صفحه فیس بوک روزنامه کلمه

دریافت نسخه PDF – پی دی اف دریافت نسخه JPEG – عکس

چنانچه در دریافت فایل مشکل دارید ابتدا بر روی لینک دانلود کلیک راست نمایید و از منوی باز شده گزینه “Save Link as” در مرورگر های فایرفاکس و کروم و “Save as target” در اینترنت اکسپلورر را انتخاب کنید.

محسن کدیور، در پیام تسلیتی به مناسبت درگذشت مرحوم آیت الله سید محمد هاشم دستغیب، به محضر مرجع مردمی، آیت الله العظمی علی محمد دستغیب، نوشته بود: ” آن مرحوم از جمله معترضین به هجوم و تخریب مسجد قبا و تضییقات عمله استبداد برای جنابعالی و طلاب و فضلای حوزه علمیه اباصالح شیراز بود. خطّه فارس بلکه ایران به دفاع جوانمردانه جنابعالی در مجلس خبرگان رهبری از اجرای قانون اساسی، حق نظارت بر عملکرد رهبری، حقوق مشروع ملت ایران و امر بمعروف و نهی از منکر مفتخر است. نامه های تاریخی شما در اعتراض به حبس و حصر غیرقانونی مهندس میرحسین موسوی و حجت الاسلام و المسلمین مهدی کروبی و تقاضای آزادی چند صد زندانی بیگناه سیاسی که جرمی جز انتقاد مسالمت آمیز به ارباب قدرت ندارند عمل به بخشی از عهدی است که خداوند از عالمان ربانی گرفته است و جنابعالی بحمدالله امروز در صف نخستین ایشان قرار دارید. کشور مصیبت زده ما به دلیل سوء تدبیر و ماجراجوئی اولیاء امور و زیاده خواهی قدرتهای خارجی اینک در شرائط دشوار سیاسی، اقتصادی و اجتماعی قرار گرفته است. فشار کمرشکن اقتصادی بر دوش اقشار کم درآمد و طبقات میانی بشدت سنگینی می کند. تکیه حضرتعالی بر عدم شرکت در انتخابات غیرآزاد و فرمایشی اسفند ۹۰ مبارزه ملی با استبداد دینی را تداوم می بخشد.
به گزارش جرس، در پی انتشار این پیام تسلیت و همدردی، آیت الله سید علی محمد دستغیب شیرازی، در پاسخ به شاگرد پیشین خود چنین نوشت:

بسمه تعالی
حضور محترم برادر محقق و دانشمند حضرت حجة الاسلام و المسلمین جناب دکتر محسن کدیور
پیام تسلیت جنابعالی بمناسبت درگذشت فقیه مجاهد مرحوم آیة الله سید محمد هاشم دستغیب واصل شد. از اظهار لطف و محبت شما تشکر می کنم، و نیز از اظهارهمدردی بمناسبت تضییقات علیه طلاب حوزه علمیه اینجانب و هجوم و تخریب مسجد قبا در سال گذشته تشکر می کنم.
آنچه از نامه ها و انتقادات اینجانب که حضرتعالی یادآوری کرده و ستوده اید، بر حسب تکلیف شرعی و عقلی بوده و خود را سزاوار مدح نمی دانم؛ اما در هر زمان نامه ای می نویسم و یا انتقادی می کنم که امید است موثر واقع شود. و در همین نامه نیز از هیئت حاکمه می خواهم به حصر خانگی مومن متقی جناب آقای مهندس میر حسین موسوی و حجة الاسلام و المسلمین کروبی، پایان دهند و زندانیان سیاسی را که با دشواریهای طاقت فرسا مواجه هستند و غالبا از دوستان اهل بیت عصمت و طهارت بوده یا اهل همین سرزمین می باشند آزاد نمایند. و از مجلس شورای اسلامی می خواهم در این مدت قلیلی که از عمر این مجلس مانده قدمهای موثری در رفع این همه گرفتاری که دامنگیر مردم شده است بردارند و دین خود را ادا کنند تا مردم هم متقابلا به حسن نیت و وفای آنان امیدوار شوند.
سید علی محمد دستغیب
دهم بهمن ماه

روز: با نزدیک شدن به سالگرد ۲۵ بهمن و هم‌زمان با دعوت برخی شبکه‌های اجتماعی برای حضور مردم در خیابان٬ شورای هماهنگی راه سبز امید٬ با انتشار بیانیه‌ای٬ خواستار حضور مردم در خیابان‌ها و “راه‌پیمایی سکوت” در این روز شد.

شورای هماهنگی راه سبز امید – که نخستین بار در سایت کلمه ـ نزدیک به میرحسین موسوی ـ- منتشر شده٬ مناسبت این فراخوان را سالگرد تظاهرات خیابانی ۲۵ بهمن و نیز آغاز زندان خانگی “رهبران جنبش سبز” دانسته است.

سال گذشته با دعوت مهدی کروبی و میرحسین موسوی٬ دو رهبر جنبش سبز٬ حامیان آن‌ها برای پشتیبانی از مبارزات مردم مصر و تونس به خیابان‌ها آمدند. این تظاهرات اما با واکنش نیروهای دولتی مواجه شد و حداقل دو تن از تظاهرکنندگان ـ- صانع ژاله و محمد مختاری -ـ در جریان تیراندازی‌های خیابانی کشته شدند.

مهدی کروبی و میرحسین موسوی نیز٬ بعد از تظاهرات برگزار شده و واکنش‌های مختلف مقامات دولتی به آن٬ توسط نیروهای امنیتی بازداشت شدند و از آن زمان در حصر خانگی هستند.

پس از برگزاری راه‌پیمایی اعتراضی روز ۲۵ بهمن در سال گذشته و حصر کروبی و موسوی٬ شورای هماهنگی راه سبز امید، اعلام موجودیت کرد؛ اما عملکرد این شورا در برخی از مقاطع، مورد انتقاد برخی از حامیان جنبش سبز٬ قرار گرفت.

شورای هماهنگی در بیانیه خود از حامیان جنبش سبز خواسته است که “با حفظ هوشیاری و التزام به خط مشی جنبش در پایبندی به اصل عدم توسل به خشونت”، از “هرگونه سواستفاده احتمالی” از حرکت اعتراضی خود جلوگیری کنند.

این شورا همچنین از نیروهای امنیتی و نظامی درخواست کرده که “به حقوق قانونی هموطنانشان احترام بگذارند و به جهانیان نشان دهند که مانند نیروهای سرکوبگر نظام‌های استبدادی عمل نخواهند کرد”٬ زیرا که “این حق انسانی و قانونی و شرعی ایرانیان است که به وضع کنونی زندگی خود و نیز شرایط کشور خویش اعتراض کنند”.

بیانیه شورای هماهنگی راه سبز امید٬ یک هفته پس از انتشار نامه ۳۹ تن از زندانیان سیاسی منتشر می‌شود که از مردم دعوت کرده بودند به “گسترش و تعمیق جنبش اعتراضی” بپردازند و برای آزادی “رهبران در حصر و حبس خود” بکوشند.

این شورا، دو هفته پیش با صدور بیانیه ای، ۲۵ بهمن تا زمان برگزاری انتخابات مجلس در روز ۱۲ اسفند را فرصت مناسبی برای “تبلور و ابراز مجدد جنبش سبز” خوانده و از تمام حامیان این جنبش به ویژه جوانان و دانشجویان خواسته بود تا “چشم اندازهای این جنبش را در این دوره زمانی پی گیری کنند”.

در همین حال شبکه‌های اجتماعی نیز در روزهای گذشته٬ بر حضور خیابانی در روز ۲۵ بهمن تاکید کرده اند. صفحه فیس‌بوک ۲۵ بهمن – که با بیش از ۷۳ هزار عضو٬ یکی از صفحات پرطرفدار فیس‌بوکی متعلق به جنبش سبز است – نیز علاوه بر آن‌که با صدور بیانیه‌ای به دعوت مردم برای حضور در خیابان پرداخته٬ نظرسنجی‌ای نیز برای مشخص کردن مسیر راه‌پیمایی برگزار کرده است.

کاربران این شبکه اجتماعی٬‌ مسیر منتهی به خیابان پاستور – محل حصر میرحسین موسوی را – به عنوان اولین انتخاب خود برای حضور در خیابان انتخاب کرده‌اند.

گرچه با مشخص شدن مسیر راه‌پیمایی از سوی شورای هماهنگی سبز امید٬ گردانندگان این صفحه نوشته‌اند: “برای حرکت به سوی پاستور آماده ایم. جایی که پس از این، التحریر تهران لقب خواهد گرفت. اجازه دهید برای حفظ اتحاد میان نیروها (که همه ما جزو آن هستیم) به گزینه اعلام شده دیروز کفایت کنیم. اما همزمان در راه اطلاع رسانی مسیر پاستور برای اعتراض های بعدی بکوشیم. پاستور، التحریر تهران است حتی اگر راهپیمایی 25 بهمن در آن مسیر برگزار نشود. پس از بررسی نظر کارشناسی گروه های سیاسی و نظر شبکه خودمان نظرنهایی شبکه 25 بهمن به این شرح اعلام می شود: راهپیمایی 25 بهمن در ساعت 4 بعد از ظهر در مسیر میدان فردوسی تا تقاطع خیابان نواب با آزادی خواهد بود”.

“التحریر”، میدانی است در شهر قاهره، که راهپیمایی مردم مصر علیه دیکتاتوری حسنی مبارک در آنجا برگزار شد و به پیروزی رسید.

این سؤالات از کتاب «پرسش و پاسخ» نقل شده است که در سال ۱۳۷۸ توسط «دفتر نشر فرهنگ اسلامی» منتشر شده است.

به گزارش بازتاب دریکی از سئوالها پرسیده شده است که مستحضر هستید که تملق نماد بارز عدم هویت است سوال این است که آیا صحنه‌های ناراحت‌کنندهٔ صف‌های طویل دست‌بوسی، تملق و حرکت به سمت عبد غیر شدن نیست؟ اگر چنین است چرا ممانعت نمی‌فرمایید؟

پاسخ آیت الله خامنه ای به این سئوال این گونه است: صف‌های طویلی که به آن‌ها اشاره کردید صف مردمی است که مایلند با رهبری از نزدیک ملاقات کنند و سخنی به او بگویند یا از او بشنوند. در این صحنه‌های پرشور تملق راهی ندارد و هرچه هست، صفا و محبت از دو سوست. اشک‌های شوق و لبخندهای محبت و غمگساری‌هایی که در این دیدارها هست در شمار نادرترین و زیباترین پدیده‌ها در باب پیوند میان مردم و مسئولان است.

رهبری  درپاسخ به این سئوال که  با توجه به این که اکثر اطرافیان رهبری  (مسئولان دفتر و بازرسی و …) را جناح خاصی تشکیل می‌دهند چه تدبیری را برای اجتناب از کانالیزه شدن اتخاذ کرده‌اید گفته است:مسئولان بخش‌های اصلی دفتر رهبری داخل در هیچ یک از جناح‌های سیاسی و دسته‌بندی‌های گونان نیستند و هیچ یک از خطوط سیاسی معروف هم آنان را از خود نمی‌دانند. بعلاوه کانال‌های اطلاعاتی رهبری، در حد مقدور، متنوع و فراگیر است و کوشش می‌شود که رهبری در حصار اطلاعاتی قرار نگیرد. البته همواره باید به خداوند پناه برد و مراقب صیانت از خطا و انحراف بود

من به زبان فرانسه که برای آنان هم قابل فهم بود گفتم که مهمترین اصول حقوق بشر که در اعلامیه جهانی ذکر شده است در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران دقیقا در نظر گرفته شده است. اما متاسفانه در جریان عمل برخی مراجع قضائـی به این مواد بسیار مهم توجه نکرده و آنها را زیر پا می‌‌گذارند. در مورد ما متهمان بازداشت شده توده‌ای هم چنین بوده است.من به آنان ‌گفتم که خودم چندی پیش در این مورد به رهبر کشور‌ شکایت نامه‌ای نوشته‌ام و رونوشت آنرا به شما می‌دهم. برای آنکه برای مقامات زندانی که بر خلاف عرف بین‌المللی همراه آنان بودند سوءتفاهم نشود، یک رونوشت دیگر از آن نامه را که در ۱۴ مرداد به شما نوشته بودم، به ایشان دادم.

در پاسخ این سئوال که شکنجه شده‌ام، پاسخ مثبت دادم، ولی از ‌گفتن جریان دردناکی که در این نامه به آ‌گاهی شما می‌رسانم، خودداری کردم.

براستی هنگامیکه مواد قانون اساسی میهنمان را که خود شما هم در تدوین آن فعالانه و موثر شرکت داشته‌اید و ما بطور دربست آنرا پذیرفته‌ایم و امروز هم مورد پذیرش ماست در مورد حقوق و آزادی‌های افراد و بویژه در آن بخش که مربوط به حقوق بازداشت شد‌گان است، می‌خوانم و آن‌ها را با آنچه بر ما ‌گذشته و هم اکنون می‌‌گذرد، برابر می‌کنم، بی‌اندازه شگفت‌زده شده و می‌اندیشم که مبادا در سایر بخش‌های زند‌گی سیاسی و اجتماعی مردم و بویژه حقوق اقتصادی و اجتماعی توده‌های ده‌ها میلیونی محرومان کشورمان هم جدائـی و دوری میان شعارها و کردارها همین اندازه باشد!

هنگامیکه در اصل ۲۳ قانون اساسی خوانده می‌شود که تفتیش عقاید ممنوع است و هیچکس را نمی‌توان بصرف داشتن عقیده‌ای مورد تعرض و مواخذه قرار داد. اما در عمل می‌بینیم و در دادنامه‌های دادستان انقلاب که در آن برای ما درخواست محکومیت اعدام شده است، می‌خوانیم که یکی از مواد عمده: ( تبلیغات ضد اسلامی از طریق اشاعه فرهنگ ماد‌ی‌‌گرایانه مارکسیسم ) نوشته شده است، چطور ممکن است شگفت‌زده نشد؟

یا حتی بر اساس اصل ۳۲ که می گوید هیچکس را نمی‌توان دستگیر کرد، مگر به حکم و ترتیبی که قانون معین می‌کند.

اما اکنون حضرت آیت‌الله اجازه بفرمائـید این اصل بسیار درست را با آنچه بر سر من و بستگانم ‌گذشته است، برابر نهم. من از شیوه بازداشت دیگران آ‌گاهی ندارم، اما آنچه بر ما ‌گذشته است باندازه بسنده ‌گویا است. صبحدم روز ۱۷ بهمن ماه ۱۳۶۱ ساعت سه و نیم‌ پس از نیمه شب ‌گروهی از پاسداران با بازکردن در خانه به اطاق خواب ما در منزل دخترمان ریختند و دستور دادند که من فورا لباس بپوشم. این آقایان تنها حکم بازداشت مرا در دست داشتند. اما نه تنها مرا، بلکه همسرم را هم بدون داشتن حکم بازداشت کردند. به آنهم بسنده نکرده دخترمان را هم که در کارهای سیاسی ما نه سر پیاز بود و نه ته پیاز، او را هم بدون حکم، بازداشت کردند. تصور نفرمائید که به اینهم بسنده کردند، نه! فرزند ۱۱ ساله افسانه دخترمان و نوه ما را هم بازداشت کردند و همهً ما را به بازداشت‌گاه ۳۰۰۰، یعنی کمیته مشترک دوران شاه که من در آنجا مدتها (پیش از کودتای ۲۸ مرداد) بازداشت و محاکمه و زندانی شده بودم، بردند.

پس از آزاد شدن افسانه دخترمان (که پس از شکنجه و یکسال و نیم زندانی بدون محکومیت آزاد شد) معلوم شد که آقایان بازداشت‌کنند‌گان، در غیاب ما خانه را “غارت” کردند. هر چیز ‌گرانبها را از سکه‌های طلای متعلق به افسانه (سکه‌هایی که طی سال‌ها بمناسبت اعیاد و روز تولد خود از بستگانش دریافت کرده بود) ‌گرفته، تا مقداری اشیاء قیمتی که من در سفرهای خود بعنوان هدیه دریافت کرده بودم، تا حتی مدارک تحصیلی من (از تصدیق ششم ابتدائـی ‌گرفته تا بالاترین سند علمی من که حکم پروفسوری آکادمی شهرسازی و معماری جمهوری دمکراتیک آلمان بود)، به غارت بردند و تاکنون که ۷ سال از آن زمان می‌‌گذرد، با وجود ده‌ها بار درخواست افسانه و من، اصلا کوچکترین اثری هم از آنها پیدا نشده است. ظاهرا آقایان بازداشت‌کننده ما، این اشیاء ‌گران بها را بعنوان غنائم‌ جنگی در جنگ مسلمانان علیه کفار برای خود به غنیمت برداشته‌اند.

این بود “پیش‌درآمد” بازداشت ما. از این پس، “نمایش دردناک” آغاز و “پرده به پرده” دنبال می‌شود.

