چه کسی باید در این زمینه گام اول را بردارد؟ من معتقدم طرفی که قدرت قهریه و قدرت سرکوب را در دست دارد، باید از قدرت بخشش بالایی برخوردار باشد. در نتیجه او باید آغازگر حرکت به سمت عقب باشد، برای برقراری آشتی با جناح مخالف و در نتیجه پرکردن شکافی که در اثر انتخابات اخیر بوجود آمده است و این شکاف می‌رود تا تبدیل به شعله‌های خطرناکی بشود که زبانه‌های آن معلوم نیست به کجا خواهد انجامید.

منبع: سایت دویچه وله

تير اندازي و شعار … بر خامنه اي

دانلود

به چالش کشیدن نیروهای سرکوب توسط شیرزنی دلاور

دانلود

دانلود
بسيجي حيا كن مفت خوري را رها كن

دانلود

دانلود

افشا شدن مزدور حکومتی در میان مردم – ۱۳ آبان

دانلود

تظاهرات ایستگاه مترو – ۱۳ آبان

دانلود

دانلود

ديكتاتور بيچاره بازي ادامه داره

دانلود

دانلود
شليك گاز اشك آور

دانلود

دانلود

دانلود
سرود يار دبستاني

دانلود
هجوم گارد كودتا

دانلود
ايران شده فلسطين مردم چرا نشستين؟ / بسيجي سپاهي آخر خط راهي

دانلود

هو كردن گارد موتورسوار

دانلود
اونكه ميگه عادله دروغ ميگه قاتله ؛ شعار م.. بر خامنه اي روي ديوار

دانلود

مردم با شعار “مجتبی بمیری، رهبری رو نبینی” تصویر علی خامنه را لگد مال می کنند. خیابان شریعتی

دانلود

ضرب و شتم شدید مردم – ۱۳ آبان

دانلود

دانلود

دانلود
شليك گاز اشك آور و شعار مرگ بر ديكتاتور

دانلود

دانلود

دانلود

حملهٔ وحشیانهٔ گارد ویژه به تظاهرات آرام مردم ۱۳ آبان

دانلود

شعارهای مردم: “نصر من الله و فتح غریب مرگ بر این دولت مردم فریب” و “زندانی سیاسی آزاد باید گردد” و “امسال سال خونه/دیکتاتور سرنگونه” و “مجتبی بمیری رهبری رو نبینی” و “کروبی بت شکن/بت بزرگو بشکن”أ

دانلود
مردم در حالی که تابلوی حکومتی را پاره کرده اند، شعارهای “سفارت روسیه لانه جاسوسیه” و “مرگ بر روسیه سر می دهند”ا

دانلود
نبوه مردم شعار می دهند “خامنه ای قاتله، ولایتش باطله” و “جنتی لعنتی تو دشمن ملتی” و “توپ تانک کهریزک دیگر اثر ندارد”أ

دانلود
مردم شعارهای ‘کروبی زنده باد، موسوی پاینده باد’ و “یا حسین، میرحسین” و “یا حجه بن الحسن ریشه ظلم و بکن” می دهند و سپس با حمله نیروهای گارد پراکنده می شوند

دانلود

مردم شعار می دهند ” نه شرقی نه غربی دولت سبز ملی” و سپس یکی از تابلوها را شعار نویسی می کنند

دانلود

دانلود

هجوم وحشيانه به مردم

دانلود
مانور موتورسواران گارد كودتا

دانلود

دانلود

دانلود

ا ۱۳ آبان و پناه بردن مردم به خانه ها

دانلود

درمان کردن مردم در پارکینگ خانه ها

دانلود

اوباما يا با اونا يا با ما

دانلود
حضور گسترده سبزها در اين فيلم به خوبي مشخص است؛ خامنه اي قاتله ولايتش باطله؛ نه شرقي نه غربي دولت سبز ملي؛ نصر من الله و فتح القريب مرگ بر اين دولت مردم فريب

دانلود

نصر من الله و فتح القريب مرگ بر اين دولت مردم فريب

دانلود
دروغگو دروغگو

دانلود

دانلود
آزادي آزادي

دانلود

مردم در حالي كه شعار مي دادند “كروبي بت شكن بت بزرگ رو بشكن” مورد هجوم موتور قرمز سواران گارد كودتا قرار مي گيرند و سعدادي نيز وحشيانه بازداشت مي شوند:

فيلم ديگري از معترضين با شعار “خامنه اي قاتله ولايتش باطله” و هجوم گارد متور سوار

دروغگو دروغگو 63 درصدت كو؛ تا احمدي نژاده هر روز همين بساطه

ک روز بعد از تهدید احمدی نژاد به استراد لایحه هدفمند کردن یارانه ها که به منظور تحمیل نظر خود به نمایندگان مجلس مطرح شد، در حالی که یکی از نمایندگان مجلس خبر از دخالت رهبر جمهوری اسلامی در ماجرا کرده و گفته که وی نیز درباره صحت تصمیم مجلس قانع شده است، اظهارات ضد و نقیضی سرنوشت مهم ترین لایحه اقتصادی سه دهه اخیر را در ابهام برده است

در همین باره محمد حسن ابوترابی فرد با اشاره به اينكه روز گذشته محمود احمدي‌نژاد در خواست استرداد لایحه هدفمند کردن یارانه‌ها را به مجلس ارایه داده بود، در نطق روز گذشته خود در مجلس گفت: “البته ایشان خواسته‌اند تا فعلا این موضوع را در دستور کار قرار ندهید.”

این درحالی بود که محمدرضا باهنر نیز همزمان با انتشار این اخبار درباره بازپس گیری استرداد لایحه هدفمند کردن یارانه ها گفت: “نظر من این است که اگر دولت روی مساله استرداد اصرار داشت، مجلس باید با استرداد موافقت کند.”

نایب رییس مجلس با بیان اینکه با احمدی نژاد صحبت کردیم که نگرانی اش بی مورد است اضافه کرد: “اگر قرار باشد این منبع عظیم درآمدی در قانون بودجه نیاید و یا به خزانه کل کشور واریز نشود خلاف قانون اساسی است.”