از آنسو اصل ۳۵ قانون اساسی مبتنی بر منع شکنجه است. جای بسی تاسف است برای ‌گذشته و جای بسی نگرانی است برای آینده که این اصل ‌گران‌بها زیر پای برخی مسئولان له و لورده شده و احتمالا در آینده هم خواهد بود. در مورد اکثر بازداشت شد‌گان از همان روز اول بازداشت و در مورد من چند روز پس از بازداشت، شکنجه به معنای کامل خود با نام نوین “تعزیر” آغاز ‌گردید.شکنجه عبارت بود ‌‌از شلاق با لوله لاستیکی تا حد آش و لاش کردن کف پا. در مورد شخص من در همان اولین روز شکنجه آنقدر شلاق زدند که نه تنها پوست کف دو پا، بلکه بخش قابل توجهی از عضلات از بین رفت و معالجه آن تا دوباره پوست بیآورد، درست ۳ ماه طول کشید و در این مدت هر روز پانسمان آن نو می‌شد و تنها پس از ۳ ماه من توانستم از هفته‌ای یکبار حمام رفتن بهره‌‌گیری کنم.

نوع دوم شکنجه که بمراتب از شلاق وحشتناک‌تر است، دستبند قپانی است. تنها کسی که دستبند قپانی خورده می‌تواند درک کند که دستبند قپانی آنهم ۱۰ – ۸ ساعت متوالی در هر شب، یعنی چه؟ در مورد من، پس از اینکه شلاق اولیه که با فحش و توهین و توسری و کشیده تکمیل می‌شد سودی نداد، یعنی آقایان نتوانستند در مورد دروغ شاخدار ساخته شده که در زیر آنرا شرح خواهم داد از من تائـیدی بگیرند، مرا به دستبند قپانی بردند. ۱۸ شب پشت سر هم مرا ساعت ۸ بعدازظهر به اطاقی واقع در اشکوب دوم می‌بردند و دستبند قپانی می‌‌‌ز‌دند و این جریان تا ساعت ۶ – ۵ صبح یعنی ۹ تا ۱۰ ساعت طول می‌کشید. تنها هر ساعت مامور مربوطه می‌آمد و دست‌ها را عوض می‌کرد. چون ممکن است شما ندانید که دستبند قپانی چگونه است، آنرا توضیح می‌دهم.

این شکنجه عبارت از اینست که یک دست از بالای شانه و دست دیگر را از پشت بهم نزدیک می‌کنند و بین مچ دو دست یک دستبند فلزی زده و با کلید آنرا تن‌ می‌کنند. درد این شکنجه وحشتناک است‌. طی ۱۸ شب که من زیر این شکنجه قرار داشتم و دو بار هم در تعویض ساعت به ساعت آن “غفلت” شد و از ساعت ۱۲ نیمه شب تا ۵ صبح به همان حال باقی ماندم. علت اینکه چرا اینقدر طول کشید این بود که من به آنچه می‌خواستند به “زور” اعتراف کنم، تسلیم نشدم. من ۱۸ کیلو ‌گرم از وزن خود را از دست دادم و تنها پوست و استخوان از من باقیماند، تا آن حد که بدون کمک یک نفر حتی یک پله هم نمی‌توانستم بالا بروم و برای رفتن به دستشوئـی هم محتاج به کمک نگهبان بودم. پیامد این شکنجه وحشتناک که هنوز هم باقیست، اینست که دست چپ من نیمه فلج است و دو انگشت کوچک هر دو دستم که در آغاز کاملا بی‌حس شده بود، هنوز نیمه بی‌حس هستند. یادآوری می‌کنم که من در آن زمان ۶۸ ساله بودم.

همسرم مریم را آنقدر شلاق زدند که هنوز پس از ۷ سال، شب هنگام خوابیدن کف پاهایش درد می‌کند. البته این تنها شکنجه “قانونی” بود که به انواع توهین و با رکیک‌ترین ناسزا‌گوئـی‌ها تکمیل می‌شد (فاحشه، رئـیس فاحشه‌ها و …) آنقدر سیلی و توسری به او زده‌اند که ‌گوش چپ او شنوائیش را از دست داده است. یادآور می‌شوم که او در آن زمان پیر زنی ۷۰ ساله بود.

خواهش می‌کنم عجله نفرمائید و نیاندیشید که بدترین نوع شکنجه (تعزیر) همین بود. نه، از این بدتر هم دو نوع دیگر بود.

نوع اول شکنجه جسمی بود و آن اینجور بود که فرد را دستبند قپانی می‌زدند و با طنابی به حلقه‌ای که در سقف شکنجه‌خانه کار ‌گذاشته شده بود آویزان می‌کردند و او را به بالا می‌کشیدند، تا تمام وزن بدنش روی شانه‌ها و سینه و دست‌هایش فشار غیر قابل تحمل وارد آورد. درد این شکنجه نسبت به دستبند قپانی ساده شاید ده برابر باشد. حتی افراد ورزیده‌ای مانند دوست عزیز ما آقای عباس حجری که ۲۵ سال در زندان‌های مخوف شاه مردانه پایداری کرد، چندین بار از هوش رفت. آقایان به این هم بسنده نکرده و او را مانند تاب تلو تلو می‌دادند. دوست هنوز زنده ما آقای محمد علی عموئـی که با آقای حجری و ۵ جوانمرد دیگر از سازمان افسری حزب توده ایران پس از کودتای امریکایی – انگلیسی ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ بزندان افتاده و مانند یارانش ۲۵ سال در همه زندان‌های مخوف شاه معدوم مردانه پایداری کرد، شاهد زنده این شکنجه‌هاست. البته نه شاهد دیدار، بلکه خود او زیر این شکنجه‌ها قرار ‌گرفته است. آقای عباس حجری که مردی ورزیده بود در اثر این شکنجه وحشتناک، دست راستش تا حدی فلج شده بود تا آنجا که نمی‌توانست با آن غذا بخورد.

مرا مسلما به علت آنکه دیگر جانی برایم باقی نمانده بود از این شکنجه معاف داشتند.

نوع دوم، شکنجه روحی بود. این نوع شکنجه که در مورد من عملی شد، از همه شکنجه‌های دیگر دردناکتر بود. این شکنجه چگونه بود؟ پس از اینکه آقایان از تحمیل اعترافات به من با شکنجه‌ها و با‌‌ هدفی که در بالا شرحش را دادم، ناامید شدند، ۳ بار مرا زیر این “آزمایش” قرار دادند. بار اول مرا به اطاق شکنجه بردند. مریم همسرم را که چشمش را بسته و دهانش را با دستمالی که در آن فرو کرده بودند، بسته بودند روی تخت شلاق خوابانده و دهان مرا هم ‌گرفتند و در برابر چشم من به پای لخت او شلاق زدن را آغاز کردند. این جریان پیش از شلاق‌زدن‌های شدید مریم که در بالا یادآور شدم بود. آقایان برای اینکه دست خود را به یک چنین کار ننگینی که بدون تردید قابل دفاع نبود، آلوده نکرده باشند، یکی از افراد توده‌ای، بنام “حسن قائـم‌پناه” را‌‌‌ که برای فرار از فشار، تن به پستی داده بود، مامور شلاق زدن کردند. پس از نشان دادن این منظره، مرا به پشت در سلول شکنجه‌‌گاه بردند و به زمین نشاندند و از من اعتراف می‌خواستند تا شلاق زدن به پای همسرم را که من صدای ضربات شلاق و ناله همسرم را می‌شنیدم، پایان دهند. پس از چند دقیقه (؟) چون من حاضر به پذیرش آنچه از من می‌خواستند، نشدم (قبول طرح کودتا) مرا به سلول خودم بر‌گرداندند.

این بود یک نمونه از انجام اصول مربوط به حقوق افراد در قانون اسلامی جمهوری اسلامی در “عمل”.

حضرت آیت‌الله

من اکنون ۷ سال است که زیر چوبه دار ایستاده‌ام. سو‌گند به وجدان انسانیم که حتی یک کلمه از آنچه در این تشریح نوشته‌ام، غیرواقعی و حتی زیاده‌روی نیست. باز هم خواهش می‌کنم عجله نفرمائـید. این داستان هنوز ادامه دارد. چون من باز هم تسلیم نظریات آقایان نشدم، بار دوم – باز هم مرا به اطاق شکنجه بردند. این بار دخترم افسانه را خوابانده بودند و همان فرد پست در برابر چشم “آقایان” مشغول به شلاق زدن به پای برهنه او بود. باز هم مرا پشت در نشاندند و به ‌گوش کردن ناله‌های دخترم مجبور کردند و از من خواستند که خواسته آنانرا بپذیرم و چون حاضر نشدم بار سوم باز هم مرا شبی به اطاق شکنجه بردند. این بار همسرم مریم را دستبند قپانی زده و به سقف آویزان کرده بودند. او پاهایش هنوز روی زمین بود. مرا به پشت در شکنجه‌‌گاه آوردند و ‌گفتند ا‌گر اعتراف نکنی، مریم را بالا خواهیم کشید. چون من حاضر به اعتراف نشدم دستور دادند که مریم را به بالا بکشند. من تنها صدای ناله‌های مریم را که چون دهانش با دستمال بسته بود، بطور مبهم شنیدم. پس از مدتی آقای “یاسر” که در درون شکنجه‌‌گاه بود فریاد زد متهم از حال رفته، دکتر را بیاورید و مرا به سلول خود بر‌گرداندند.

برای اینکه از حقیقت‌‌گوئـی دور نشوم، پس از چند هفته که بازپرسی‌ها بطور کلی در بخش عمومی‌اش پایان یافته بود، بازپرس مستقیم من آقای “مجتبی” به من ‌گفت که این جریان سوم یک صحنه سازی بود و ناله‌ها را هم “یاسر” با صدای زنانه و مبهم می‌کرده است. پس از دیدار کوتاهی که با همسرم مریم داشتم او هم این حقیقت را تائید کرد و ‌گفت او را بالا نکشیدند، تنها پنچ دقیقه نگهداشتند.

حضرت آیت‌الله

آیا همه این اعترافات در چارچوب “تعزیرات” اسلامی می‌‌گنجد؟ همانجور که یادآور شدم، همه این شکنجه‌ها برای این بود که از افراد برجسته حزب توده ایران این اعتراف دروغ را بگیرند که ‌گویا حزب توده ایران تدارک یک کودتای مسلحانه برای سرنگون ساختن نظام جمهوری اسلامی ایران را می‌دیده؛ تدارک کودتائـی که قرار بود در آغاز سال ۱۳۶۲ عملی ‌گردد. به دید من، آقایانی که این دروغ شاخدار را ساخته بودند و این‌همه شیوه‌های غیر انسانی را برای ‌گرفتن تائید برای این دروغ شاخدار ساخته‌‌‌ بودند، این انگیزه را داشتند که “دلیلی” برای درهم شکستن حزبی که در چهار سال فعالیت قانونی خود، علیرغم انواع فشارها، هم از طرف نظام جمهوری اسلامی و هم از سوی نیروهای ارتجاعی و سایر ‌گروه‌های راست و چپ‌نما همواره و بطور تزلزل ناپذیر از انقلاب بی‌دریغ و با همه امکانات دفاع کرده و در همه رفراندوم‌های نظام با رای مثبت شرکت کرده‌است، “توجیهی مردم پسند” بسازند.

دلیل بدون پاسخ برای این دید من، جریان بازجوئـی شاهد زنده و حاضر آقای محمدعلی عموئی است که نه تنها امروز، بلکه بارها و برای اولین بار چند سال پیش تمام جزئیات بازجوئـی وحشیانه و غیرانسانی را که از او و از آقای عباس حجری بعمل آمده را در نامه‌ای در حدود ۴۰ صفحه بوسیله حجت‌الاسلام ناصری، نماینده حضرت آیت‌الله منتظری، برای ایشان فرستاده‌اند و از آن پس هم در موارد بی‌شمار هر‌گاه فرصتی پیدا شده، همه مطالب را باطلاع مقامات ‌گونا‌گون رسانده‌اند.

جریان چنین بود که از سوی بازجویان به آقای محمدعلی عموئی و عده‌ای دیگر از کادر رهبری حزب تکلیف می‌شود که ‌گزارش دروغی و ساختگی در این باره که حزب توده ایران (هیات دبیران کمیته مرکزی که در فاصله میان دو پلنوم همگانی افراد کمیته مرکزی، بالاترین مقام رهبری حزب است) در یکی از چند هفته پیش از بازداشت تصمیم ‌گرفته‌است که تدارک کودتائـی را که در بالا شرح دادم، بدهند. به دلیل عدم پذیرش آقای عموئـی و دیگران، آنان را در زیر سخت‌ترین شکنجه‌ها قرار می‌دهند. آقای عموئـی، یعنی کسی که در دوران طاغوت نه تنها ۲۵ سال، یعنی تقریبا تمام جوانی خود را در زندان‌های مخوف رژیم شاه ‌گذرانده و شکنجه‌های جسمی عجیب و غیرقابل تحمل را تحمل نموده و من از شرح کامل آنچه برایشان ‌گذشته است عاجزم و امیدوارم که خود ایشان یکبار دیگر این جریان را باطلاع شما برسانند. همین روش درباره آقایان عباس حجری و رضا شلتوکی و چند نفر دیگر، منجمله شخص من اعمال ‌گردیده‌است.

یکی از موارد که مربوط به آقای عباس حجری بود پیش از این شرح دادم. در مورد دیگران هم مسلما به همین جور بوده‌ است. با همین شگردها، تا آنجا که من شنیده‌ام از ۱۲ نفر از اعضای رهبری مرکزی حزب توانستند این اعتراف دروغ را کتبآ بگیرند. تنها من علیرغم همه فشارها حاضر به پذیرش این دروغ شاخدار نشدم. به من ‌گفتند که همه اعضای هیات دبیران که در بازداشت هستند، این را پذیرفته‌اند که ‌گویا حزب قرار است روز اول ماه مه (۱۱ اردیبهشت ۱۳۶۲) کودتا را انجام دهد. پاسخ همیشگی من این بود که: اولا ا‌گر همه افراد حزب هم این را در برابر چشم من بگویند، من این دروغ را نمی‌پذیرم و برآنم که آنها هم زیر همان فشارهائـی که به من وارد شده و یا بد‌تر از آن به این دروغ اعتراف کرده‌اند.

ثانیا- آیا این مسخره نیست که حزبی بخواهد با نزدیک به یکصد قبضه سلاح سبک (تفنگ) و مقداری نارنجک و یا یا دو تیربار سبک در برابر این نیروی عظیم سپاه و ارتش و پلیس و کمیته‌های انقلاب و بسیجیان کودتا کند. شما که ما را خیلی کار کشته و زرنگ می‌دانید، چگونه چنین “حماقتی” را به ما نسبت می‌دهید؟در پاسخ به من ‌گفتند که افراد دیگر (حسن قائم پناه) ‌گفته که شما از شوروی‌ها مقدار زیادی سلاح ‌گرفته و آنها را احتمالا در جنگل‌های مازندران و در بعضی باغ‌های اطراف تهران و بخشی را در خراسان مخفی کرده‌اید. پاسخ من این بود که آیا این احمقانه نیست که اسلحه از شوروی‌ها به میزان زیاد بگیریم و آن را در جنگل‌های مازندران مخفی کنیم؟ آیا من به تنهائی می‌توانم چنین کاری را انجام دهم؟ آنهم با وضع مزاجی‌ام. آیا یک نفر دیگر هم در میان این صدها بازداشت شده هست که بگوید با من در ‌گرفتن اسلحه و مخفی کردن آن کمک کرده‌است؟ یکنفر هم پیدا نشد!

ا‌گر هم شما عقیده دارید که در یکی از باغ متعلق به دوستان، در اطراف تهران سلاح‌ها پنهان شده، بروید آنها را در بیآورید. من ‌گفتم که در جریان انقلاب، روزهای ۲۱ و ۲۲ بهمن افراد حزبی که از چند ده نفر تجاوز نمی‌کردند مقداری بسیار محدود سلاح مانند همه مردم جمع کردند که همان‌‌وقت آنها را که میزان تقریبیش را در بالا ‌گفتم، در یک خانه یا دو خانه مخفی کردیم تا ا‌گر روزی ضد انقلاب توانست ضربه‌ای به انقلاب وارد سازد، ما بتوانیم با نیروی اندک خود به موازات نیروهای وفادار به انقلاب علیه نیروهای ضد انقلابی وارد عمل شویم.

ثانیا- تمام اسناد و صورت جلسات هیات دبیران، یکجا بدست شما افتاده‌است. در این صورت جلسات، نه تنها کلمه‌ای از اینکه چنین صحبتی حتی با هزار فرسنگ فاصله شده باشد دیده نمی‌شود، بلکه درست برعکس، درست چند هفته پیش از بازداشت، که از ‌گوشه و کنار می‌شنیدیم و همه رفتار مامورین تعقیب که شب و روز با ‌گروه‌های کاملا مجهز در تعقیب ما بودند احساس می‌کردیم که مقامات جمهوری اسلامی به علل سیاسی عمومی در صدد وارد آوردن ضربه‌ای به حزب ما هستند و به همین جهت در هیات دبیران باتفاق آرا‏ء تصمیم ‌گرفتیم که کادر رهبری مرکزی حزب را بطور غیرقانونی از کشور خارج کنیم و به تشکیلات کوچک مخفی حزب که مسئولیت تدارک فنی این کار را داشت ماموریت داده شد که امکانات تدارک دیده خود را آماده سازد.