محمد رضا باهنر بار دیگر تاکید کرد: “همه اختیاراتی که دولت خواستار آن بوده در این لایحه به آنها داده شده است و البته کمترین کار ما هم این است که اصول قانون اساسی را رعایت کنیم.”

این چهره شاخص اصولگرایان در عین حال یاد آوری کرد که استرداد این لایحه هم اکنون به نظر نمایندگان بستگی دارد وافزود: “چنانچه قبل از تصویب کلیات دولت اعلام استرداد کرده بود مجلس از آن خارج می‌شد اما در حال حاضر در جزییات لایحه به سر می‌بریم و برای استرداد لایحه مجلس باید به آن رای بدهد که توصیه شخصی من این است که همکاران ما در مجلس باید به استرداد این لایحه رای بدهند اما باقی آن بسته به نظر نمایندگان است.”

این اظهارات باهنر درحالی مطرح شد که صبح روز گذشته نمایندگان مجلس با اظهارات ابوترابی فرد مبنی بر بازپس گیری استرداد لایحه از سوی احمدی نژاد به ادامه بررسی لایحه هدفمند کردن یارانه ها پرداختند و در ادامه بنا بر پیشنهاد برخی از نمایندگان حامی دولت طرح بازگشت به ماده 13 این لایحه برای تامین نظر احمدی نژاد را مطرح کردند ولی به گزارش ایسنا ” این پیشنهاد پس از راي‌گيري با 142 راي مخالف و 15 راي موافق، مورد تاييد نمايندگان قرار نگرفت.”

راه حل فراقانونی دخالت ولی فقیه است

همچنین محمد حسن ابوترابی فرد روز گذشته اعلام کرد که درخواست محمود احمدی نژاد در لایحه هدفمند کردن یارانه ها مبنی بر تشکیل “صندوق هدفمندسازی یارانه ها” و خارج شدن این لایحه از قوانین بودجه سنواتی غیر قانونی است.

نایب رییس مجلس در این باره گفت: “اصول 52 و 53 قانون اساسي با صراحت تمام بر اين معنا تاكيد دارد كه بودجه‌ سالانه‌ي كل كشور به ترتيبي كه در قانون مقرر مي‌شود از طرف دولت تهيه و براي رسيدگي و تصويب به مجلس شوراي اسلامي تسليم مي‌شود. هر گونه تغيير در ارقام بودجه نيز تابع مراتب مقرر در قانون خواهد بود.”

وی که در تشریح اشکال قانونی درخواست احمد نژاد و اینکه درخواست او حتی فراتر از سیاست های کلی نظام (که توسط آیت الله خامنه ای ابلاغ می شود) است، افزود: ” يكي از مهمترين اسناد بالادستي كه در اختيار داريم قانون برنامه است كه با لحاظ چشم‌انداز 20 ساله و سياست‌هاي كلي ابلاغي از سوي مقام معظم رهبري تدوين مي‌شود. قانون برنامه با همه جايگاه، اعتبار، شان و منزلتي كه دارد در قالب بودجه‌هاي سالانه عملياتي و اجرايي مي‌شود و خارج از چارچوب بودجه‌ سالانه نمي‌توان راهي براي اجراي قانون برنامه ديد.”

درهمین باره احمد توکلی رییس مرکز پژوهش های مجلس نیزبه اشکال قانونی دیگری اشاره کرده و گفته است: “امکان تامین نظراحمدی نژاد از نظر آیین نامه‌ای وجود ندارد چون مجلس ماده 13 را تصویب کرده است و علی‌القاعده نمی‌تواند به اصلاح دوباره آن بپردازد.”

احمد توکلی در ادامه همچنین توضیح داده که “از نظر قانونی دراین مرحله هیچ راه حلی وجود ندارد بهترین راه حل آن است که دولت برای تمکین از مجلس در مرحله تصویب بودجه سال بعد در بهمن ماه تقاضای تنخواه کند. “

رییس مرکز پژوهش های مجلس اما در ادامه تنها راه باقی مانده برای قبول درخواست احمدی نژاد توسط مجلس را ورود آیت الله خامنه ای دانسته و اعلام کرده: “راه حل غیر آیین نامه‌ای وجود ندارد و راه حل فراقانونی نیز در اختیار ولی فقیه است و ما نمی‌توانیم در این زمینه کاری بکنیم.”

این گفته احمد توکلی درباره دخالت رهبری درحالی است که روز گذشته غلامرضا مصباحی مقدم در این باره با اعلام اینکه نماینده آیت الله خامنه ای از راهکارها و توضیحات مجلس در این باره قانع شده  بود اظهار داشت: “از سوي رهبري، آقاي آقامحمدي به عنوان نماينده ايشان به مجلس آمدند و مسايل مطرح شده در ديدار رهبري با آقای احمدی نژاد را با هيات رييسه مطرح كردند.قرار بر اين بود تا در صورت قانع شدن نماينده رهبري، رهبري نظر ديگري نداشته باشد.”

وضع مردم بعد از 5 سال

یکی از موارد مورد درخواست احمدی نژاد در لایحه هدفمند کردن یارانه ها توقف افزایش دستمزد کارگران و کارمندان است، که دولت آن را در قالب ماده 13 لایحه هدفمند کردن یارانه ها به مجلس ارایه کرده است که این موضوع در کمسیون ویژه طرح تحول اقتصادی از سوی نمایندگان رد شده و روز گذشته نیز بار دیگر با پیشنهاد حامیان دولت مورد بررسی قرار گرفت و رای نیاورد.

براساس این ماده “الزام افزايش حقوق كاركنان دولت موضوع ماده 150 قانون برنامه چهارم توسعه و مواد 64 و تبصره آن و ماده 125 قانون مدیریت خدمات کشور و ماده 41 قانون کار از زمان اجرا این قانون موقوف الاجراء خواهد شد و تمامی قوانین مغایر با این قانون از زمان ابلاغ لغو می‌شود.”

علیرضا محجوب از مخالفان این ماده لایحه هدفمند کردن یارانه ها در این باره گفته: “با بازگشت به ماده 13 لایحه دولت قدرت خرید اکثریت آحاد جامعه پس از 5 سال صفر می‌شود. این بدین معنی است که قانون نوشته‌ایم که بعد از5 سال مردم چیزی نخورند و اگر این گونه است دیگر احتیاجی به قانون نوشتن نبود.”

دبیر کل خانه کارگر و نماینده مردم تهران درادامه مخالفتش افزوده: “اگر حقوق کارکنان را ثابت نگه داریم و هرچه سگ درنده داریم را در اقتصاد رها کنیم و دو سنگ از دست فقرا هم بگیریم که به طرف آنها پرت نکنند باز هم شدنی نیست”.

مخالفت علیرضا محجوب  درحالی است که بسیاری از کارشناسان معتقدند با اجرای لایحه هدفمند کردن یارانه ها، کشور شاهد نرخ تورمی نزدیک به 60 درصد خواهد بود؛اما در این میان دولت معتقد است برای پیشگیری از تورم تنها باید افزایش دستمزد و حقوق کارگران و کارمندان  متوقف شود.

• براي اولين بار در طول سي سال گذشته در تهران مدارس تعطيل نشده و دانش آموزان را براي دادن شعار به خيابان نياورده بودند؛ چرا که برنامه ريزان امنيتي احتمال مي دادند دانش آموزان نيز با جنبش سبز همراهی کنند.
• را استتار و محدوده امن و قفس مانندي براي حاميان دولت ايجاد كرده بودند تا به شعار دادن بپردازند و يا به سخنراني حداد عادل گوش کنند. تمام مانور حاميان دولت  در  محدوده محوطه اي مابين تقاطع طالقاني/مفتح تا تقاطع طالقاني/ سپهبد قرني داده شد.حتي نتوانستند از اين محدوده امن گارد چند صد متري دورتر شوند.
• هواداران جنبش سبز دیروز یكی از گسترده‌ترین اشكال سركوب را تجربه كردند؛ جمع كثیری مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و تعدادی نیز بازداشت شدند.
• به دنبال اقدامات وحشيانه عمله كودتا و به كار بردن الفاظ ركيك عله معترضان، شعارها سمت و سوي تازه اي گرفت: مردم فریاد می زدند: “امسال سال خونه، ديكتاتور سرنگونه”، “خامنه اي قاتله، ولايتش باطله”، جنتي لعنتي، تو دشمن ملتي”، “توپ تانك كهريزك ديگر اثر ندارد” و…
• در اقدامی بی سابقه تصویری بزرگ از آیت الله خامنه ای را از روی تابلویی نصب شده در خیابان به زیر کشیدند و بر روی آن راهپیمایی کردند.

با بهاره هدایت دبیرکمیسیون دفتر تحکیم وحدت درمورد دستگیری های اخیر دانشجویی و همچنین راهپیمایی دانشجویان به مناسبت 13 آبان مصاحبه کرده ایم. او می گوید: “با گوش خودم شنیدم یکی از فرماندهان میدان وقتی گاردی ها حمله و با باتوم فقط تهدید می کردند، می گفت تعارف نکنید بزنیداینها را!”

خانم هدایت که از فعالین سرشناس دانشجویی است در مورد آغاز تظاهرات دیروز می گوید: “ساعت ۱۰ صبح جمعیتی حدود ۵ هزار نفر از درخیابان قدس دانشگاه تهران در حال تظاهرات بودند که جلوی آنها را می گیرند و جلوی درصف می کشند به نحوی که دانشجویان نمی توانند خارج شوند. این جمعیت به داخل دانشگاه برگشت و به سمت سردر دانشگاه تهران رفت حدود ده متری هم از در دانشگاه خارج شدند و تا چند ساعت همان جا شعار می دادند. همه سبز پوش بودندو شعارهای خیلی تندی هم داده شد. حدود پنجاه نفر بسیجی هم در ان اطراف بودند که شعارهای تحریک امیزی مانند مرگ برمنافق مطرح می کردند. آن هم در حالیکه دانشجویان شعار باکری و همت می دادندو عکس هایی از این شهدا را به دست داشتند. درداخل خیابان هم حراست دانشگاه تهران بود و پشت سرآنها هم گاردی ها حضور داشتند. بعد ماشین آبپاش آوردند که دانشجویان را تهدید و پراکنده کنند. درجلوی دانشگاه هم اتوبوس چیده بودندتا بین مردم و دانشجویان فاصله ایجاد کنند.

بهاره هدایت می افزاید: “دانشجویان قصد داشتندبه سمت سفارت سابق آمریکابروند، اما آنها خیابان طالقانی را به نیروهای خودشان اختصاص داده بودند واجازه نمی دادند مردم معترض به انجا بروند. یعنی نمی خواستند حالتی که در روز قدس ایجاد شد، به وجود آید. چون نمی توانستند پوشش خبری را به خاطر مخلوط بودن جمع فیلتر کنند؛در واقع می خواستند این دفعه کاملا تصویر هوادارانشان را به صورت منسجم نشان بدهند. در حالیکه در بسیاری از نقاط شهر از جمله میدان ولی عصرِ، میدان آرژانتین، در خود خیابان ولی عصر، خیابان مطهری و میدان هفت تیر که من حضور داشتم می شد حضور مردم را مشاهده کرد. البته اجازه نمی دادند مردم جمع شوندوبه محض اینکه تعداد تجمه کنندگان به بیش از پنجاه تن می رسید گاردی ها حمله می کردند وبه شدت تمام مردم را می زدند ومتفرق می کردند. بعد یک بخشی از آنها را به خیابان های فرعی هدایت می کردند، و در خیابان های فرعی گاردی ها به سمت مردم حمله می کردند و آنها را مورد ضرب وشتم قرار می دادند. گاز فلفل و گاز اشک آور نیز به صورت فراوان مورد استفاده قرار گرفت.”