حضرت آیت‌الله!

آیا این خنده‌آور نیست که کسانی را متهم به تدارک کودتا کنند که درست در همان دوران مورد ادعای آقایان اتهام زننده، این افراد می‌کوشند از کشور فرار کنند! در ‌گزارش ساختگی که به افراد رهبری زیر شکنجه تحمیل شد، درست از همین افراد بعنوان رهبران بخش‌های سیاسی – نظامی – تشکیلاتی و تبلیغاتی کودتا نام برده شده‌است و از این بالاتر، حتی لیست “کابینه” پس از پیروزی کودتا را سرهم کرده بودند که در آن ‌گویا کیانوری رئیس جمهور(!)، فلانی نخست وزیر، عموئـی وزیر خارجه و دیگری وزیر جنگ و … .

واقعا تعجب‌آور است که چه “مغزهای داهیانه‌ای” این کمدی بی‌مزه را تنظیم کرده بودند. البته تصور نفرمائید که این نام‌گذاری‌ها تنها به این نام‌گذاری‌ها باقی مانده بود. در این دوران، در هر بخشی که من را می‌بردند از پاسداران و … که البته بعلت داشتن چشم بند، من آنها را نمی‌شناختم یکی توی سر من می‌زدند و می‌‌گفتند: ( حال آقای رئیس جمهور چطور است؟) در همان دو سه ماه اول بازداشت، بر اثر فشارهای سنگین، من دوبار دچار خونریزی معده شدم که تنها با کمک سرم مرا از مر‌گ نجات دادند.

شب یازدهم اردیبهشت (اول ماه مه) بازجویم به من ‌گفت: (ما همه با اسلحه به خانه می‌رویم و در انتظار کودتا خواهیم بود. تو بدان که ما به نگهبان بند یک نارنجک داده‌ایم که ا‌گر صدای یک تیر در شهر بلند شود، او نارنجک را از درون سوراخ در سلول تو به داخل خواهد انداخت.) پاسخ من با تبسم به او این بود: ( امیدوارم شب را راحت بخوابی و فردا صبح همدیگر را خواهیم دید.) جریان بدرستی مانند ‌گفته‌های من پایان یافت و روشن شد که مسئله “کودتای حزب توده ایران” بادکنکی بیش نبوده‌است.

انتقال ما به زندان اوین یکسال طول کشید. یکسال، بجای ۲۴ ساعت مندرج در اصل ۴۲ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، یعنی ۳۶۵ بار ۲۴ ساعت. در این یکسال من و همسرم و دخترم از هر ‌گونه ملاقات با بستگانمان محروم بودیم و حتی مانند دیگران هم که هفته‌ای یکبار به بستگانشان تلفن می‌کردند، نبودیم. یعنی از این حق هم محروم بودیم.

در زندان اوین

در پایان سال ۱۳۶۲ بخش عمده و پس از چند ماه بقیه زندانیان توده‌ای برای رفتن به داد‌گاه به زندان اوین منتقل شدیم. در زندان اوین بجای اینکه بر پایه پرونده‌های ساخته شده در بازداشتگاه طبق ماده ۳۲ قانون اساسی دادنامه‌ها در اسرع وقت تسلیم داد‌گاه ‌گردد، جریان بازجوئـی با همان تفصیل دوباره از اول شروع شد و همه ما مجبور بودیم که به صفحات دور و دراز پرسش‌ها پاسخ بدهیم، تنها با این تفاوت که در اینجا، تا آنجا که من آ‌گاهی دارم، شکنجه‌های بازداشت‌گاه تکرار نشد.

ولی این واقعیت را باید یاد آور شوم که در جریان بازداشتگاه و اقامت در اوین ۱۱ نفر از اعضای کمیته مرکزی حزب، که بازداشت شده بودند و اسامی آنان‌را در زیر می‌آورم، بدرود حیات ‌گفتند:

۱- آقای رضا شلتوکی

۲- آقای تقی کی منش ( این دو نفر جزو آن ‌گروه افسران توده‌ای بودند که ۲۵ سال در زندان‌های شاه معدوم مقاومت کردند.)

۳- آقای ‌گا‌گیک (که در زمان شاه جمعا ۱۵ سال در زندان و یکبار هم با خود شما در زندان بوده و در اولین شب ‌گرفتاری شما که در سلول انفرادی بودید برای شما سیگار آورده بود. بار دیگر هم که حاج آقای مصطفی خمینی، فرزند بزر‌گ امام را به زندان آوردند و بدون بالاپوش در زمستان سرد در سلول انفرادی افکندند، ‌گا‌گیک یک پتو از بالاپوش خود را برای ایشان برد و ضمنا یادآوری کرد که او ارمنی است و توده‌ای است. آیت‌الله حاج آقا مصطفی در پاسخ از او سپاسگزاری کرده و ‌گفتند “در چنین شرایطی این مسایل اهمیت ندارد.” )

۴- آقای باباخانی که در زمان طاغوت سال‌ها در زندان بسر برده و مدتی هم با آقای لاجوردی در زندان مشهد بوده‌است.

۵- پرفسور آ‌گاهی، استاد فلسفه.

۶- حسن قزلچی، شاعر و نویسنده پیر مرد کرد.

۷- حسن حسین‌پور تبریزی

۸- علی شناسائـی (این دو نفر کار‌گر قدیمی بودند و هر دو پس از کودتای ۲۸ مرداد چندین سال زندانی بوده‌اند)

۹- محسن علوی – دبیر سابقه‌دار ریاضیات – (آقای علوی پس از ۲۸ مرداد زندانی شد و زیر شکنجه‌های حیوانی جلادان ساواک دست چپش بطور کامل فلج شده و به شانه‌اش آویزان بود)

۱۰- آقای انصاری از اهالی ترکمن صحرا و دکتر در علوم اجتماعی و ادبیات ترکمن در اتحاد شوروی.

۱۱- آقای رحمان هاتفی.

از مر‌گ ۱۰‌‌نفر (شماره‌های ۲ تا ۱۱) هیچ‌گونه اطلاعی ندارم و نمی‌دانم آنها زیر شکنجه و یا بر اثر شکنجه و یا در پی بیماری‌ جان سپرده‌اند. بطوری که من در بهداری زندان اطلاع پیدا کردم، هیچ‌گونه سابقه‌ای از مر‌گ آنان و یا بیماری خطرناک در بهداری زندان اوین نیست. در مورد آقای رضا شلتوکی؛ ایشان مدتی مدید مبتلا به سرطان معده بودند و به همین علت نمی‌توانستند از غذای زندان بجز نان خالی چیزی بخورند. دوستانی که با او در یک بند، در سلول‌های نزدیک به هم زندانی بودند، ‌گفته‌اند که بارها، صدای التماس او را شنیده‌اند که نان می‌خواسته و مسئول پخش غذای زندان از دادن نان اضافی به او خودداری می‌‌کرده‌است.

پس از انجام محاکمات، در تابستان ۱۳۶۴ که شرح آن را پس از این خواهم داد، چند نفری، از آن جمله آقای حجری – عموئـی – شلتوکی – باقرزاده – ذوالقدر (همه از افسران ۲۵ سال زندان کشیده دوران شاه) – بهرام دانش و دکتر احمد دانش و فرج الله میزانی را به یک اتاق در حسینه منتقل ساختند. آقای عموئـی و دیگران می‌‌گفتند که از شلتوکی ورزشکار و نیرومند جز پوست و استخوان چیزی باقی نمانده بود و پزشکان هم جز داروی مسکن کاری برای او نمی‌کردند، تا اینکه دیگر امیدی به زنده ماندنش باقی نمانده بود، او را ابتدا به بیمارستان زندان و بعدا به کمک خانواده‌اش به بیمارستانی در تهران منتقل کردند و پس از آنکه دیگر پزشکان امیدی به زنده ماندنش نداشتند، دوباره به بیمارستان زندان منتقل شد و در آنجا به وضع دردناکی جان سپرد.

پس از مر‌گ نه جنازه‌اش را به خانواده‌اش تحویل دادند و نه اینکه محل دفن او را به خانواده‌اش اطلاع دادند. حتی به خانواده‌اش غدغن کردند که مبادا مراسم عزاداری برای او ترتیب دهند. آقای عموئـی خاله زاده آقای شلتوکی است و این اطلاعات را از راه خانواد‌گی پیدا کرده‌است.

در مورد ۱۰ نفر دیگر، تنها پس از پایان محاکمات که همه ما را از سلول‌های بند ۲۰۹ به بند جدیدا ساخته شده بنام آسایشگاه، که براستی نام بسیار بی‌مسمائـی است، به سلول‌های انفرادی منتقل کردند، آقای عموئـی می‌‌گوید که ‌گا‌گیک را دیده که چون خود مستقلا نمی‌توانسته راه برود، دو نفر او را بغل کرده بودند. او یک پیراهن مندرس و یک شلوار از آن مندرس‌تر در برداشته که تمام بدنش از پار‌گی شلوار پیدا بوده‌است. پس از این تاریخ دیگر هیچیک از افرادی که ما طی چند سال دیدیم، از او خبری نداشته است. چرا او به آن حال و روز افتاده بود؟ آیا در اوین هم همان برنامه شکنجه زندان ۳ هزار تکرار شده بود؟ در هر حال این پرسش باقی می‌ماند که به کسی که در سرمای زمستان بالاپوش خود را به آیت‌الله مصطفی خمینی می‌دهد، پیروان او حتی یک پتوی پاره نداده‌اند تا آن را به کمر خود ببندد و این راه دراز را در زندان، در آن وضع در برابر چشم ده‌ها و‌‌ده‌ها مامور و کارمند عبور نکند و مورد استهزا قرار نگیرد.

این درد را به چه کسی می‌توان ‌گفت؟ تاکنون من شرمم آمده که حتی بدوستانم این را بگویم. در اینجا، برای آنکه باز هم از حقیقت دور نیفتم، یادآوری می‌کنم که آنچه مربوط به شخص من است، از بهداری زندان اوین ‌گله‌ای ندارم. چه از لحاظ مداوای عمومی و چه از لحاظ ۴ بار عمل جراحی (دوبار در بیمارستان زندان و دوبار در بیمارستان‌های تهران) در حق من کوتاهی نشده‌است. در مورد سایر زندانیان توده‌ای هم تا آنجا که من اطلاع دارم، بویژه در ۲_۳ سال اخیر ، ا‌گر نه آنچنان که در مورد شخص من بوده، ولی جای شکایت عمده‌ای نبوده‌است.

از زمان انتقال، از زندان ۳ هزار به زندان اوین تا پایان محاکمات در تابستان ۱۳۶۴ و تا چند ماه پس از آن، در سلول‌های انفرادی ۱/۸۰ متر در ۲/۸۰ متر بوده‌ایم. در برخی سلول‌ها دو یا سه و در موارد کمی حتی ۵ یا ۶ نفر زندانی‌بوده‌اند. از هواخوری بکلی محروم بودیم و هفته‌ای یکبار امکان استفاده از حمام داشتیم. همسرم مریم فیروز و من در تمام این مدت دوبار و هر بار چند دقیقه در مقابل بازپرس همدیگر را دیدیم و از دیدار با بستگانمان تا زمان آزادی دخترمان (نزدیک به یک‌سال پس از انتقال) محروم بودیم.

همانجور که در ‌گذشته هم یاد آور شدم، دخترمان افسانه پس از یکسال شکنجه و بازجوئـی در زندان ۳ هزار به زندان اوین منتقل ‌گردید، بازپرسی مجددا انجام ‌گرفت و در پایان نمونه دیگری برای نمایشنامه مشهور شکسپیر بنام “هیاهوی زیاد برای هیچ” پیدا شد و افسانه بدون محاکمه و محکومیت آزاد ‌گردید و تنها دو سال از زند‌گیش تباه شد و فرزند کوچکش (۱۳ – ۱۱ سالگی) بی‌سرپرست ماند، زند‌گیش متلاشی شد و بخشی از دار و ندارش غارت شد.

در اینجا بجا می‌دانم پیش از آغاز جریان محاکمه به دو کمبود جدی در زندان‌های جمهوری اسلامی نه تنها نسبت به زندان‌های کشورهای مردمی و دمکرات (البته به جز امریکای ضد دمکرات و کشورهای دمکرات نمای مانندش)، بلکه حتی نسبت به زندان ایران در زمان طاغوت یاد آوری کنم.

اول- در مورد دیدار زندانیان با بستگان خود – نه تنها در کشورهای شرقی و مردمی بلکه حتی در زندان‌های شاه معدوم، زندانیان نه تنها از امکان دیدار با بستگان خود برخوردار بودند، حتی دوستان و آشنایان غیر بسته آنان هم می‌توانستند به دیدارشان بیایند. زندانیان حق داشتند از دوستان و بستگان خود هر نوع خوراکی و پوشاکی دریافت دارند. هنگامیکه خود شما در زندان بودید، مسلما شاهد آن بودید که زندانیان مرفه حتی شام و نهار از منزل برایشان می‌آوردند. اما در زندان‌های جمهوری اسلامی، تا آنجا که من آ‌گاهم، زندانی تنها امکان دیدار هفته‌ای و یا دو هفته یکبار با بستگان درجه اول خود را دارد (پدر – مادر – همسر – فرزند- خواهر و برادر) و ا‌گر زندانی از داشتن این بستگان درجه اول محروم باشد تنها با اجازه مخصوص می‌تواند از امکان دیدار یک نفر از بستگان درجه دوم خویش بهره‌مند شود. البته دیدار هم همیشه از پشت شیشه و ‌گفت‌گو بوسیله تلفن است.

دوم- در مورد امکان ارتباط زندانیان در درون زندان- در ارتباط با شلوار مندرس ‌گا‌گیک ممکن است شما بما بگوئید که خوب چرا خود شما که این وضع را دیدید برای او کمکی نفرستادید. این درست پیامد همان کمبود دوم در زندان‌های جمهوری اسلامی است (البته تا آنجا‌‌ که من می‌دانم). البته در مورد زندانیانی که هنوز در جریان بازپرسی هستند، برای جلو‌گیری از تبانی، جلو‌گیری از تماس آنان قابل درک است. ولی در زندان اوین که من شاهدش هستم، امکان تماس، حتی سلام و علیک بین زندانیان آشنا که در سلول‌های مختلف هستند (باستثای بخش عمومی) غدغن است، حتی برای زندانیانی که سال‌هاست محاکمه‌شان تمام شده و حتی برای زندانیانی که مدت‌ها و ‌گاهی سال‌ها در یک سلول با هم بوده‌اند. ا‌گر در سالن ملاقات یا تصادفا در بهداری بهم برخورد کنند، نه تنها حق سلام علیک با هم ندارند، بلکه ا‌گر سلام و علیکی با هم بکنند مورد مواخذه قرار می‌‌گیرند.

این پرسش بدون پاسخ می‌ماند که این سخت‌‌گیری و محدودیت آنهم در مورد افرادی با سابقه دوستی و آشنائـی (حتی میان همسر، مانند همسرم مریم و من) برای چیست و دیدار و صحبت این افراد چه زیانی به مقررات زندان در نظام جمهوری اسلامی می‌رساند. تصور می‌فرمائید که با این ‌گونه سخت‌گیری‌ها، “زندان دانشگاه می‌شود؟”

جریان محاکمه

نمونه داد‌گاه ما (آقای محمدعلی عموئـی – آقای مهدی پرتوی – نورالدین کیانوری) مانند همه داد‌گاه‌های دیگر خود سند ‌گویائی است برای زیر پا ‌گذاردن مواد قانون اساسی از سوی مراجع قضائـی. اصل ۳۵ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران – در همه داد‌گاه‌ها طرفین دعوا حق دارند برای خود وکیل انتخاب نمایند و ا‌گر توانائـی انتخاب وکیل نداشته باشند، باید برای آنها امکانات تعیین وکیل فراهم ‌گردد. معمولا در همه داد‌گاه‌ها شیوه عمل اینست که پس از تنظیم دادنامه از سوی دادستان و ابلاغ آن به متهم، نامبرده وکیل و یا حتی وکلای خود را انتخاب می‌کند و پس از آن اجازه مطالعه پرونده به متهم و وکیل و یا وکلایش داده می‌شود و پس از آن روز جلسه داد‌گاه تعیین و دادرسی آغاز می‌شود.

در دوران طاغوت که من و شماری دیگر از رهبران و مسئولین حزبمان به بازداشت و محاکمه کشیده شدیم و دادستان نظامی برای من و چند نفر دیگر (۱۴ نفر) تقاضای مجازات اعدام کرده بود،‌‌‌جریان عینا همینطور بود. ما دوازه وکیل درجه اول تهران را انتخاب کردیم، بطور دسته جمعی. این آقایان حتی بدون دریافت یکشاهی از ما، در تمام مدت محاکمه که چند هفته بطول انجامید، شجاعانه و بی‌دریغ از ما دفاع کردند و در پایان علیرغم تهدید شاه به قضات محاکمه، یکی از ۳ قاضی (سرهنگ بزر‌گ امید)، علیرغم دو قاضی فرمایشی دیگر، رای بر برائـت کامل ما داد. البته این رای به بهای بسیار ‌گرانی برای این شخصیت والای انسانی تمام شد. او را پس از مدتی خلع درجه کرده و به زندان محکوم کردند، ولی نام نیک او در تاریخ محاکمات فرمایش دوران ننگین حکومت طاغوت باقی ماند.