هدایت درپاسخ به این سوال که آیا نیروهای ضدشورش وپلیس تصمیمی برای برخورد خشونت آمیز با مردم داشتند یا نه می گوید: “اصلا هیچ ابایی از ضرب و شتم مردم نداشتند. من با گوش خودم شنیدم یکی از فرماندهان میدان، وقتی گاردی ها حمله می کردند و درحمله فقط با باتوم تهدید می کردند و زیاد از باتوم استفاده نمی کردند، می گفت تعارف نکنید بزنید آنها را؛ و به همین ترتیب آنها را تشویق می کرد که مردم را کتک بزنند. آنهایی را هم که تنها گیر می اوردند به شدت کتک می زدند.“

این فعال دانشجویی در خصوص شعارهای مطرح شده می گوید: “شعارهای دانشجویان با شعارهایی که بیرون داده می شد قابل مقایسه نبود. شعارهای تند بیرون از دانشگاه مثلا این بود که خامنه ای قاتل است ولایتش باطل است. اما در دانشگاه شعارهای تندی برعلیه مقامات عالی می دادند. من شنیده ام که در خیابان قدس صدای تیر هوایی آمده است. اما خودم نشنیدم.

وی درخصوص تعداد مردم نیز بر این نظراست که: “تعداد مردم بسیار زیاد بود، منتها اجازه تجمع به مردم نمی دانند. یعنی هر کسی را شما می دیدید فقط به قصد تجمع کردن آمده بود. می دیدم مردم مترصد این بودند که یک جمعی شکل بگیرد. مشخصا در ولی عصر همه مغازه ها را مجبور کرده بودند تعطیل کنند بنابراین احتمال اینکه مردم برای خرید آمده باشند منتفی بود کسانی که آمده بودند هدفمند برای خرید آمده بودند. هر کسی که رد می شد خبر از مسیری که طی کرده بود به افراد دیگر می داد. اخبار دهان به دهان می چرخید که وضعیت چطور است. همه می خواستند بدانند کجا می شود تجمع کرد وشعار داد. در تقاطع عباس آباد وبخارست یعنی جایی که دانشکده اقتصاد دانشگاه علامه است، دانشجویان از داخل دانشگاه از بالای ساختمان ها شعار می دادند واز آن طرف مردم هم همراهی می کردند. خلاصه جمعیت بسیار زیاد بود.“

هدایت می افزاید: “همه تلاش نیروهای پلیس این بود که تجمع مردم بزرگ نشود. داخل خیابان ولی عصر تا جایی که من دیدم، یعنی از حدود خیابان بهشتی تا میدان ولی عصر نیروهای گاردی مستقرشده بودند. آنجایی که نیروهای گاردی نبودند حضور مردم خیلی زیاد بود. اما اینکه تجمع بزرگی را بتوانند شکل بدهند من ندیدم. درضمن خبربرخورد با آقای کروبی خیلی پیچیده بود. یک خبری هم دهان به دهان می گشت که یکی دو نفرگلوله خورده اند. البته من خودم آن را ندیدم اماصحبت هایی بود که مردم بین خود رد وبدل می کردند. “

بهاره هدایت درخصوص دستگیری های 48 ساعته گذشته می گوید: “شب گذشته بعد از نیمه شب به خانه محمدهاشمی حمله کرده بودند. آنها گفته بودند حکم نشان بدهید. آنها حکم نداشتند ودر را شکستند ووارد خانه شدند بعد از یک ساعت. به او چشم بند ودستبند می زنند وشروع به تفتشیش خانه می کنند بدون اینکه او که صاحب لوازم بوده در جریان صورت جلسه حضور داشته باشد که کاملا خلاف قانون است. درنهایت بدون دستگیری رفتند. اما ظهر امروز به صورت معمولی مراجعه ومحمدهاشمی را بازداشت می کنند؛ او حدود شش هفت ساعت بازداشت بود کولی طی چند ساعت گذشته آزاد شده است. شب پیش نیز برای دستگیری میلاد اسدی، از اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم رفته بودند که خانه نبوده؛ درضمن محمد صادقی و حسن اسدی از اعضای شورای مرکزی ادوار تحکیم وحدت را نیز دو شب پیش بازداشت کردند.

منبع روز

هزاران دانشجوی هوادار جنبش سبز در شهر های بزرگ کشور، به دنبال فراخوان ها و بیانیه های صادره از سوی تشکل و گروه های مستقل دانشجویی برای شرکت در راهپیمایی 13 آبان و اعتراض به ادامه کار دولت کودتا، از ساعات اولیه صبح دیروز به صفوف مردم معترض پیوستند. دیروز در اغلب شهر های بزرگ کشور میادین اصلی شهر و محوطه دانشگاه ها صحنه رویا رویی دانشجویان معترض با نیروهای دولتی و پلیس ضد شورش بود.

بر اساس گزارشات مختلف رسیده به روز، دانشگاه های تهران، قزوین، اصفهان، مشهد، تبریز، شیراز، کرمان و اهواز، 13 آبان پر حادثه ای را پشت سر گذاشتند وحضور بی شمار نیروهای دولتی اعم از لباس شخصی، بسیجی و پلیس ضد شورش در محوطه و اطراف دانشگاه ها هم نتوانست مانع پیوستن آنان به صفوف مردم معترض به دولت کودتا در خیابان ها و میادین اصلی شهرهای مختلف کشور شود.

برخی گزارشات منتشر شده حضور پررنگ دانشجویان در میان مردم معترض رانشان می دهد؛هر چند در موارد متعددی تظاهر کنندگان با یورش نیروهای امنیتی و ضد شورش روبرو شدند و ده ها تن زخمی و شمار نامشخصی هم دستگیر شدند.

دانشگاه تهران

دانشجویان دانشگاه تهران با وجود آنکه یک ماه نیم گذشته را در فضائی کاملا امنیتی و نظامی بسر برده بودند و از شامگاه سه شنبه شب خوابگاه ها و حتی کلاس های درس شان هم به محاصره نیروهای بسیجی و امنیتی درآمده بود، از ساعت نه صبح در قالب گروه های چند صد نفری و بدون توجه به حضور بی شمار نیروهای امنیتی و لباس شخصی در اطراف دانشگاه با شعار “نصر من الله و فتح قریب، مرگ بر این دولت مردم فریب” از مقابل دانشگاه تهران به سوی میادین محل تجمع مردم و مکان هایی که مهدی کروبی یکی از کاندیداهای معترض به کودتای انتخاباتی در بیانیه خود اعلام کرده بود، راهی شدند.