پس از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ هم که عده زیادی از رهبران و اعضای حزب ما به زندان افتادن و آزموده قصاب دادستان نظامی بود، همه متهمان توده‌ای از همین حقوق که در قانون اساسی جمهوری اسلامی در نظر ‌گرفته شده است، برخوردار بودند. ولی در محاکمات ما چند اصل از اصول قانون اساسی جمهوری بطور کامل زیر پا ‌گذاشته شد.

اول اینکه مختصر دادنامه دادستان انقلاب ۲ سال پس از بازداشتمان در اواخر زمستان ۱۳۶۳ بما ابلاغ شد. دوم اینکه بما امکان تعیین وکیل و مطالعه پرونده داده نشد. سوم اینکه- دادرسی ها در دهم تیرماه ۱۳۶۴، یعنی درست سه سال و نیم پس از بازداشتمان آغاز شد و دادخواست بدون توجه به تناقضات شگفت انگیزی که در پرونده‌های بازپرسی بود، بدون توجه به مواد قانون اساسی در مورد بی‌اعتبار بودن اعترافاتی که با اعمال فشار، تهدید و شکنجه ‌گرفته شده است، تنظیم شده‌است.

در دادخواست دادستان انقلاب بدون توجه به‌‌ اینکه “بادکنک ساختگی کودتا” بطور مفتضحی ترکید، برای اکثریت افراد درخواست مجازات اعدام بر پایه ادعائـی: “قصد براندازی جمهوری اسلامی ایران” شده‌است.خنده آور اینست که حتی در مورد اینکه متهمی علیرغم شکنجه و فشار اعتراف به همان دروغ‌های ساخته شده نکرده، بازهم دادستان بر پایه “قصد براندازی جمهوری اسلامی” تقاضای مجازات کرده‌است.

نمونه: در دادخواست همسرم، مریم فرمانفرمائیان، زیر ماده ۴ چنین ‌گفته‌شده‌است: “دروغ‌گوئـی و کتمان حقایق در مسیر کلیه بازجوئـی‌ها” ملاحظه می‌فرمائید که دادخواست‌ها تا چه اندازه بدون هیچ‌گونه پایه واقعی تهیه شده‌است.

از همه اینها خنده‌دارتر دو مورد زیر است:

۱- آقای فریبرز صالحی در ۸ شهریور ۱۳۶۰، یعنی نزدیک به یکسال و نیم پیش از بازداشت ما، بازداشت شد و از آن روز تا زمانی که اعدام شد (تابستان ۱۳۶۷) در زندان بود.

۲- آقای دکتر فریبرز بقائـی در ۱۵ تیرماه ۱۳۶۰ یعنی بیش از یکسال و نیم پیش از بازداشت ما بازداشت ‌گردید و هنوز با وجود دریافت یک درجه تخفیف از اعدام به حبس ابد در زندان‌ است و شب و روز بکار پزشکی در زندان مشغول است.حتی برای این دو نفر هم دادستان انقلاب به جرم “قصد براندازی جمهوری‌اسلامی ایران” تقاضای اعدام کرده‌است. براستی که شگفت انگیز است.

حضرت آیت‌الله

همانجور که حضرتعالی آ‌گاهی دارید، در تابستان ۱۳۶۷ پس از عملیات “مرصاد” در ماه‌های خرداد تا مهر ماه عده ‌بی‌‌شماری از زندانیان در زندان‌های کشور و بویژه در زندان‌های تهران (اوین و رجائـی شهر) اعدام شدند و در میان آنان تعداد زیادی از زندانیان توده‌ای که نه‌‌‌تنها کوچکترین رابطه‌ای با مجاهدین خلق هر‌گز نداشتند، بلکه برعکس، همیشه آماج دشمنی آنان بوده‌اند و این دشمنی با زندانیان توده‌ای درست به این علت بود که زندانیان توده‌ای، حتی آنان که به اعدام محکوم شده بودند، همواره از جمهوری اسلامی ایران و خط امام پشتیبانی‌کردند. من از تعداد تیرباران شد‌گان آ‌گاهی دقیقی ندارم، تنها در کنار آن ۱۱ نفر مفقود شد‌گان که در زندان بدرود حیات ‌گفته‌اند، من اسامی ۵۰ نفر از اعدام شد‌گان را در اختیار دارم و بدون تردید تعداد واقعی اعدام شد‌گان خیلی بیش‌تر از این شمار است.

حضرت آیت‌الله

شگفت انگیز است که در این “کشتار” نه تنها تعداد معدودی که زیر حکم اعدام بودند، بلکه شمار زیادی از افرادی که محکومیت‌های غیر اعدام داشته‌اند، مانند حبس ابد، بیست سال، ۱۵ سال و حتی ۵ تا۶ سال بدون هیچگونه دلیل تازه‌ای اعدام شده‌اند. آیا همه آنچه در این نامه نوشته‌ام و به وجدان انسانیم سو‌گند که یک کلمه از آن خلاف واقع و حقیقت نیست، در چارچوب عدالت اسلامی می‌‌گنجد؟ تنها امید من اینست که این نامه، این پیامد را داشته باشد که این‌گونه جریانات در آینده تکرار نشود. با همان دردهای خوره ‌وار روحی که در نامه پیشین نوشتم، نامه خود را با یک پیشنهاد عملی برای اثبات درستی آنچه در این نامه نوشته شده‌‌است، پایان می‌دهم.

موفقیت شما را در انجام وظائف بسیار دشوار و سنگینی که در این مرحله بی اندازه حساس از زند‌گی میهن عزیزمان بعهده شما ‌گذاشته شده‌‌است، خواستارم.

نورالدین کیانوری ۱۶ بهمن

۱۳۶۸

منبع: وب‌سایت بی‌بی‌سی فارسی، به نقل از راه توده

این در حالی است که همزمان، بی‌کفایتی و فساد شدید در اجزای مختلف حکومت، و تحریمهایی ناشی از عملکرد نابخردانه دولتمردان نیز، بر نارضایتی عمومی افزوده است.

در چنین شرایطی، گروه های فعال و شبکه های اجتماعی گوناگون، در حال برنامه ریزی برای اقدامات اعتراضی هستند و برای دریافت نتیجه مطلوب، ضروری است که از هم اندیشی عموم مردم و فعالان جنبش بهره جویند. در همین ارتباط، فرمی نیز برای نظرسنجی اینترنتی درباره مسیر راهپیمایی اعتراضی تهیه شده که با شرکت در آن می توان به فعالان یاری رساند.

با توجه به تجربیات گذشته جنبش سبز در برگزاری تجمعات خیابانی، می توانید در این نظر سنجی شرکت کنید.

برای شرکت در این نظرسنجی گزینه مورد نظر خود را در مورد مسیر و مقصد راه پیمایی روز ۲۵ بهمن، با در نظر گرفتن مؤلفهٔ‌هایی‌ همانند سهولت دسترسی، راه‌های ورودی و خروجی متعدد و دسترسی آسان به وسایل نقلیه‌ عمومی‌ انتخاب کنید.

فرم این نظر سنجی به گونه ای طراحی شده که در صورت عدم وجود گزینه مورد نظر، می توانید آن را اضافه کنید.

برای شرکت در این نظرسنجی، اینجا را کلیک کنید

و اما نفرین بر نفتی که در زیر زمین و دریا دود نشود و تبدیل به باروت و تیغه‌های شمشیر این جلادان شود. ننگ بر من که اینجا نشسته‌ام و کسانی به جای من در حال تبدیل کردن سرمایه‌های ملی‌ام به جنایات و توحش هستند. ننگ بر کسانی که از این توحش و جنایات سوریه حمایت می‌کنند و گویی زبان بیمار و هارشان در اینجا به سقف دهان‌شان چسبیده است.

ای کسانی که به ولایت ایمان آورده‌اید! چرا زبان در کام گرفته‌اید و این گل‌های پرپر را به کسی هدیه نمی‌دهید؟ باید بدانید که با حمایت از بشار اسد و پنهان کردن جنایاتش در این جنایت‌ها شریک می‌شوید.

پ ن: آنقدر خبر تکان دهنده بود که چارچوب‌ها و عادت‌های نوشتاری‌ام را در هم شکسته. برای همین بهتر است من نیز زبان درکام گیرم و این گل‌های پرپر را به وجدانم هدیه کنم!

منبغ: http://www.alarabiya.net/articles/2012/01/29/191293.html

پیام قاطع زندانیان سیاسی
ایده عدم مشارکت فعال در انتخابات مجلس  محصول بی توجهی حکومت به خواسته های هواداران جنبش سبز و سرکوب مستمر آنان طی دو سال و نیم گذشته بوده است.بیانیه اخیر 39 زندانی سیاسی نیز با تاکید بر رعایت نشدن خواسته معترضان آورده است که “تحقق حاکمیت ملی از مجرای انتخابات آزاد، سالم و منصفانه به‌عنوان خواسته‌ی اصلی جنبش سبز همچنان باقی است.”آنان ایجاد انسداد سیاسی را نتیجه نظامی و امنیتی کردن فضای کشور دانسته و گفته اند :”این همه در حالی صورت می‌گیرد که رهبران جنبش اعتراضی، آقایان میرحسین موسوی و مهدی کروبی و خانم زهرا رهنورد در زندان خانگی تحت فشارهای بیشتر و محدودیت‌های شدیدتر و نگران‌کننده قرار گرفته‌اند.” این زندانیان، بیش از یک ماه پیش نیز با انتشار بیانیه ای ۳۹ امضایی در مورد انتخابات مجلس نهم، “گرم کردن تنور انتخابات به هر شکل” را “کمک به استبداد و در تقابل با تحقق دمکراسی و تضمین حقوق بشر” در ایران دانسته بودند.در بیانیه قبلی این زندانیان، نامزد شدن در انتخابات “مشروعیت دادن به انتخاباتی رسوا و نمایشی و کمک به تقویت و تحکیم پایه های استبداد و خودکامگی” توصیف شده بود.

گزارشهای نگران کننده
توجه زندانیان سیاسی به وضعیت حصر رهبران جنبش سبز در شرایطی است که گزارشها درباره “میرحسین موسوی”،”زهرا رهنورد” و “مهدی کروبی” کماکان نگران کننده است. فاطمه کروبی همسر مهدی کروبی روز چهارشنبه(5 بهمن) در همین ارتباط از قطع کامل ارتباط های خود با آقای کروبی پس از اعلام نظر وی درباره عدم مشارکت در انتخابات پیش روی مجلس شورای اسلامی خبر داد. او در جریان ملاقات با “احمد قابل” پژوهشگر دینی گفت:” ملاقات من با ایشان کاملا قطع شده است و مقامات امنیتی اجازه رفتن به منزل خودم را نیز از من سلب کرده اند و آنها… طی این مدت متاسفانه برخورد بسیار بی ادبانه و هتاکانه با من داشته اند.” مهدی کروبی یک ماه پیش در اظهاراتی که از سوی همسرش به افکار عمومی انتقال داده شد، با اشاره به انسداد سیاسی حاکم گفته بود:” استنباط کردم که آقایان از تداوم قهر و نارضایتی مردم به خوبی مطلع‌اند و می‌خواهند انتخاباتی فرمایشی و دستوری ترتیب دهند و با رد صلاحیت و ابطال برخی حوزه‌ها و پرکردن صندوق‌های رای از رای‌های بدون صاحب، و سپس برخورد و دستگیری و به وجود آوردن رعب و وحشت و امنیتی کردن کشور، پروژه تکراری انتخابات ۸۸ را بار دیگر پیاده کنند.”

در همین حال وضعیت حصر میرحسین موسوی و زهرا رهنورد نیز بسیار نگران کننده گزارش می شود. “زهرا ربانی املشی”، عروس “آیت الله العظمی منتظری” به تازگی با انتشار نامه ای خطاب به رهبر جمهوری اسلامی، به نگرانی شدید فرزندان میرحسین موسوی و زهرا رهنورد از وضعیت سلامتی والدین خود اشاره کرده است.ربانی املشی در نامه خود اظهار داشته که افرادی ناشناس در تماس هایی جداگانه با فرزندان آقای موسوی به آنها گفته اند که “پدر یا مادر شما بسیار بیمار هستند” و “بیماری خطرناکی دارند و الآن در حال شیمی‌درمانی هستند”.ربانی املشی در بخش دیگری از نوشته خود تاکید کرده که فرزندان آقای موسوی و خانم رهنورد، امکان “دسترسی تلفنی یا حضوری” به پدر و مادر خود را برای پی بردن به صحت و سقم اخبار نگران کننده ای که در مورد سلامت آنها عنوان شده ندارند. او همچنین گفته که “مشاهده تن رنجور و بیمار” خانم رهنورد در ملاقات قبلی وی با دخترانش، باعث افزایش نگرانی آنها شده است.

هواداران تغییر شرکت نمی کنند
گروه های اصلاح طلب و هوادار تغییر طی هفته های اخیر با اشاره به حصر رهبران جنبش سبز و استمرار سرکوبهای سیاسی از اقدام های عملی و عمومی برای اعتراض به وضع موجود دفاع کرده اند.در همین راستا شورای هماهنگی راه سبز امید در آخرین بیانیه خود تاکید کرده که” انتخابات نمایشی اسفندماه” باید به “مجالی برای تبلور اعتراض، گسترش جنبش سبز و پیگیری حاکمیت ملی” تبدیل شود. این بیانیه به نظر طیف هایی از هواداران جنبش سبز اشاره کرده و گفته که آنان ” بازه زمانی بزرگداشت اولین سالگرد 25 بهمن تا روز رأی گیری را فرصتی مناسب برای تبلور و ابراز مجدد جنبش، و تأکید دوباره بر مواضع اصولی آن و نیز پیگیری چشم‌اندازها” می دانند.”در این بیانیه همچنین آمده است که:” همگامان جنبش سبز می‌توانند نقش مهمی در رسواسازی انتخابات نمایشی و فرمایشی اسفندماه و سناریوهای عوام‌فریبانه‌ی حاکمیت، و نیز تبیین ویژگی‌ها و لوازم و استانداردهای انتخابات آزاد، سالم و عادلانه به عهده گیرند.”

علاوه بر این بیانیه برخی از گروه های مهم اصلاح طلب مانند جبهه مشارکت ایران اسلامی،سازمان مجاهدین انقلابین اسلامی و ملی-مذهبی های خارج از کشور نیز بر عدم مشارکت فعال در انتخابات مجلس شورای اسلامی تاکید کرده اند.جبهه مشارکت یک ماه پیش در بیانیه ای با اشاره به استمرار انسداد سیاسی در کشور گفته بود:”در انتخاباتی که در فضای آزاد برگزار نشود، نامزدهای مردمی اجازه ورود و رقابت نداشته باشند و از آن مهم‌تر رای مردم به هیچ انگاشته شود نمی توان شرکت کرد و به همین دلیل تصمیم خود مبنی بر عدم شرکت در انتخابات مجلس را به اطلاع عموم ملت ایران می رسانیم.”

در همین حال سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی هم طی بیانیه ای با تشریح وضعیت کشور از جمله ادامه حبس خانگی میرحسین موسوی و مهدی کروبی و آزاد نشدن زندانیان سیاسی در سال گذشته تاکید کرده بود که “اصلاح‌طلبان در شبه‌انتخابات فرمایشی نه نامزد می‌شوند و نه رأی می‌دهند.” عده‌ای از فعالان ملی – مذهبی در خارج از ایران نیز در بیانیه‌ای که روز سه‌شنبه(4 بهمن) منتشر شد با انتقاد از وضعیت فعلی کشور که به گفته آنها “یکی از بحرانی‌ترین شرایط را می‌گذراند” اعلام کردند که در انتخابات مجلس در اسفندماه سال جاری شرکت نخواهند کرد.این عده ضمن آن که راه حل شرایط بحرانی کشور را “انتخابات آزاد و سالم و موثر” دانسته‌اند، اعلام کرده‌اند که چون شرایط حاکم بر کشور “استبدادی، انحصاری و فریب‌کاری سیاسی” است در انتخابات آتی مجلس شرکت نخواهند کرد.
فرصتی برای اعتراض
بیانیه های گروه ها و شخصیت های هوادار تغییر پیرامون عدم شرکت در انتخابات پیش روی مجلس شورای اسلامی در شرایطی منتشر می شود که اختلاف میان نیروهای حامی حکومت نیز به طور قابل ملاحظه ای روبه افزایش است. نابسامانی های بی سابقه در حوزه اقتصادی و رقابت های درون جناحی برای کسب کرسی های بیشتری از قدرت به تشدید چند دستگی میان نیروهای هوادار نظام منجر شده و آنان را از تفاهم و مصالحه برای تقسیم قدرت بازداشته است.ناظران می گویند که استمرار سرکوبها علیه رهبران و هواداران جنبش سبز را نیز باید در نگرانی حکومت از شکنندگی اوضاع و واهمه آنان از بروز موج تازه و قدرتمندتری از اعتراضهای عمومی تلقی کرد. اعتراضهایی که بازه زمانی انتخابات مجلس شورای اسلامی می تواند محلی برای تجلی آن باشد.

جرس: در پی تصمیم وزارت ارشاد مبنی بر انحلال خانه سینما، دو هزار تن از سینماگران عضو خانه سینما با امضای بیانیه‌ای خطاب به نخبگان، مسئولان و مردم، مخالفت خود را با انحلال خانه سينما اعلام کردند.

جرس- به گزارش منابع خبری جرس از تهران، در نخستین جلسه هیأت دولت در زمستان ۱۳۹۰، وزیر نفت سردار رستم قاسمی طی گزارش مشروحی به هیأت وزیران اعلام می کند: وضعیت صنعت کشور بسیار نامطلوب است. به علت تحریمهای کمرشکن مشکلات فراوانی برای استخراج و صادرات نفت ایجاد شده است. ابزار استخراج ما بسیار فرسوده است. کشور در عرصه استخراج نفت به تکنولوژی خارجی نیاز مبرم دارد و ساخت اکثر قطعات آن در حال حاضر از توان متخصصان ایرانی بیرون است. من به عنوان وزیر نفت بر اساس آخرین گزارشهای کارشناسی خدمت آقای رئیس جمهور و هیأت وزیران اعلام خطر می کنم.

پس از وی وزیر صنعت، معدن و تجارت مهدی غضنفری در تأیید سخنان وزیر نفت می گوید: آخرین گزارشهای کارشناسی در حوزه های صنعت، معدن و تجارت حاکی از رکود و تعطیل است. بسیاری از واحدهای تولیدی صنعتی به دلیل دور جدید تحریم ها با مشکلات فراوانی مواجه شده در آستانه تعطیل هستند. صنایع ما بدون تعامل ارگانیک با دنیای پیشرفته به رکود می انجامد. وضعیت معدن ما به دلیل فرسودگی و قدیمی بودن ابزارآلات آن حال بهتری ندارد. در حوزه تجارت تحریمها هزینه اضافی گاهی تا چند برابر بر ما تحمیل کرده است. ما نیاز جدی به تکنولوژی روز داریم. متاسفانه من هم اعلام خطر می کنم.
دیگر وزیران از جمله وزیر دارائی و رئیس کل بانک مرکزی نیز گزارشهای مشابهی از وضعیت نامطلوب اقتصادی کشور ارائه می کنند. محمود احمدی نژاد رئیس جمهور منصوب مقام رهبری – بی آنکه به نقش خود در بوجود آمدن شرائط خطیر کنونی اشاره کند – در جمع بندی گزارشهای هیأت وزیران می گوید: من در جریان ریز مشکلات هستم و متوجهم که وضعیت ما اصلا خوب نیست. کلید حل مشکل تجدید نظر در سیاست خارجی و مذاکره با اروپا و آمریکا در مورد تحریمهاست. اما شما می دانید سکان سیاست خارجی در دست رئیس جمهور نیست
وزرا از احمدی نژاد می خواهند که با رهبری درباره وضعیت خطیر و فاجعه آمیز کشور گفتگو کند و گزارش کارشناسی حوزه های مختلف را رسماً به عرض ایشان برساند و تقاضای تجدید نظر در راهبردهای سیاست خارجی جمهوری اسلامی را مطرح کند. احمدی نژاد در پاسخ می گوید: از من نخواهید چرا که من مکرراً  خدمت مقام معظم رهبری مشکلات اقتصادی، اجتماعی و سیاسی ناشی از تحریم ها را عرض کرده ام به حدی که از جانب ایشان متهم به سازشکاری شده ام. خوب است این بار کمیته ای منتخب از خود شما وزیران با رهبری دیدار کند و درخواست خود را مستقیماً با خود ایشان درمیان بگذارید.

هیأت وزیران از پیشنهاد رئیس جمهوری استقبال کرده، بلافاصله کمیته ای را از میان خود جهت مذاکره با رهبری انتخاب می کند. محمد رضا رحیمی معاون اول رئیس جمهور، سردار رستم قاسمی وزیر نفت، و مهدی غضنفری وزیر صنعت، معدن و تجارت از اعضای این کمیته بودند. دفتر رئیس جمهور از رهبری تقاضای وقت اضطراری می کند و یک روز بعد کمیته به ملاقات آقای خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی می رود.
در این دیدار تک تک اعضای کمیته، گزارش کارشناسی حوزه خود را به اطلاع رهبری می رسانند و رحیمی معاون رئیس جمهور به عنوان رئیس کمیته گزارش جلسه اخیر هیأت وزیران را مطرح کرده، جمع بندی رئیس جمهور و هیأت وزیران را این گونه خلاصه می کند: وضعیت اقتصادی کشور فاجعه آمیز است. تحریمهای کمر شکن غرب مشکلات جدی برای بنیان های اقتصادی کشور ایجاد کرده است. پیشنهاد کارشناسی ما مذاکره با آمریکا برای حل بحران زیر نظر حضرتعالی است.
آقای خامنه ای بعد از استماع سخنان کمیته منتخب هیأت وزیران جمهوری اسلامی در سخنان کوتاهی در حالی که کاملا برافروخته بوده است، بسیار شدید عکس العمل نشان می دهد. وی کسانی را که به نتیجه مذاکره با آمریکا رسیده اند در هر پست و مقامی که باشند «بزدل» خطاب می کند. مقام رهبری به صراحت به وزرا می گوید: ضعف کارشناسی خود را با اظهار زبونی مقابل دشمن نپوشانید. اگر توانائی انجام وظائف محوله را ندارید، کار را به کسانی بسپارید که می توانند. ایران پر از استعدادهای جوانی است که می توانند هر مشکل صنعتی و اقتصادی را با توکل به خدای لایزال حل کنند. تعیین سیاست خارجی بر اساس قانون به عهده رهبری است. این حرفها به شما نیامده است. بنای رهبری مقاومت در برابر زورگوئی ابرقدرت هاست. هر کس توان اجرای این تصمیمات را ندارد ، به او نیازی نیست.
بعد از این ملاقات نافرجام محمدرضا رحیمی در اجرای منویات رهبری در تاریخ ۶ دی ۱۳۹۰ اعلام می کند: «نفت ایران را تحریم کنند قطره ای نفت از تنگه هرمز عبور نخواهد کرد.» آقای خامنه ای نیز در نخستین سخنرانی عمومی خود بعد از این دیدار در تاریخ ۱۹ دی ۱۳۹۰ استراتژی خود را اینگونه تبیین می کند: «اين روسياه‌هاى بدمحاسبه‌گر خيال ميكنند ما امروز در شرائط شِعب ابى‌طالبيم. اينجور نيست. ما امروز در شرائط شِعب ابى‌طالب نيستيم؛ ما در شرائط بدر و خيبريم»

به گزارش ایسنا، سید محمدهاشم دستغیب، یادگار شهید محراب آیت‌الله سیدعبدالحسین دستغیب، صبح امروز در سن ۷۰ سالگی درگذشت. وی از چند روز قبل به دلیل عارضه قلبی، در بخش آی‌سی‌یو بیمارستانی در شیراز بستری شده بود.

پیکر مرحوم آیت الله سید محمدهاشم دستغیب، ساعت ۹ صبح فردا (دوشنبه) از مقابل مسجد جامع عتیق شیراز ـ محل سخنرانی‌های شهید دستغیب و اقامه نماز مرحوم سید محمدهاشم دستغیب ـ به سمت حرم شاه‌چراغ تشییع خواهد شد.

وی پس از تحصیل علوم دینی در حوزه‌های علمیه نجف و قم، با مبارزات گروه‌های انقلابی و فعالیت‌ها و روشنگری‌های پدر شهیدش همراه و به همین دلیل چند بار از سوی ماموران رژیم پهلوی بازداشت و روانه زندان شده بود.

تسلیت دانشجویان

همچنین، سازمان جوانان و دانشجویان مجمع نیروهای خط امام (ره)، درگذشت آیت الله دستغیب را تسلیت گفت و از مردم مومن و انقلابی شیراز درخواست کرد تا در مراسم تشییع پیکر این یادگار شهید محراب به‌طور گسترده حضور یابند.

پیام تسلیت حوزه های علمیه به آیت الله سیدعلیمحمد دستغیب
به گزارش تارنمای ایت الله سیدعلیمحمد دستغیب، طلاب و روحانیون حوزات علمیه شهید نجابت، ابوصالح(عج)، امام صادق(ع)، مکتب الاخلاص و بیت الزهراء(ع) در پیام تسلیتی چنین آورده اند: فقیه وارسته ای که با شجاعت دفاع از حق نمود و امر به معروف و نهی از منکر را به منصه ظهور رساند، شاید که تنگ نظران و فریب خوردگان به خود آیند و مسیر اسلام ناب را بیابند.

بسم الله الرحمن الرحیم

اذا مات العالم ثلم فی الاسلام ثلمة لایسدّها شیء

مرجع عالیقدر و استاد معزز حضرت آیت الله العظمی سیدعلی محمد دستغیب(مدّ ظله العالی)

خبر ارتحال عالم ربّانی و فقیه صمدانی حضرت آیت الله سیدمحمد هاشم دستغیب رحمت الله علیه موجب تأثّر و تألّم قاطبه مؤمنین لاسیّما اهل علم و فضل گردید.

فقیه وارسته ای که عمر پربرکت خود را در نشر معارف اهل بیت عصمت و طهارت سپری نمود و نفس شریف خود را در طبق اخلاص قرار داد تا انقلاب اسلامی به سرانجام نیکو برسد؛ به نحوی که هم لقب فرزند شهید و هم پدر شهید را با خود همراه داشت و با شجاعت دفاع از حق نمود و امر به معروف و نهی از منکر را به منصه ظهور رساند، شاید که تنگ نظران و فریب خوردگان به خود آیند و مسیر اسلام ناب را بیابند.

بدینوسیله این ضایعه را به حضرت عالی و خانواده و فرزندان آن مرحوم و خاندان عالم پرور و شریف دستغیب تسلیت عرض نموده و ضمن آرزوی رحمت واسعه الهی برای آن یار سفر کرده، بقاء عمر پر برکت حضرت عالی را از حضرت احدیت خواستاریم.

طلاب و روحانیون حوزات علمیه شهید نجابت، ابوصالح(عج)،

امام صادق(ع)، مکتب الاخلاص و بیت الزهراء(ع)

پیام تسلیت حجةالاسلام والمسلمین احمد منتظری

به گزارش تارنمای دفتر آیت الله منتظری پیام تسلیت احمد منتظری نیز بشرح زیر است:

بسم الله الرحمن الرحیم

انا لله و انا الیه راجعون

محضر شریف حضرت آیت الله العظمی آقای حاج سیّد علی محمّد دستغیب دامت برکاته

و جناب حجة الاسلام آقای حاج سیّد علی نقی دستغیب دامت افاضاته

و جناب حجة الاسلام آقای حاج سیّد ابراهیم دستغیب دامت افاضاته

خبردرگذشت حضرت آیت الله آقای حاج سیّد هاشم دستغیب، فرزند شهید محراب آیت الله دستغیب ( رضوان الله تعالی علیهما) موجب تأثر شد.

آن مرحوم با تربیت شاگردان فاضل، راه پدر بزرگوارشان را ادامه دادند و دین خود را به اسلام و مسلمین و حوزه های علمیه ادا نمودند.

امیدوارم خداوند متعال آن مرحوم را با پیامبر گرامی اسلام (ص) و ائمۀ اطهار(ع) محشور نماید؛ و به آن مرجع مجاهد و فرزندان و همۀ بستگان و دوستان و شاگردان آن مرحوم، صبر جمیل و اجر جزیل عنایت فرماید.

والسّلام علیکم و رحمة الله و برکاته.

بیت آیت الله العظمی منتظری

احمد منتظری – 9/11/1390

روز: در ادامه موج نامه نویسی به رهبر جمهوری اسلامی، این بار احمد صدر حاج سیدجوادی، وزیر دادگستری دولت موقت مهدی بازرگان و کهنسال‌ترین فعال سیاسی ایران، در نامه‌ “محرمانه”ای خطاب به آیت الله خامنه‌ای، کفایت سیاسی و اخلاقی محمود احمدی‌نژاد را زیر سئوال برده و صراحتا گفته رئیس دولت “در راستای تاسیس یک جریان تروریستی بین‌المللی مشابه القاعده و البته با گرایش شیعی” حرکت می‌کند.

همزمان محمد نوری‌زاد، روزنامه نگار منتقد جمهوری اسلامی در تازه‌ترین نامه خود به آیت الله خامنه‌ای نوشته “خبر خوبی” دارد که باید با حضور افرادی چون آیت الله هاشمی رفسنجانی، سید محمد خاتمی، محمود احمدی‌نژاد، همه مراجع تقلید، نمایندگان مجلس و وزرا در دوره‌های مختلف تاریخ جمهوری اسلامی به اطلاع رسانده شود. نوری زاد خطاب به خامنه‌ای نوشته به نیابت از همه “مقصران” خبر خوب را می‌گوید؛ خبر خوبی که خمیر مایه اش “پوزش” خامنه ای از مردم است.

سردار حسین علایی، از سرداران سابق سپاه هم که اخیر با نوشتن مقاله‌ای در یکی از روزنامه‌های صبح ایران، هدف حمله طرفداران آیت الله خامنه‌ای قرار گرفته بود، در مقاله‌ دیگری به مناسبت فرارسیدن سالگرد انقلاب سال ۱۳۵۷ در روزنامه جمهوری اسلامی نوشته است: “عمر نظام‌های استبدادی در جهان به پایان رسیده و دیکتاتور‌ها نمی‌توانند با خودکامگی حکومت کنند.” و پرسیده که آیا در بهمن آینده، شاهد سقوط دیگر دیکتاتورهای منطقه خواهیم بود؟

همزمان خانواده‌های جمعی از “فرماندهان شهید” سپاه در نامه‌ای به حسین علایی با اعلام حمایت و همراهی، از او خواسته‌اند “بر‌‌ همان صراطی که برگزیده” بماند؛ راهی که به گفته آن‌ها “پیروی از حق و همراهی با مردم حق طلب و مبارزۀ با استبداد در همه حال است.”

حاصل شش سال مدیریت احمدی‌نژاد

احمد صدر حاج سیدجوادی، وزیر دادگستری در دولت موقت مهدی بازرگان در نامه محرمانه خود به خامنه‌ای نوشته “صرفنظر از حوادث سیاسی و اتفاقاتی که این روز‌ها در کشورهای دیگر منطقه در جریان است، رعایت مصالح ملی و ضرورت بازگشت صداقت و راستی به عرصه حکومت و نظم و آرامش به زندگی عامه مردم”است.او دلیل نوشتن چنین نامه‌ای را “اقدام عاجل” در “رفع مشکلات و نگرانی‌ها”ی داخلی دانسته است.

کهنسال‌ترین فعال سیاسی ایران نامه خود را در تاریخ ۲۸ اردیبهشت سال جاری نوشته و آنطور که نوشته شده “به طور محرمانه” برای آیت‌الله خامنه‌ای ارسال کرده. این نامه اما با هفت ماه تاخیر روز جمعه در وبسایت‌های مختلف از جمله در وب‌سایت کلمه، نزدیک به میرحسین موسوی، منتشر شده است.

حاج سیدجوادی در نامه خود به خامنه‌ای نوشته او “بار‌ها و بار‌ها” از محمود احمدی‌نژاد، رییس دولت حمایت کرده، در حالیکه او “محور بحران در جامعه ایران و عرصه بین‌المللی” بوده و ادعا‌هایش “هیچ دستاوردی برای ملت و نظام جمهوری اسلامی ایران و حتی مقام رهبری و جایگاه ولایت فقیه” در برنداشته است.

سیدجوادی از احمدی‌نژاد به عنوان کسی با “ادبیات مادون شأنی که امروزه بر کرسی ریاست قوه مجریه تکیه زده” یاد کرده و نوشته است که رئیس دولت “در عرصه‌ی داخلی، کاری جز ویران کردن دستاوردهای مادی و معنوی انقلاب اسلامی و عدول از آرمان‌ها و هنجارهای قانون اساسی نداشته و در صحنه بین‌المللی نیز به مثابه کانون بحرانی در منطقه عمل کرده است.”