خیابان کریم خان زند، ولیعصر و بلوار کشاورز محل اصلی پیوستن دانشجویان به مردم معترض بود؛آن هم در حالیکه نیروهای یگان ویژه با پشتیبانی لباس شخصی ها و با شلیک گاز اشک آور می کوشیدند مانع از حرکت آنان شوند.

نکته قابل توجه در مورد حضور پر رنگ و پرشمار دانشجویان دانشگاه های تهران در راهپیمایی دیروز این بود که آنان در دو نقطه از مکان های اصلی برگزاری راهپیمائی، فراخوانی را قرائت و پخش کردند که در آن از همه دانشجویان خواسته شده بود خود را برای برگزاری بزرگداشت 16 آذر پیش رو آماده کنند؛این دعوت شامل مردم سبزپوشی نیز که در نقاط مختلف شهر حضور داشتند، می شد.

قابل ذکر است که شماری از دانشجویان معترض دانشگاه تهران دستگیر و به مکان های نامعلومی انتقال داده شدند. تاکنون خبر تائید شده ای از تعداد و اسامی آنان به دلیل هک شدن بسیاری از وب سایت ها و بلاگ های گروه ها و فعالان دانشجوئی، بدست نیامده است.

دانشگاه قزوین

اما در قزوین، دانشگاه امام خمینی که از ساعات اولیه صبح به محاصره نیروهای بسیجی و لباس شخصی درآمده بود، اوضاع، شکل متفاوت تری داشت. در محوطه این دانشگاه بیش از دو هزار دانشجوی معترض پشت درهای بسته دانشگاه حبس شدند و نیروهای امنیتی و بسیجی به آنان اجازه بیرون رفتن از محوطه دانشگاه را ندادند. دانشجویان این دانشگاه در تقابل با این ممانعت، در محوطه دانشگاه شعارهایی علیه دولت سردادند و سپس مانع برگزاری مراسمی شدند که ریاست دانشگاه و بسیج دانشجوئی ترتیب داده بودند. آنان با شروع سخنرانی معاون فرهنگی وزیر دولت کودتا که برای شرکت در مراسم 13 آبان به این دانشگاه دعوت شده بود، ضمن سردادن شعارهایی علیه محمود احمدی نژاد، سردار علی رضا افشار را مجبور کردند سخنرانی خود را نیمه کاره بگذارد و بلافاصله این دانشگاه را ترک کند.

دانشگاه شهید بهشتی

در دانشگاه شهید بهشتی کرمان هم دانشجویان معترض، تجمعی با شکوه برگزار کردند. دانشجویان این دانشگاه راس ساعت 9 صبح به طور خود جوش و به مدت یک ساعت گردهم آمدند. این مراسم که زیر نظر نیروهای امنیتی و بسیجی برگزار شد با خواندن سرود یار دبستانی شروع و با سردادن شعارهایی در حمایت از میرحسین موسوی و مهدی کروبی ادامه یافت. برگزار کنندگان مراسم همچنین بیانیه ای در همبستگی با دانشجویان دانشگاه های تهران صادر کردند و خواستار آزادی فوری دانشجویان دربند و اسرای جنبش سبز شدند. دانشجویان این دانشگاه ساعت 10 محوطه دانشگاه را ترک کردند و بدون هرگونه درگیری و خشونتی، به مردم شرکت کننده در راهپیمایی 13 آبان درمیادین اصلی شهر پیوستند.

دانشگاه شیراز

دانشجویان دانشگاه شیراز نیز همراه و همگام با دانشجویان سایر شهرهای بزرگ کشور روز پرحادثه و متفاوتی را پشت سر گذاشتند. تجمع سه هزار نفری دانشجویان شیرازی در محوطه دانشگاه با خشونت و درگیری های پراکنده در محوطه این دانشگاه همراه بود. دانشجویان ابتدا از نیروهای امنیتی و بسیجی حاضر در محوطه دانشگاه خواستند به آنان اجازه شرکت در راهپیمائی 13 آبان داده شود، اما نیروهای امنیتی نه تنها به دانشجویان اجازه خروج از محوطه دانشگاه را ندادند بلکه با باتوم و سلاح سرد چندین بار به تجمع آرام آنان حمله ور شدند و تعدای از دانشجویان را مجروح و تعدادی را نیز بازداشت کردند. با این وجود بسیاری از دانشجویان در قالب گروه های چند صد نفری موفق به ترک محوطه دانشگاه شدند و به راهپیمائی مردم علیه دولت کودتا پیوستند.

مشهد و اصفهان

در مشهد و اصفهان حضور دانشجویان در راهپیمایی روزگذشته بی سابقه بود. در مشهد راهپیمائی آرام بیش از شش هزار دانشجو با حمله گسترده نیروهای ضد شورش در خیابان های اطراف دانشگاه به خشونت کشیده شد، اما این خشونت ها نتوانست دانشجویان را متفرق و از مردم جدا کند. برخی منابع خبری اینترنتی از زخمی شدن دستکم 60 دانشجوی معترض خبر داده و شمار دستگیر شدگان را نیز بالغ بر 100 تن اعلام کرده اند.

در اصفهان نیز اوضاع به همین شکل بود و حضور بی شمار دانشجویان معترض دانشگاه صنعتی اصفهان در صفوف مردم، با حمله گسترده نیروهای امنیتی و انتظامی همراه شد. بنا بر خبرهای رسیده، دانشجویان دانشگاه اصفهان با تشکیل زنجیره ای انسانی و صفوفی فشرده، اندکی بعد از ساعت 9 محاصره نیروهای امنیتی مستقر در اطراف دانشگاه را شکستند و وارد خیابان های اطراف دانشگاه شدند. خبرهای مرتبط در خصوص درگیری ها و حواشی حضور دانشجویان اصفهانی در راه پیمائی 13 آبان حاکی از آن است که علاوه بر دستگیری تعداد زیادی از دانشجویان، چند تن از اعضای انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی از جمله علی مشمولی دستگیر و به مکان نامعلومی انتقال یافته اند.

تبریز و اهواز

دانشجویان معترض و هوادار جنبش سبز در تبریز و اهواز نیز روز گذشته حضوری کم سابقه در متفاوت ترین راهپیمایی 13 آبان داشتند. در تبریز هزاران دانشجوی دانشگاه سهند با سر دادن شعار “یاحسین میر حسین” به راهپیمایی مردمی پیوستند و در اهواز نیز دانشجویان با نمادهای سبز و بادر دست داشتن پوسترهایی از رهبران جنبش سبز و زندانیان سیاسی، همراه و همصدا با مردم علیه دولت کودتا شعار سر دادند. گفتنی ست که هم در اهواز و هم در تبریز بارها نیروهای امنیتی و انتظامی تلاش کردند دانشجویان معترض را با استفاده از گاز اشک آور متفرق کنند اما با مقاومت دانشجویان روبرو شدند.

راهپیمائی سیزده آبان امسال متفاوت ترین راهپیمایی سیزده آبان در سی سال گذشته بود که بر خلاف سال های گذشته شعار اصلی آن مرگ بر آمریکا نبود. دانشجویان علاوه بر اینکه فریاد مرگ بر دیکتاتور سردادند، شعار مرگ بر روسیه را جایگزین شعار مرگ بر امریکا کردندو خواستار آزادی همه زندانیان سیاسی و از جمله یاران دبستانی خود شدند.

بازداشتهاي گسترده از روز گذشته آغاز شد:

فرهاد پولادی، خبرنگار خبرگزاری فرانسه در تهران، صبح روز چهارشنبه، در جریان برگزاری تظاهرات سیزدهم آبان، در تهران، دستگیر شد.

به گزارش هرانا به نقل از خبرگزاری فرانسه گزارش داد فرهاد پولادی، گزارشگر خبرگزاری فرانسه، بهنگام پوشش این تظاهرات توسط سه نیروی امنیتی جمهوری اسلامی، دستگیر شد. بر اساس این گزارش، دو تن از این نیروهای امنیتی یونیفورم و یکی از آنان لباس شخصی به تن داشتند.

خبرگزاری فرانسه به نقل از مسئول دفتر این خبرگزاری در تهران گزارش داد که از زمان دستگیری خبرنگار این خبرگزاری تاکنون، هیچ اطلاعی از این خبرنگار دستگیر شده و محل نگهداری وی در دست نیست. جی دشموخ (Jay Deshmukh) مسئول دفتر خبرگزاری فرانسه متذکر شد که این دفتر موضوع دستگیری این خبرنگار را از طریق وزارت ارشاد پیگیری می کند. وزارت ارشاد نیز قول پیگیری موضوع را داده است.

جمهوری اسلامی از زمان آغاز اعتراضهای مردمی به نتایج انتخابات ریاست جمهوری، فعالیت رسانه های خارجی را به شدت محدود کرد و تنها برخی از گزارشگران این رسانه ها امکان تهیه گزارش از داخل دفتر این خبرگزاریها را داشتند. خبرنگاران در جریان برگزاری تظاهرات روز سیزدهم آبان اجازه نداشتند تا از این تظاهرات اعتراضی گزارش تهیه کنند. در جریان برگزاری این تظاهرات روز 13 آبان، خبرنگاران فقط اجازه داشتند از تظاهرات دولتی در اطراف سفارت امریکا در تهران گزارش تهیه کنند.

فرزاد اسلامي دانشجوي رشته حقوق دانشگاه آزاد تهران مركز بامداد 13 آبان توسط ماموران امنیتی پس از تفتيش منزل و ضبط وسايل شخصي بازداشت و به مكان نامعلومي منتقل شد.

به گزارش هرانا به نقل از کميته گزارشگران حقوق بشر ، فرزاد اسلامي، مدير مسئول نشريه توقيف شده بينش و دبير اسبق كانون دانشجويان مسلمان در دانشگاه آزاد تهران مرکز در پی اعتراضات دانشجويان تهران مركز در شش هفته اول سال تحصيلي به سه ترم تعليق با احتساب سنوات از سوي كميته انضباطي دانشگاه محكوم شده بود. قابل ذكر است كه ماموران امنيتي در همان شب به درب منزل تعدادي زيادي از فعالين دانشجويي دانشگاه آزاد مراجعه كردند، اما فقط موفق به بازداشت فرزاد اسلامي شدند

امین وطانی، دانشجوی مهندسی شیمی دانشگاه صنعتی شریف روز دوشنبه در مقابل منزلش بازداشت شد.

به گزارش هرانا ماموران امنیتی دوشنبه شب با یورش به منزل این فعال دانشجویی وی را در هنگام ورود به منزل بازداشت کردند. امین وطانی از فعالان ستاد جوانان میرحسین موسوی در انتخابات ریاست جمهوری دهم بود.

علی مشمولی ، نفیسه آزاد ، حجت شریفی ، وحیده مولوی  و محمد هاشمی از فعالین مدنی و دانشجویی بازداشت شد.