در همین راستا این فعال سیاسی و وکیل سابق رهبر جمهوری اسلامی از موکل سابق خود پرسیده است: “آیا تا کنون اندیشیده‌اید که حاصل حدود شش سال مدیریت آقای احمدی‌نژاد، جز زیر سئوال بردن عموم دستاوردهای سالیان پیش از زعامت ایشان، نقض فراگیر و مستمر حقوق بشر، نقض آرمان‌های انقلاب و اصول قانون اساسی جمهوری اسلامی، حذف یاران و مدیران بعضاً توانمند دولتی، تخریب زیرساخت‌های اقتصاد ملی، ویرانی صنعت کشور و فربه ساختن سرمایه‌داری تجاری مبتنی بر واردات بی‌رویه چه بوده است؟”

احمد صدر حاج سیدجوادی در همین نامه صراحتا می‌گوید احمدی‌نژاد و همراهانش با ثروت‌هایی که در غیاب نهادهایی مانند سازمان برنامه‌ریزی و مدیریت، مستقیماً “به جیب ایشان وارد شده….فرا‌تر از اهدافی نظیر راه‌اندازی تاسیسات انرژی هسته‌ای صلح‌آمیز و تامین برق برای مردم و بلکه در راستای تاسیس یک جریان تروریستی بین‌المللی مشابه القاعده و البته با گرایش شیعی به سرعت در حرکت بوده و چنان‌چه جلوی این قطار بی‌ترمز به موقع گرفته نشود، بیم آن می‌رود که چه بسا در آینده‌ای نه چندان دور، مردم جهان به تکرار تهدیدات و فجایعی هم‌تراز با جنگ‌های جهانی گواهی دهند.”

وزیر دادگستری دولت موقت مهدی بازرگان در پایان نامه خود ضمن انتقاد از بازداشت افرادی چون ابراهیم یزدی و مصطفی تاجزاده، خواستار صدور دستور آزادی تمامی زندانیان سیاسی و به ویژه رفع حصر میر حسین موسوی و مهدی کروبی و اعلام آشتی ملی، رهبران جنبش سبز و زمینه بازگشت به نظم و آرامش شده است.

نامه‌های بی‌پاسخ به خامنه‌ای

بعد از انتخابات مناقشه برانگیز، ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ و سرکوب اعتراضات مردمی و تداوم بازداشت‌ها و فشار‌ها بر فعالان سیاسی نامه‌های فراوانی از سوی برخی از منتقدان نظام به آیت الله خامنه‌ای نوشته شده که تا کنون به هیچ یک از آن‌ها پاسخ داده نشده است.

در این میان محمد نوریزاد، روزنامه نگار منتقد، با نوشتن چندین نامه انتقادی به رهبر جمهوری اسلامیدر صف اول قرار دارد.در تازه‌ترین نامه محمد نوریزاد، او خطاب به رهبر جمهوری اسلامی نوشته است: “تنها راهی که ما را دراین بحران ویرانگر مدد می‌رساند، دلجویی ازمردمان است. کورشوم اگر شأن و منزلت شما را با این نوشته خفیف خواسته باشم. شما با بها دادن به این توصیه، قد می‌کشید و سربرمی آورید و به دل‌ها پای می‌گذارید. مهم‌‌ همان قدم نخست است. یک یاعلی بگویید و ازجا بربخیزید.”

این روزنامه نگار منتقد آیت الله خامنه‌ای، در نامه خود از “خبر خوبی”و آن اینکه «رخ به رخِ این مردم تحقیرشده و توسری خورده بایستیم و ازآنان پوزش بخواهیم و دلجویی کنیم. این تنها راه بازگشت ما به عرصه برقراری است. چه اینکه مردمان ما را بخواهند یا نخواهند. مهم فرابردن این رسم پوزشگری است.»

نوری‌زاد پیش از این اعلام کرده بود در اعتراض به هجوم ماموران اطلاعات سپاه پاسداران و ضبط نسخه‌های اولیه فیلمی که در دست تهیه داشته، هر هفته نامه‌ای خطاب به رهبر جمهوری‌اسلامی منتشر خواهد کرد.

تنها چند ساعت پس از انتشار نامه چهاردهم نوری‌زاد، کلیپی از وی در رسانه‌های نزدیک به سپاه منتشر شد که در آن صحنه‌هایی از فیلم در دست تهیه نوری‌زاد هم وجود داشت.

نوری‌زاد تهیه این فیلم را به سازمان اطلاعات سپاه پاسداران نسبت داد و آن را نتیجه نامه‌های خود به رهبر جمهوری اسلامی دانست.

نامه خانواده سپاهیان به علایی

همزمان با انتشار بیستمین نامه محمد نوریزاد به رهبر جمهوری اسلامی، خانواده‌ جمعی از “فرماندهان شهید سپاه” نیز در نامه‌ای به سردار حسین علایی با اعلام حمایت و همراهی از او نوشته‌اند: “ما پس از شهیدانمان چشم بر شما دوختیم تا چه می‌کنید. زندگانی ساده و بی‌آلایش و همراهی بی‌ریا با رزمندگان پاک و خانوادۀ شهدا، و عدم رغبت به مال و مقام دنیا تو را برای چنین روزهایی ذخیره کرد تا زبان و فلم حسرت کشیدگان اسلام ناب محمدی (ص) باشی.”

حسین علایی، از سرادران سابق سپاه، دو هفته پیش با انتشار یادداشتی در روزنامه اطلاعات به مناسبت روز ۱۹ دی، به بررسی اتفاقاتی پرداخته بود که باعث سقوط رژیم شاه شد. یادداشت علایی با واکنش تند حامیان جمهوری‌اسلامی مواجه شد؛ کسانی که معتقد بودند سردار علایی، رهبر جمهوری‌اسلامی را با شاه، و سرکوب مردم در اعتراضات پس از انتخابات مناقشه‌برانگیز سال ۸۸ را با سرکوب مردم در زمان شاه مقایسه کرده است.

او اینک در مقاله‌ای دیگری به مناسبت فرارسیدن سالگرد انقلاب اسلامی، بر‌‌ همان نکته‌هایی تاکید کرده که به خاطرش مورد هدف طرفداران حاکمیت قرار گرفت.

علایی با اشاره به قیام‌های یک سال گذشته در جهان عرب، نوشته است: “به نظر می‌رسد که عمر نظام‌های استبدادی در جهان به پایان رسیده است و دیکتاتور‌ها نمی‌توانند با خودکامگی بر مردم فرمانروایی کنند.”

او در ادامه پرسیده است: “آیا بهمن ماه سال آینده شاهد سقوط دیکتاتورهای دیگری چون بحرین، سعودی و… خواهیم بود؟

این شبکه با تاکید بر ایجاد و سازماندهی شبکه‌های اجتماعی، شامل حلقه‌های مردمی کوچک اما به هم پیوسته افزوده است:  این فرایند می تو اند در محیطهای دانشجویی، اداری، فرهنگی‌، ورزشی، سیاسی و … به طور مستقل سازماندهی و تشکیل شده تا این حلقه‌ها با ساز و کار مناسب با یکدیگر مرتبط گردیده و در زمینه اطلاع رسانی، آگاهی‌ سازی، تهیه و جمع آوری اخبار و اطلاعات، تشکیل تجمعات اعتراضی و فعالیتهای مدنی و اجتماعی، به گونه‌ای هماهنگ و موثر فعال شوند.

خانواده های جمعی از فرماندهان شهید سپاه در نامه ای به حسین علایی با اعلام حمایت و همراهی از وی خواسته اند که “بمان بر همان صراطی که برگزیدی و آن پیروی از حق و همراهی با مردم حق طلب و مبارزۀ با استبداد در همه حال است.”

به گزارش کلمه، این”خانواده های جمعی از فرماندهان شهید سپاه که سابقۀ دوستی و همراهی با سردار علایی”  را در دوران دفاع مقدس داشته اند” افزوده اند: ما پس از شهیدانمان چشم بر شما دوختیم تا چه می کنید. زندگانی ساده و بی آلایش و همراهی بی ریا با رزمندگان پاک و خانوادۀ شهدا، و عدم رغبت به مال و مقام دنیا تو را برای چنین روزهایی ذخیره کرد تا زبان و فلم حسرت کشیدگان اسلام ناب محمدی(ص) باشی.

بدنبال یادداشت نوزده دی سردار علایی، از سوی بخشی از فرماندهان سپاه و لباس شخصی ها به این سردار سپاه توهین شد. بطوری که عده ای سازمان دهی شده در روز اربعین حسینی به مقابل خانه وی رفته و علایی را “بی بصیرت” خواندند.

حسین علایی بدون توجه به جو سازی های صورت گرفته اعلام کرده که بر سر پیمان خویش که دفاع از آرمان های انقلاب اسلامی و مبارزه با استبداد است، همچنان استوار ایستاده است.

حسین علایی فرمانده پیشین نیروی دریایی سپاه و از فرماندهان هشت سال دفاع مقدس است.
متن کامل این نامه به شرح زیر است:

بنام خدا

برادر عزیز سردار سرتیپ دکتر حسین علائی

سلام علیکم بما صبرتم فنعم عقبی الدار

در این روزگار، که روزگاز سختی و امتحان است برای شما فرزند رشید اسلام که از دل آزمون های سخت، پر افتخار و سر افراز بیرون آمده اید چه جای واهمه است اگر بر شما بتازند و شما را چه نیاز است به حمایت بندگان خدا که شما با خدا معامله کرده اید.

در بازار مکاره ای که دنیاپرستان برپا کرده اند و با هیاهوی بسیار خزف را بجای لعل قالب می کنندو نقد دنیای خویش را با وعدۀ آخرت به ساده دلان و ساده اندیشان حاصل می کنندبرای آن کس که گوهر وجود خویش را به پای دنیا خواهان دین فروش نمی ریزد جز خون دل نصیبی نیست. اما چه غم که خون دل عیار لعل را بالا می برد و قیمتش را می افزاید.

برادر عزیز!

ما همچنان نیازمند حاج حسین علائی و امثال او هستیم که خلوص نیت و عمل صالحش در کوران حوادث انقلاب و جنگ، و در رکاب امام صالحان اعتبارش بخشید و تداوم ساده زیستی و مردم داریش در دورا ن پس از دفاع مقدس و امام راحل(ره) آن را برایش حفظ نمود. تو از تبار همان فرماندهان شهیدی هستی که جان خویش را در پای آرمانها و ارزشها فدا کردند تا مبادا گرفتار جهان پر فتنه ای شوند که در آن سعدبن ابی وقاص، نام آورترین فرمانده جنگ، ثروتمند ترین اشراف جامعۀ خود شده و برای حفظ ثروت و موقعیت خویش شرف جهادی خود را قربانی و حق را فرو گذار می نماید.

تو آن نبوده و نیستی که به چنین دام در افتی. تو از تبار شهیدانی و حق را فرو نمی گذاری. ما پس از شهیدانمان چشم بر شما دوختیم تا چه می کنید. زندگانی ساده و بی آلایش و همراهی بی ریا با رزمندگان پاک و خانوادۀ شهدا، و عدم رغبت به مال و مقام دنیا تو را برای چنین روزهایی ذخیره کرد تا زبان و فلم حسرت کشیدگان اسلام ناب محمدی(ص) باشی.

بگذار سعدبن ابی وقاص ها جمعاً تو را تخطئه کرده و به تو بد بگویند و فرزندانشان عمر بن سعد ها بر تو بشورند و درب خانه ات را بسوزند. تو را چه غم که مولایت علی(ع) ست و فرمانده ات حسین (ع). بمان بر همان صراطی که برگزیدی و آن پیروی از حق و همراهی با مردم حق طلب و مبارزۀ با استبداد در همه حال است.

اینک ما به عنوان خانواده های جمعی از فرماندهان شهید سپاه که سابقۀ دوستی و همراهی با تو را در دوران دفاع مقدس داشته اند وظیفه دانستیم که حمایت و همراهی خویش را با تو که یادگاری از صفا، صمیمیت و پاک اندیشی عزیزانمان هستی اعلام داریم. از خداوند متعال برای تو و سایر عزیزان حق طلب و مردمی سپاه که کم نیستند اما مجال ابراز نظر ندارند سلامتی، عزت و توفیق در عمل را مسألت می نمائیم.

شورای انقلاب سوریه روز شنبه 28-1-2012 اعلام کرد بیش از 102 تن طی 24 ساعت گذشته در شهرهای حماه، حمص، حلب و سایر مناطق سوریه به ضرب گلوله نیروهای امنیتی بشار اسد کشته شدند. تنها در شهر حلب، دومین شهر سوریه 12 نفر در تظاهرات منطقه “المرجه” کشته شدند. گفتنی است که مردم شهر حلب برای اولین بار با این گستردگی به اعتراضات می پیوندند. در همین حال دیدبان حقوق بشر سوریه بعد از ظهر جمعه اعلام کرد یک ایستگاه بازرسی نیروهای امنیتی سوریه بوسیله یک کامیون بمب گذاری شده مورد هجوم قرار گرفت که در نتیجه آن چند تن از نیروهای امنیتی سوریه کشته شدند. فعالان سیاسی سوریه تظاهرات اعتراضی جمعه این هفته را با شعار ” حق دفاع از خود ” نامگذاری کرده ومردم را برای حضور گسترده در آن دعوت کرده اند. شورای عمومی انقلاب سوریه در گزارشی اعلام کرد تا بامداد روز شنبه بیش از 102 نفر به ضرب گلوله نیروهای امنیتی سوریه جان خود را از دست دادند. این شورا همچنین در گزارشی اعلام کرد، نیروهای امنیتی وابسته به دولت در شهرهای حمص، ادلب و حماه دست به کشتار بی سابقه ای زده اند. بر اساس این گزارش این شهرها طی 48 ساعت گدشته مرتب درمعرض حملات شدید اسلحه سنگین ارتش سوریه قرار گرفته است که بر اثر آن دهها نفر از جمله چند کودک کشته شدند. عقیل هاشم سرهنگ بازنشسته سوری در گفتگو با تلویزیون العربیه درباره راه حل های امنیتی دولت مردان سوریه گفت :” بشار اسد تصمیم خود را گرفته است تا با سرکوب بحران سوریه را به پایان برساند.” وی افزود : ” این رژیم تنها حرف زور را می فهمد بنابر این ارسال پرونده به شورای امنیت تنها راه باقی مانده است.” وحید صقر فعالان سیاسی سوریه دیگر میهمان تلویزیون العربیه اعلام کرد ” تعدادی از مناطق در سوریه از جمله مناطقی در شهر حمص با خاک یکسان شده است. ” وی درباره احتمال مخالفت روسیه با پیش نویس قطعنامه کشورهای غربی و عربی گفت : ” بیاد داریم که در کوزوو با وجود مخالفت روسیه ، در آن کشور دخالت نظامی صورت گرفت.” بسام جعاره عضو شورای ملی سوریه هم درباره موضع مخالف روسیه نسبت نسبت به پیش نویس قطعنامه کشورهای غربی و عربی در سوریه گفت :” مسکو باید درک کند که مصالح آینده کشورشان با سوریه در دست مردم این کشور خواهد بود نه رژیم بشار اسد که روزهای حکومت داری او به پایان رسیده است.”
جلسه اضطراری شورای حقوق بشر سازمان ملل در مورد سوریه / استعفای ۳۰ عضو حزب حاکم بعث

چکیده :سی تن از اعضای حزب حاکم سوریه در اعتراض به عملکرد نیروهای امنیتی در سرکوب معترضان، استعفا کردند. همزمان، شورای حقوق بشر سازمان ملل نیز اعلام کرد به زودی جلسه ای اضطراری تشکیل می دهد تا وضعیت سرکوب و کشتار غیرنظامیان در سوریه را بررسی کند. …

سی تن از اعضای حزب حاکم سوریه در اعتراض به عملکرد نیروهای امنیتی در سرکوب معترضان، استعفا کردند. همزمان، شورای حقوق بشر سازمان ملل نیز اعلام کرد به زودی جلسه ای اضطراری تشکیل می دهد تا وضعیت سرکوب و کشتار غیرنظامیان در سوریه را بررسی کند./منبع

به گزارش خبرگزاری فرانسه، سی عضو مستعفی حزب بعث سوریه، از اعضای معترض این حزب از منطقه بانیاس واقع در شمال غرب این کشور هستند که در آن تظاهرات مخالفان حکومت چندین بار برگزار شده است. در بیانیه آنها آمده است: «روش‌های نیروهای امنیتی علیه شهروندان بدون سلاح در بانیاس و شهرک‌های اطراف، به‌ویژه بیضا، بر خلاف همه ارزش‌های انسانی و آرمان‌های حزب است.»

آن‌ها از «بازرسی‌ خانه‌ها، شلیک بی‌هدف گلوله‌های واقعی به سوی مردم، خانه‌ها، مسجدها و کلیساها» توسط نیروهای امنیتی نوشته‌اند. این اعضای مستعفی حزب بعث همچنین «کاربرد خشونت» علیه ساکنان بیضا و رفتار نیروهای امنیتی و طرفداران حکومت را محکوم کرده‌اند. آن‌ها نوشته‌اند این رفتارها «موجب تحریک فرقه‌گرایی و دامن‌زدن به احساسات خصومت‌آمیز میان ساکنان کشور می‌شود.»

شش هفته پس از آغاز اعتراضات مردم در سوریه، حکومت بشار اسد از روز دوشنبه پنجم اردیبهشت‌ماه جاری با ارسال تانک‌ها و نیروهای نظامی به شهر درعا، فشار خود را بر مخالفان افزایش داده است. در طول این دو روز بیش از ۳۰ نفر کشته شده‌اند و درعا، شهری که اعتراضات عمومی از آن‌جا آغاز شد از بامداد دوشنبه در تصرف نیروهای نظامی است.