به گزارش هرانا به نقل از خبرنامه اميرکبير مشمولی در جريان درگيريهای امروز در دانشگاه اصفهان بازداشت شده است ، درگيری های نيروهای سپاهی و انتظامی با دانشجويان دانشگاه صنعتی اصفهان همچنان ادامه دارد. نفيسه زاع کهن روزنامه نگار و همسر او حجت شريفی عضو سازمان ادوار تحکيم وحدت امروز بازداشت شدند ، حجت شريفی در حالی بازداشت شده است که از روز گذشته تاکنون ۲ تن ديگر از اعضای سازمان دانش آموختگان ايران حسن اسدی زيدآبادی و محمد صادقی نيز بازداشت شده اند

همچنين وحيده مولوی از اعضای گروه ميدان زنان نيز بازداشت شد ، مولوی در تظاهرات گسترده امروز در تهران بازداشت شده است .از سوی دیگر ، محمد هاشمی عضو شورای مرکزی دفتر تحکيم امروز ساعت ۱ ظهر در منزل بازداشت شد. شب گذشته در ساعت ۲ بامداد نيروهای امنيتی به منزل محمد هاشمی رفته و با شکستن در بدون حکم قضائی اقدام به تفتيش منزل کرده و بعد از بازرسی منزل را ترک کردند. ظهر امروز ساعت ۱ مجددا مامورين به منزل هاشمی مراجعه کرده و وی را بازداشت کردند.

سایت جنبش راه سبز: خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا) از تجمع مردم که آنها را اغتشاشگر خواند، در مقابل ساختمان این خبرگزاری خبر داد و اعلام کرد که “مرگ بر دیکتاتور” و “یاحسین، میرحسین” شعار تجمع کنندگان است. ساختمان خبرگزرای جمهوری اسلامی در تقاطع خیابان ولیعصر و خیابان دکتر بهشتی واقع شده است.

در خبر ایرنا آمده است: “حدود 200 نفر از اغتشاشگران، از دقایقی پیش در مقابل ساختمان ایرنا تجمع کرده اند. اغتشاشگران که نشان های سبز به همراه دارند خبرگزاري جمهوري اسلامي را با سازمان صدا و سيما اشتباه گرفته و شعار مي دهند: ننگ ما ، صدا و سيماي ما و درغگو، دروغگو. اين جمع آشوب طلب همچنين سطل هاي زباله اطراف اين محل را به آتش کشيدن. دختران و پسرهاي شرکت کننده در اين تجمع با حرکات موزون به طرح شعارهايي عليه روسيه پرداختند.”

سایت جنبش راه سبز: گزارش های رسیده از تهران از درگیری شدید نیروی انتظامی و لباس شخصی ها با مردم در نقاط مختلف شهر حکایت دارد. این در حالی است که مراسم دولتی 13 آبان ساعاتی پیش به اتمام رسیده است.

خبرنگاران جرس از درگیری مقابل خوابگاه دانشجویان پلی تکنیک خیابان به آفرین؛ کریمخان بین ولیعصر و خیابان حافظ خبر داده و اوضاع را در میدان هفت تیر، خیابان کریمخان و میدان ولیعصر بسیار متشنج گزارش کرده اند.

در گزارش ديگري يك شاهد عيني آورده است:

از بامداد امروز نیروهای ضد شورش برای مقابله با مردم در ورزشگاه شیرودی ( امجدیه ) پنهان شده بودند . نیروی انتظامی و لباس شخصی ها هم با مسدود کردن کوچه ها و فرعی های منتهی به خیابان کریمخان ، کل گذرگاه های این منطقه را به اشغال خود درآورده بودند ؛ که همین امر ، التهاب زیر پوستی را در این منطقه نشان می داد .

امروز در میان سرکوبگران ِ مردم آزادیخواه ، جوانان چهارده پانزده ساله هم به چشم می خورد که از سوی قوای سرکوبگر به کار گرفته شده اند . این گروه نو جوان که پیدا نیست چرا و چگونه به این میدان آورده شده اند با داشتن کلاهخود و باتوم ، بیرحمانه مردم را مورد ضرب و شتم قرار می دهند . « فاطی کماندو » ها هم اینبار مسلح به باتوم برای مقابله آماده شده اند که با اشاره سرکرده های خود به موقع وارد زد و خورد با مردم شوند ؛ که شدند.

پس از حضور مردم و سردادن شعارها ضد رژیم استبدادی ، بسیجی ها و لباس شخصی ها پیاده و سوار بر موتورسیکلت به جان مردم افتادند تا آن ها را پراکنده کنند . اجیر شدگان باند ولایت فقیه با تسمه های چرمی که مخصوص کامیون هاست ، مردم را مورد حمله قرار می دادند ؛ و با شلیک گاز اشک آور کوشیدند تا آنان را متفرق کنند .

تمامی این مزدوران به ماسک های مخصوص ضد گاز مجهزند ، ولی نیرو های انتظامی از این امکان بی بهره اند و همین موجب نارضایتی این نیروهاست . اعتراض این نیروها را می توان در قالب حمایت پنهان از مردم دید . شخصا چند مورد از این حمایت را به چشم دیدم .

چهره شهر دقیقا به روزهای بهمن ماه هزار و سیصد و پنجاه و هفت شباهت دارد . مردم در خانه ها را باز می کنند و بی اعتنا به تهدید نیروهای سرکوبگر ، گریختگان از چنگال وحشی های بسیجی را به خانه راه می دهند .

نکته جالب آن است که مردم به همان سلاحی پناه برده اند که این رژیم عمری برایش تبلیغ کرده و از بام تا شام « انتفاضه انتفاضه » نموده است . مردم با سنگ پاسخ این همه بیرحمی را می دهند .

منطقه کریمخان ، هفت تیر ، تخت طاووس ، دو راهی یوسف آباد غرق در دود و گاز اشک آور است . ولی مردم دلیرانه پایداری می کنند .

با تجربه های چنین جنبش هایی ، پیش بینی می کنند که رویداد امروز و حضور مردم در خیابان ها به این آسانی ها قابل سرکوب نیست .

خبرگزاری رویترز – تهران / تظاهرات در سالگرد اشغال سفارت آمریکا در تهران با برخورد شدید نیروهای امنیتی با معترضان به خشونت کشیده شد. در این حال رویترز به نقل از منابع تائید نشده ای خبر از زخمی شدن چند تن در میدان هفت تیر میدهد. این درگیری ها در مرکز شهر شیراز هم ادامه داشته است . پلیس ضد شورش و نیروهای شبه نظامی بسیج با استفاده از باتوم به پراکنده کردن جمعیتی که در سالگرد اشغال سفارت آمریکا در تهران گرد آمده بودند و به جای سر دادن شعار سنتی ” مرگ بر آمریکا “، شعار “مرگ بر دیکتاتور” سر میدادند، پرداختند . تا کنون در این برخوردها چندین تن بازداشت شده اند .

سایت شبکه جنبش راه سبز: همزمان با پخش سخنرانی غلامعلی حداد عادل از شبکه خبر، صدای مرگ بر دیکتاتور هواداران جنبش سبز نیز شنیده می شود.

صدای مرگ بر دیکتاتور هر از چندگاه در میان سخنان حدادعادل که به طور مستقیم از شبکه خبر پخش می شود شنیده می شود.

خبرگزاری فرانسه؛ معترضان: نترسید نترسید ما همه با هم هستیم

بنا به گزارشهای دریافتی، هم ‌اكنون خيابانهاى مركزى تهران شاهد تظاهرات گسترده مردم با شعار مرگ بر ديكتاتور و درگیری با مزدوران رژیم است. درگيرى در تقاطع مفتح و خيابان مطهرى به شدت ادامه دارد. مزدوران ضدشورش با استفاده از باتون به مردم حمله مى كنند. تظاهرات و درگيرى از چهار راه ولىعصر تهران نيز گزارش شده است. در اين محل مزدوران رژیم به خودروهايى كه با بوق زدن با مردم همراهى کرده حمله می کنند. نیروی انتظامی كسبه اطراف ميدان انقلاب را وادار به بستن مغازههايشان كرده تا امكان پناه دادن به تظاهركنندگان را نداشته باشند.

خبرگزارى فرانسه در گزارشی نوشت معترضان در تهران در برابر گاز اشک آور شعار می دهند: نترسید نترسید ما همه با هم هستیم

پارلمان‌نیوز: در دقایق ابتدایی آغاز مراسم 13آبان برخوردهای پرداکنده‌ای از سوی نیروهای انتظامی و امنیتی حاضر در میدان هفت‌تیر با حامیان جنبش سبز صورت گرفت. در حالی که لحظه به لحظه بر تعداد مردم حامی جنبش سبز در میدان هفت‌تیر و خیابان‌های اطراف اضافه می‌شود نیروهای انتظامی و امنیتی حاضر در محل چندین بار اقدام به شلیک گاز اشک‌آور و تیرهوایی کرده‌اند. تلاش نیروهای حاضر برای پراکنده کردن مردم است.

دکتر حبیب‏الله پیمان و همسرش در راهپیمایی 13 آبان توسط اراذل و اوباش حامی کودتا مورد ضرب و شتم شدید قرار گرفتند.به گزارش موج سبز آزادی به نقل از شاهدان عینی، اراذل و اوباش حامی کودتا دکتر پیمان وهمسرش را با باتوم به شدت مورد ضرب شتم قرار دادند به نحوی که که سر وی شکست، عینکش خرد شده و صورت او پر از خون شد.دکتر پیمان، عضو کمیته رهبری “شورای فعالان ملی مذهبی” و از اعضای مؤسس “جنبش مسلمانان مبارز” است.

محمد هاشمی عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم امروز ساعت 1 ظهر در منزل بازداشت شد.

به گزارش خبرنامه امیرکبیر شب گذشته در ساعت 2 بامداد نیروهای امنیتی به منزل محمد هاشمی رفته و با شکستن در بدون حکم قضائی اقدام به تفتیش منزل کرده و بعد از بازرسی منزل را ترک کردند.

ظهر امروز ساعت 1 مجددا مامورین به منزل هاشمی مراجعه کرده و وی را بازداشت کردند.

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران

بنابه گزارشات رسیده یورش وحشیانه علیه مردم بی دفاع در میدان 7 تیر و سایر نقاط تهران ادامه دارد و تا به حال منجر به زخمی شدن دهها نفر شده است و تعداد زیادی دستگیر شده اند.
مردم در میدان 7 تیر قسمت شمالی را بطور کامل در دست گرفته اند و قسمت جنوبی آن در اشغال نیروهای سربکوبگر است. یورشهای وحشیانه و بی سابق نیروهای سرکوبگور به مردم باعث شده که تعداد زیادی از مردم زخمی شوند . نیروهای ولی فقیه با باتون به سر و صورت مردم بی دفاع می زنندو علیرغم اینکه چهرۀ مردم غرق خون است حاضر به ترک محل اعتراضات نیستند و به اعتراضات خود ادامه می دهند. توصیف صحنه های مقاومت و ایستادگی غیر ممکن است.

مردم وقتی آماج حملات نیروهای ولی فقیه قرار می گیرند شعار خامنه ای قاتله ولایتش باطله را سر می دهند. درگیریها تمامی نقاط مرکزی تهران را فرا گرفته است . دهها نفر زخمی و مصدوم شده اند و صدها نفر دستگیر شده اند.همچنین در موارد متعددی صدای تیراندازی به گوش می رسد. و به صورت گسترده اقدام به پرتاب گاز اشک آور زده است.
منازل بر روی مردم باز است و هنگام یورش نیروهای سرکوبگر به آنجا پناه می برند به دستور نیروهای سرکوبگر اکثر مغازه ها تعطیل شده است
مردم به هیچ وجه و به هیچ بهایی حاضر به متفرق شدن نیستند.درگیرها در میدان 7 تیر بسیار شدید می باشد . همچنین در خیابانها کریمخان زند،مفتح،طالقانی ،میدان انقلاب،میدان ولی عصر و سایر نقاط درگیریها ادامه دارد.

حمله هاي امروز سپاه كودتاچي و پليس به ملت، وحشيانه بود و وحشيانه هست. اما همين حملات وحشيانه، نشان از وحشت و هول حكومت است. اين حمله هاي وحشيانه، نمادي از “نماز وحشت” آيت الله خامنه اي و حكومت كودتايي دست نشانده اوست. زيرا “آيات” و نشانه هاي قهر خدا و خشم مردمان را ديدند و باور كردند. مردم هنوز در خيابانها هستند و قصد ندارند به خانه برگردند.

حمله به آقا