برخی از مخالفان از «قتل عام» مردم توسط نیروهای نظامی در درعا خبر داده‌اند. آن‌ها می‌گویند «تانک‌ها در درعا رفت‌وآمد می‌کنند؛ نیروهای نظامی به خانه‌های مردم می‌ریزند و آن‌ها را به قتل می‌رسانند.»

حکومت سوریه مدعی است که نیروهای نظامی «به درخواست شهروندان درعا» به این شهر رفته‌اند تا به‌ فعالیت‌های «گروه‌های تندروی تروریستی که به نیروهای نظامی حمله می‌کنند و خیابان‌ها را می‌بندند» پایان دهند.

شاهدان به خبرگزاری رویترز گفتند که روز چهارشنبه شهر دمشق شاهد حضور سنگین نیروهای نظامی است و دستکم ۳۰ تانک نظامی دیده شده که راهی دوما و درعا شده اند.

بان کی مون، دبیر کل سازمان ملل متحد روز گذشته نگرانی عمیق خود را نسبت به سرکوب خونین معترضان سوریه، به‌ویژه استفاده از تانک‌ها و شلیک گلوله‌های واقعی توسط نیروهای ارتش، ابراز داشت. دبیر کل سازمان ملل در حاشیه نشست شورای امنیت در نیویورک برای رایزنی در مورد انتشار بیانیه‌ای در محکومیت خشونت در سوریه، گفت: «مقامات سوریه موظف‌اند از مردم و غیرنظامیان حفاظت کنند.»

شورای حقوق بشر سازمان ملل نیز اعلام نمود که دو روز دیگر نشست ویژه‌ای در مورد وضعیت سرکوب و کشتار غیرنظامیان در سوریه برگزار خواهد کرد. به گفته دیده‌بان حقوق بشر سوریه از روز ۲۴ اسفند ۱۳۸۹ (۱۵ مارس) تا کنون ۴۵۳ نفر در اعتراضات خیابانی این کشور کشته شده‌اند. بیشتر این افراد در شهرهای درعا، اطراف دمشق، حمص و لاذقیه کشته شده‌اند.

شورای حقوق بشر سازمان ملل از زمان شکل گیری در پنج سال پیش، حدود ۱۵ جلسه اضطراری برگزار کرده که شش تا از این جلسات به درخواست کشورهای عربی و برای بررسی مسائل نقض حقوق بشر میان اسرائیل و فلسطینی ها و درگیری های لبنان بوده است. در جریان جلسه اضطراری شورای حقوق بشر سازمان ملل که در مورد لیبی برگزار شد، تمامی اعضای هیات نمایندگی لیبی در این شورا از دولت طرابلس جدا شده و به مخالفان پیوستند.

جرس- به گزارش منابع خبری جرس از تهران، از سال ۱۳۸۶ بخشی از درآمد ارزی حاصله از فروش نفت به پیشنهاد محمود احمدی نژاد رئیس جمهورِ منصوب مقام رهبری، به حساب شخصی برخی معتمدین نظام در خارج از کشور واریز شده است. این طرح که به منظور مقابله با تحریمهای غرب پیش بینی شده بود بعداً به تصویب شورای عالی امنیت کشور می رسد و بر اساسِ آن، دهها نفر از مقامات عالی کشوری و لشکری «امانتدار بیت المال برای روز مبادا» می شوند. مبلغ واریز شده به هر حساب، به تناسب مقام و موقعیت صاحب حساب از چند هزار تا چند صد میلیون یورو برآورد می شود.
بر اساس شنیده های این منابع خبری، در میان صاحبان حسابهای شخصی ارزی نفتی چند مورد غیرایرانی هم بوده است. از ملیت این افراد غیرایرانی معتمد نظام بیش از که عرب بوده اند اطلاعی دردست نیست.اما افراد یادشده بعد از مدتی پولها را خورده و ارتباط خود را با جمهوری اسلامی قطع کرده اند. بعد از این واقعه بخش غیرایرانی حسابهای شخصی ارزی متوقف می شود. از میزان دقیق پول از دست رفته اطلاعی در دست نیست.
در زمان شروع این پروژه غیرقانونی احمدی نژاد به وزیر وقت نفت می گوید که نفت را به که بفروشد، به چه نرخی بفروشد، و درآمد حاصله را به چه حسابهای عمومی و شخصی واریز کند. وزیر یادشده [...] اظهار می کند که مطابق قانون بهای حاصله از درآمد نفت باید به خزانه و حسابهای تحت نظارت سازمان بازرسی کل کشور و مجلس ریخته شود. اگر مصلحت اقتضایی جز این دارد ریاست محترم جمهوری کتباً به وزیر خود دستور دهند تا بر اساس دستورالعمل کتبی ریاست جمهوری عمل شود. احمدی نژاد پاسخ می دهد لازم نیست قانون را به رخ من بکشید. وزیر نفت یادشده  برکنار می شود و وزیری بر وزارت نفت گماشته می شود که با دستورالعمل شفاهی هم امتثال امر کند.
گزارش رسمی سازمان بازرسی کل کشور درباره گم شدن بخشی از درآمدهای حاصله از فروش نفت در دولت محمود احمدی نژاد اشاره به قسمت کوچکی از این ماجراست و ضعف مجلس در نظارت بر بیت المال غیرقابل اغماض است. در محافل سیاسی نزدیک به اصول گرایان در تهران ارقام نجومی درباره این حسابهای شخصی مطرح است.

* مگر جمیع اقتصاددانان آشفتگی و انهدام اقتصاد را ناشی از بی تدبیری دولت نمی دانند؟ مگر اختلاس باور نکردنی ۳۰۰۰ میلیاردی در همین دولت اتفاق نیفتاده ؟ مگر حجم تحریم ها و تهدیدات قدرتهای خارجی در همین دولت و بواسطه تصمیمات نسنجده همین سیاستمداران به اوج نرسیده ؟ مگر نابسامانی نظام اداری ناشی از انحلال سازمان مدیریت حاصل تفکرات آقایان نبوده؟‌ بودجه ریزی که متعارف ترین امور بوده کجا چنین وخامتی داشته ؟مگر رواج بی اخلاقی در عرصه سیاست و فرهنگ قبل از این دولت از چنین سابقه برخوردار بوده ؟

سایت الف وابسته به احمد توکلی، نماینده تهران در مجلس شورای اسلامی در یادداشتی با عنوان «برای اثبات عدم کفایت رئیس جمهور چه اتفاقات دیگری باید بیفتد؟» به قلم فرهاد محسنی، نوشت: یکی از اختیارات نمایندگان محترم مجلس که می توان گفت مهمترین ابزار نظارتی ایشان نیز به شمار می‌رود، حق استیضاح رئیس‌جمهور و وزرا می باشد که بر اساس اصل ۸۹ قانون اساسی به آنها اعطا گردیده است. اما اینکه نمایندگان مردم از این حق چگونه استفاده نمایند به درجه استقلال، وجدان حرفه ای و هوشیاری آنها بستگی دارد.

با مروری بسیار سطحی بر عملکرد دولت می توان به راحتی به این نتیجه رسید که نمایندگان گویا فراموش کرده اند که چنین ابزاری نیز در احتیار دارند. اگر ما بطور کلی ارکان جامعه را بر اساس قانون، اقتصاد، سیاست و فرهنگ در نظر بگیریم پرسشی که مطرح می شود اینست که عملکرد دولت کدامیک از این بخشها را از آسیب مصون نگه داشته است؟ متأسفانه به هر یک از این حوزه ها که نظری بیندازیم با حجم انبوهی از سوء مدیریت که همه بخش‌های مذکور را تا آستانه نابودی پیش برده مواجه می شویم.

کدام رئیس‌جمهور تاکنون در برابر نظر ولایت فقیه ایستادگی نموده؟ کدام دولت از اینچنین کابینه بی ثباتی برخوردار بوده بطوریکه دوره عمر وزیران دولت در این دو دوره از کشورهای عراق و افغانستان در دوران بحرانی جنگ نیز کمتر بوده است. مگر سازمان بازرسی و خود مجلس محترم پرونده سنگین تخلفات قانونی دولت را بارها مطرح نکرده است؟ مگر جمیع اقتصاددانان آشفتگی و انهدام اقتصاد را ناشی از بی تدبیری دولت نمی دانند؟ مگر اختلاس باور نکردنی ۳۰۰۰ میلیاردی در همین دولت اتفاق نیفتاده ؟ مگر حجم تحریم ها و تهدیدات قدرتهای خارجی در همین دولت و بواسطه تصمیمات نسنجده همین سیاستمداران به اوج نرسیده ؟ مگر نابسامانی نظام اداری ناشی از انحلال سازمان مدیریت حاصل تفکرات آقایان نبوده؟‌ بودجه ریزی که متعارف ترین امور بوده کجا چنین وخامتی داشته ؟مگر رواج بی اخلاقی در عرصه سیاست و فرهنگ قبل از این دولت از چنین سابقه برخوردار بوده ؟ و ….

نمایندگان محترم آیا برای طرح عدم کفایت رئیس‌جمهور حتما باید کشور با خاک یکسان شود تا شما از این اهرم نظارتی استفاده نمایید؟ نگذارید آیندگان درباره شما و خواب عمیقتان افسانه‌ها بسرایند. لطفا بیدار شوید.

رییس جمهور سابق کشورمان با این باور که ” جمهوری خواهی و خواست مردم سالاری یک تقدیر تاریخی است”، تقدس گرایی کسانی که در زمان و مکان محدودند را رد می کند و معتقد است که تحمیل چنین تقدسی  با “هزینه های گزاف” بر جامعه ایجاد مشکل می کند.

به گزارش کلمه، سید محمد خاتمی در گفت و گوی تفصیلی با سایت بنیاد آثار نشر اندیشه های شیهد بهشتی می گوید: در عین حال اینکه کسانی که مقدس نیستند، مطلق نیستند و در زمان و مکان محدودند، مقدس شوند یا اندیشه آنها مقدس شمرده شود، یا برداشتهای خاصی مقدس قلمداد شوند و این امر بر جامعه تحمیل بشود و هزینه‌های گزافی هم داشته باشد و تا آنجا پیش برود که حتی اعتراض کردن به این بشر هم خطا و جرم به حساب آید، این مناسبتی با امر قدسی ندارد.

وی توضیح می دهد:  امور غیر مقدسی که قدسی شده‌اند، وقتی بر جامعه تحمیل می‌شوند ایجاد مشکل می‌کنند. جهان بدون امر قدسی، جهان بی‌معنایی است، جهان بی‌هویتی است و به تعبیری که اگزیستانسیالیست‌ها می‌گویند جهانی پر از دلهره است. ولی به نظر ما جهان مطلوب، جهانی است که خداوند می‌گوید “لا خوف علیهم و لا هم یحزنون” نه حزنی در آن هست نه خوفی. جهان ما اگر متصل به امر قدسی مطلق نشود، همواره خوف و حزن در آن هست.

سیدمحمد خاتمی در آستانه سالگرد انقلاب اسلامی با تحلیلی از اندیشه امام خمینی در مورد ” جمهوری اسلامی ” توضیح می دهد:  عده‌ای ممکن است بگویند امام العیاذبالله برای فریب مردم جمهوری اسلامی را مطرح کرده‌اند! ولی من معتقدم امام مقتضیات زمان را درک کرده بود. یعنی زمان را، زمانی را دیده بود که جز با حاکمیت مردم بر سرنوشت خود چیزی آرام نمی گیرد.

او معتقد است که جمهوری خواهی و خواست مردم سالاری یک تقدیر تاریخی است و حاکمیت از آن مردم است و هیچ حکومت و قدرتی نیست که جز با اتکاء به رأی مردم دارای ارزش و اعتبار باشد و مردم می‌توانند از حاکمان بازخواست بکنند و بدون توسل به زور صاحب منصبان را جابه جا کنند و این تقدیر روزگار است.

سیدمحمد خاتمی بر این باور است که  میان شرق و غرب و دنیای اسلام و دیگر ممالک هم در این زمینه فرقی نیست. امواجی که امروز در خاورمیانه شاهد خروش آن هستیم طرف سلبی آن فقط برای رفع دیکتاتوری، خودکامگی، وضعیت‌های فوق‌العاده و سرکوب است و طرف ایجابی‌اش برگزاری انتخابات آزاد است. اینها همه مسلمانند، نماز می‌خوانند ولی خواهان استقرار مردم سالاری و رفع عقب ماندگی‌اند.

رییس جمهور اصلاحات ادامه می دهد: اتفاقاً من معتقدم یکی از روشن‌بینی‌های امام این بود که درک کرد زمان، زمانِ جمهوری است و جز این نمی‌تواند باشد. وقتی می‌گویید اسلامی، باید اسلامی که می‌گویید با جمهوریت سازگار باشد. نمی‌توانیم بگوییم جمهوری اسلامی ولی اسلامی را عرضه کنیم که هیچ اعتقادی به رأی و نظر و آزادی مردم نداشته باشد. من هنوز هم معتقدم چارچوبی که در آن نشست در هانوفر صحبت کردم در این تعریف می‌گنجد، گرچه حتماً در بعضی نقطه‌نظرهایم باید تغییراتی بدهم.

وی می گوید: این بشر، بشر آزاد شده است. البته جباریت امر قدسی به این معنا نیست که انسانهای غیرمقدس خودشان را و کلامشان را قدسی میدانستند و مردم را مجبور می‌کردند که تابع آنها باشند و متأسفانه در مواجهه با این امر ناگوار، بسیاری از انسان‌های روزگار ما از اصل امر قدسی هم بریده‌اند.

خاتمی توضیح می دهد: این مسئله مهمی است که بدانیم امر قدسی وجود دارد، ولی امور غیر مقدسی که قدسی شده‌اند، وقتی بر جامعه تحمیل می‌شوند ایجاد مشکل می‌کنند. جهان بدون امر قدسی، جهان بی‌معنایی است، جهان بی‌هویتی است و به تعبیری که اگزیستانسیالیست‌ها می‌گویند جهانی پر از دلهره است. ولی به نظر ما جهان مطلوب، جهانی است که خداوند می‌گوید “لا خوف علیهم و لا هم یحزنون” نه حزنی در آن هست نه خوفی. جهان ما اگر متصل به امر قدسی مطلق نشود، همواره خوف و حزن در آن هست.

 بنیاد نشر آثار و اندیشه های شهید آیت الله دکتر بهشتی در راستای پژوهش و تحقیق درباره طرح «روحانی تراز نوین» که به بررسی وظایف و اهداف و رسالت روحانیت در عصر جدید و آسیب‌شناسی وجوه مختلف آن اختصاص دارد، به سراغ سید محمد خاتمی رفته است تا علاوه بر شرح و توضیح تجربیات وی از سال‌ها تلاش در راه شناساندن اندیشه عمیق و اصیل اسلامی و نیز تلاش عملی در راه نشر اخلاق اسلامی، به بازگویی تفسیر خاتمی از شهید آیت الله دکتر بهشتی بپردازد و اندیشه و گفتار بهشتی را در آینه قول و سخن خاتمی به نسل امروز ارائه دهد. گفت‌وگو با خاتمی فرصت مغتنمی بود تا بتوان از خلال ادبیات و نگاه یکی از نزدیک‌ترین و شبیه‌ترین افراد  از نظر اندیشه به شهید دکتر بهشتی با مشی و مرام او دقیق‌تر و صریح‌تر آشنا شد و حتی سختی و صعوبت راه بهشتی و چون او زیستن و راه رفتن را بهتر دریافت.

گفت‌وگوی حاضر بخشی از این پروژه تحقیقی است که در سایت بنیاد نشر آثار و اندیشه های شهید آیت الله دکتر بهشتی منتشر شده است که با  هم می خوانیم.

شهید بهشتی یک دوره چهارساله در هامبورگ فعالیت داشتند که به نوعی دوره باروری شخصیت اجتماعی ایشان به حساب می‌آید، اما وجوه شخصیت ایشان بزرگتر از آن است که بخواهیم آن را در قالب مرکز اسلامی هامبورگ ببینیم؛ ایشان را باید در افق وسیع تری دید.

آیت الله دکتر بهشتی، پنج سال در مرکز اسلامی هامبورگ حضور و فعالیت داشتند و پس از آن در امر تدوین کتابهای درسی دینی که به نظرم بسیار مهم و تأثیرگذار بود نقش محوری داشتند و بعد از پیروزی انقلاب در ساماندهی و شکل‌دهی نظام جمهوری اسلامی نقش کلیدی داشتند. همه اینها اموری است که در شناخت شخصیت ایشان می‌تواند مورد توجه قرار بگیرد. اما به نظر من خوب است حتی گسترده‌تر از این موارد صحبت کنیم. امروز وقتی از یک روحانی صحبت می‌کنیم، باید موقعیت آن روحانی را بسنجیم و ببینیم چه توقعی از او هست؟ و چه نقشی می‌تواند داشته باشد؟

امروز دین با چالش‌های بسیار سنگین و بزرگی مواجه است. بعد از ظهور پدیده مدرنیسم و مدرنیته در دنیا، دین با چالش‌های جدیدی روبه‌رو شده است که به هر حال متصدیان امر دین را هم بی‌نصیب نگذاشته است.
از دوران‌های گذشته نیز به یک معنی همیشه این مسئله مطرح بوده است که بین عقل و وحی چه رابطه‌ای و بین دین و دنیا چه نسبتی برقرار است؟ و نقشی که دین در زندگی این جهانی انسان دارد چیست؟ آیا اصلاً نقشی دارد؟ برخی خیال خود را راحت کردند؛ گفتند دین در این زمینه نقشی ندارد، به‌خصوص در این دنیای امروزی و مدرن؛ اما مسئله با این پاسخ حل نشد و نخواهد شد.

این چالش‌ها همواره وجود داشته و در دنیای جدید چالش‌های جدیدتری هم به آن افزوده شده که منشأ پیدایش شخصیتهایی متفاوت از دیگران شده است؛ کسانی که در عین پایبندی به دین، در عین تسلط بر مبانی دینی، شخصیت‌های کاملاً متفاوتی نسبت به اسلاف خود داشته‌اند و به نظر من بزرگ‌ترین عاملی که سبب تفاوت چشم گیر این افراد نسبت به اسلاف خود شده، همین حساسیت و دل مشغولیشان به این سؤال بشر بوده که دین در زندگی این جهانی انسان چه کاره است؟ و دین در این دنیا چه کار می‌تواند بکند؟ دین در مصاف با آیین‌های دیگر و روشهای دیگر چه نقشی می‌تواند داشته باشد؟ و اصلاً اینکه ما دین را (به‌خصوص دین اسلام را) جاودانه می‌دانیم، لوازم این جاودانگی دین چیست؟ آیا دین جاودانه دینی است که فقط با یک سلسله مسائل خاص گذشته روبه‌رو است و به آن مسائل پاسخ می‌گوید؟ در حالی که زندگی انسان مدام در حال تغییر است و هر روز مسائل نو پیش روی بشر قرار می‌گیرد و دین جاودان باید بتواند مسائل جدید را شناخته، به هر یک پاسخی متناسب بدهد. اگر بخواهیم احکام دین در زندگی روزمره انسان امروزی جاری باشد، آیا این احکام فقط تکالیفی هستند که از طرف خداوند وضع شده‌اند تا نشان دهند چه کسانی مطیع‌اند و چه کسانی مطیع نیستند؟

آیا هدف ادیان بزرگ الهی همین بوده و هیچ نگاهی به زندگی آدمی نداشته‌اند؟ یا این احکام برای برآوردن نیازهایی وضع شده‌اند که انسان هر روز با آن روبه‌روست و لزوماً همه این نیازها نیازهای ثابتی نیستند (البته نیازهای ثابتی هم در طول تاریخ وجود داشته است)؟ ادیان الهی چگونه پاسخگوی این نیازهای نوظهور خواهند بود؟ اینها دغدغه‌هایی است که همواره وجود داشته است، به‌خصوص با تفکراتی که در دنیای امروز راجع به انسان و جهان و طبیعت و هستی پیدا شده است. همواره عده‌ای بوده‌اند که این دغدغه خاطر برایشان وجود داشته و در صدد این بوده‌اند که به این پرسشها پاسخ بدهند و در واقع به خاطر علاقه به دین و آگاهی به زمان در زمینه توانمند ساختن دین، با بالا بردن توان پاسخگویی آن به پرسشهای انسان و نیازهای روز بشر تلاش کرده‌اند.
من فکر می‌کنم افرادی نظیر شهید بهشتی، شهید مطهری و امام موسی صدر کسانی بودند که این دغدغه را داشتند. ممکن است که جنس دغدغه‌هایشان یکی بوده ولی نوع آن با هم تفاوت داشته و رویکردهایی که برای حل مشکلات داشتند با همدیگر یکسان نبوده است، ولی بین اینها وجه اشتراکی وجود دارد که به راحتی قابل درک است.

با این مقدمه من آقای بهشتی را این‌گونه توصیف می‌کنم که ایشان انسانِ عالمِ پرهیزگاری است که جهان خودش را می‌شناسد، نسبت به دین خودش دغدغۀ خاطر دارد و در عین حال باور دارد که این دین، دین حقانی است و باید در عرصه زندگی حضور داشته باشد و نیز کسی است که معتقد است امروز هر کاری که بخواهیم انجام بدهیم باید با اتکای به میراث گرانبهای ما از دین باشد، ولی در عین حال اکتفا کردن به این میراث و اینکه با ابزار این میراث بخواهیم همۀ مسائلمان را حل کنیم، هم کاری نادرست است و هم کاری ناشدنی. بلکه باید با استفاده از این منابع و مآخذ پاسخ‌های دین به پرسش‌های زمان حاضر را در عین حفظ هویت و اصالت دین استخراج کرد.

به همین دلیل آیت‌الله بهشتی برای شناخت جهان امروز تلاش می‌کند ما عالمانی داشته باشیم که در عین بزرگی، هرگز خود را از شناخت زمان بی‌نیاز ندانند. من در جای دیگر هم عرض کرده‌ام غرب، چه خوب و چه بد، مهم‌ترین حادثه واقعه تاریخ ماست و درباره “اما الحوادث الواقعه فارجعوا الی روات حدیثنا” نکته این است که نباید حدیث را در این روایت و حدیث‌های لفظی خلاصه کنیم. مراد ما از حدیث آن پدیده نویی است که در شخصیت، بینش و منش ما بروز می‌کند.

گرچه خود حدیث به معنی خاص لغوی از بازرترین مصادیق همان حدیثنا (حدیث ما) است، اما شخص پیامبر یک حدیث است، خود امام یک حدیث است. حال پرسش من این است که آیا حادثه واقعه‌ای بزرگ‌تر از تحقق دوران جدید تاریخ در غرب که بعد منجر به تحولات عظیم سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و بین‌المللی در دنیا شده است وجود دارد؟ این حادثه واقعه (یعنی غرب جدید) دیدگاه‌ها را نسبت به انسان و جهان عوض کرده است (که بحث در مورد درست یا غلط بودنش در این مجال میسر نیست) و دستاوردهای بزرگی چون تکنولوژی، امواج، انرژی‌ها و کشف‌های عجیب و اختراعات شگفت‌انگیز داشته است که بر توهم ابن سینا که می‌گفت: «از قعر دل سیاه تا اوج زحل / کردم همه مشکلات آدم را حل» خط بطلان کشیده است. دنیای تا قعر دل سیاهِ امروز تا هسته اتم رفته و از سوی دیگر آسمان‌ها را درنوردیده است؛ اما هنوز هم جهل بشر بسیار است. گرچه دستاوردهای غرب در تکنولوژی و امور فنی، صنعتی و اقتصادی بی شمار است، اما من معتقدم که از مهمترین دستاوردهایش نگاهی است که به انسان دارد.

گرچه ما در عین حال معتقدیم که این نگاه، نگاهی یک بعدی است، ولی این نگاه به انسان نگاه مهمی است و مهمترین مسئله هم این است که اگر نخواهیم تعبیر کانت را به کار ببریم که انسان مدرن انسانی است که از قیمومیت هر چیزی رها شده و تنها متکی به عقل خود بنیاد است، که واقعاً هم انسان نمی‌تواند از قیمومیت هر چیزی رها شود، به نظر من انسان مدرن از دو جباریت رهایی پیدا کرده است؛ جباریت امر قدسی و جباریت نیروهای سیاسی حاکم بر جامعه. این بشر، بشر آزاد شده است. البته جباریت امر قدسی به این معنا نیست که انسانهای غیرمقدس خودشان را و کلامشان را قدسی میدانستند و مردم را مجبور می‌کردند که تابع آنها باشند و متأسفانه در مواجهه با این امر ناگوار، بسیاری از انسان‌های روزگار ما از اصل امر قدسی هم بریده‌اند. این مسئله مهمی است که بدانیم امر قدسی وجود دارد، ولی امور غیر مقدسی که قدسی شده‌اند، وقتی بر جامعه تحمیل می‌شوند ایجاد مشکل می‌کنند. جهان بدون امر قدسی، جهان بی‌معنایی است، جهان بی‌هویتی است و به تعبیری که اگزیستانسیالیست‌ها می‌گویند جهانی پر از دلهره است. ولی به نظر ما جهان مطلوب، جهانی است که خداوند می‌گوید “لا خوف علیهم و لا هم یحزنون” نه حزنی در آن هست نه خوفی. جهان ما اگر متصل به امر قدسی مطلق نشود، همواره خوف و حزن در آن هست.

در عین حال اینکه کسانی که مقدس نیستند، مطلق نیستند و در زمان و مکان محدودند، مقدس شوند یا اندیشه آنها مقدس شمرده شود، یا برداشتهای خاصی مقدس قلمداد شوند و این امر بر جامعه تحمیل بشود و هزینه‌های گزافی هم داشته باشد و تا آنجا پیش برود که حتی اعتراض کردن به این بشر هم خطا و جرم به حساب آید، این مناسبتی با امر قدسی ندارد.

خوشبختانه بشر امروز از این مسئله رها شده و این امر مهم و مبارکی است که دست کم در عالم نظر، انسان از حکومتهای مستبد و جبار و حکومتهای مطلقی که پیشتر حاکم بودند رهایی یافته است. این است جهان امروز و امر مستحدثی که از آن سخن می‌گوییم. آیا واقعاً امروز که ما به دین رجوع می‌کنیم شبهه ابن کمونه که در کلام کلاسیک می‌خواندیم مسئله اصلی ما است یا مسائل دیگری که بروز و ظهور کرده است؟ امروز وقتی از دین صحبت می‌کنیم صحبت از این است که نگاهش به انسان چیست؟ درباره آزادیهای انسان چگونه فکر می‌کند، درباره زمینه‌سازی برای رشد نیروهای جامعه چگونه حکم می‌کند. اینها مسائلی است که دغدغه خاطر بزرگانی چون شهید بهشتی، امام موسی صدر و سایرین بوده است. البته نمی‌خواهم بگویم اینها انسانهایی بودند که هیچ عیب و نقصی در کارشان نبوده، نه! به اعتقاد من این نقطه حرکتی است که ما اگر بخواهیم شخصیت این بزرگواران را بشناسیم باید از این نقطه شروع کنیم. اعتقاد به دین، اعتقاد به توانایی دین برای حل مشکلات بشر و اعتقاد به اینکه راه حلی که دین دارد بهترین راه حل برای مسائل پیش روی بشر است.

اما بشر یک امر تاریخی است؛ زندگی هم یک امر تاریخی است. پرسش و پاسخهایی که ما در زمان خودمان داریم چیست؟ شناخت اینها و اینکه چه کنیم که دین توان پاسخگویی به این پرسشها را داشته باشد؟ این اجمالا مسئله‌ای است که من برای افرادی نظیر شهید مطهری، شهید بهشتی و دیگران مورد توجه قرار می‌دهم و بسته به اینکه چقدر زمان خودشان و مسائل آن را بشناسند، و رجوعشان به منابع اصلی دین چگونه باشد، جوابهای متفاوتی ممکن است در این زمینه بگیرند.

البته خصوصیات شهید بهشتی را از جهات دیگری هم می‌توان و باید دید.
اولین موضوع تبار شهید بهشتی است. تبار او علم و فضیلت و نوعی اشرافیت معنوی است (گرچه شاید تعبیر اشرافیت هم درست نباشد که ترجمه اریستوکراسی غربی است)، ولی مرادم از اشرافیت معنوی همان اشرافیتی است که در بعضی از روایات ما هم آمده و ستوده هم هست. این تبار، تبار مهمی است. یعنی واقعاً اینکه آدم از کدام ریشه باشد و از کجا آمده باشد، خیلی مهم است. آدمهای بی‌ریشه همیشه کار را خراب می‌کنند. آدمهای بی‌ریشه همیشه چون ظرفیت کافی را ندارند، مشکل ایجاد می‌کنند و همین است که می‌بینیم در کلام امیرالمؤمنین و دیگر بزرگان دین و آیین ما به اولیای امر خطاب می‌کنند که برای سپردن امور مردم سراغ کسانی بروید که دارای ریشه‌های عمیق هستند، چه از نظر جایگاه اجتماعی، چه از نظر جایگاه علمی.

دومین موضوع استعداد فوق‌العاده ایشان است. من تعبیری از مرحوم داماد که بزرگترین اساتید ایشان بودند و عمده آموزش‌های فقه و اصول شهید بهشتی نزد آقای داماد انجام شد، شنیدم که ایشان گفته بود من هیچ کسی را به استعداد آقای بهشتی ندیده‌ام و حتماً می‌دانید که برجسته‌ترین فضلایی که هنوز هم برخی از آنها هستند، و برخی دیگر هم رفته‌اند شاگرد آقای داماد بودند. این قضاوت، قضاوت کسی نیست که مثلاً پنجاه یا صد نفر شاگرد داشته باشند و در میانشان یک نفر مثل آقای بهشتی شاخص باشد و این تعبیر را در مورد او به کار برد. قریب به اتفاق شاگردان ایشان شاخص بودند و وقتی که آقای داماد می‌گویند استعدادی مثل ایشان ندیدم واقعاً این نشانه نخبگی شهید بهشتی است.

شاهد دیگر این سخنم کلام آیت الله آقای موسی شبیری زنجانی درباره شهید بهشتی است. آیت الله شبیری زنجانی و امام موسی صدر و فضلای دیگری با آیت‌الله بهشتی هم‌درس و هم مباحثه بودند. من از سال ۱۳۵۳ این افتخار را پیدا کردم که درس خاصی را با آیت الله آقای آقاموسی زنجانی شروع کنم و در روزهایی که تقریبا موضوع رفتن من به آلمان و ارتباطم با آقای بهشتی روشن و قطعی شده بود ایشان خاطره‌هایی از شهید بهشتی ذکر کردند. یکی از تعابیری که از ایشان در مورد آقای بهشتی شنیدم این بود که فرمودند آقای بهشتی یقیناً مجتهد است. آقای آقاموسی شبیری زنجانی انسان بسیار محتاطی هستند و به سادگی قضاوت نمی‌کند و قضاوت علمی درباره افراد بسیار برایشان دشوار است، ولی برای من خیلی جالب بود که گفتند یقیناً آقای بهشتی مجتهد است. این روزها الحمدلله! عناوین آیت‌الله و مجتهد و بالاتر و پایین تر از این خیلی زیاد شده، ولی مجتهد واقعی و مجتهد به آن معنایی که به آن قلۀ درک و استنباط رسیده باشد انگشت شمار است.

آن هم زمانی که آقای آقاموسی شبیری زنجانی بگوید کسی یقیناً مجتهد است. این نشانۀ علم و فضل ایشان و جایگاه والای علمی ایشان است. بله آیت‌الله بهشتی در عین حال که از نظر فکر و اندیشه بسیار قوی بودند و کار کرده بودند؛ فلسفه خوانده بودند، فقه و اصول خوانده بودند، زمان خودشان را می‌شناختند. ما هنوز هم کمتر کسی را داریم که مثل آقای بهشتی بر سه زبان زنده دنیا مسلط باشد. تسلط ایشان بر زبان‌های آلمانی و انگلیسی را که خود شما درک کرده بودید. در سفری که ایشان به آلمان آمده بودند من تسلط ایشان بر زبان عربی را به چشم خودم دیدم. در آن سفر آقای حسام العطار هم از شهر آخن آمده بودند و جمع کثیری از مریدان حسام هم در کتابخانه مرکز اسلامی هامبورگ جمع شده بودند. من هم تازه به آلمان رفته بودم و لابد می‌دانید که دو سه هفته بعد از رفتن من آقای شبستری برگشتند و من در سامان دادن کارها تنها مانده بودم. بعد از یکی دو ماه آقای بهشتی که قبلا ممنوع الخروج بودند اجازه خروج از کشور یافتند و با خانواده به آلمان آمدند و بعد هم رفتند به بسیاری ممالک دیگر و بازگشتند. این نشست، اولین سمینار سراسری اتحادیه انجمنهای اسلامی دانشجویان اروپا و انجمن اسلامی دانشجویان آمریکا و کانادا بود که حالا اگر مجالی شد در این زمینه هم صحبت می کنم. اردیبهشت ماه سال ۱۳۵۷ بود. من نوزدهم فرودین ماه ۱۳۵۷ به هامبورگ رفتم و ایشان حدوداً یک ماه بعد به آلمان آمدند در حالی که من دست تنها بودم و به زبان آلمانی هم مسلط نبودم. ورود آقای بهشتی قوت قلب بزرگی برای من بود و در انجام امورات جاری و کارهای اداری هم ایشان پشتیبان خوبی بودند.

در شب برگزاری جلسه‌ای که گفتم با حضور آقای حسام العطار در مرکز برگزار می‌شد، اغلب حضار نوعاً عرب زبان بودند. در آن نشست آقای بهشتی در باب مسائل مطرح روز سخنرانی به زبان عربی ایراد کردند. گاهی انسان به زبانی غیر از زبان مادری با شخصی سلام و علیک و حال و احوال می‌کند، اما گاهی شخص یک سخنرانی علمی را به زبانی غیر از زبان مادری خود در مقابل کسانی ایراد می‌کند که زبان مادریشان است و این بسیار متفاوت است. در دوره‌ای که حتی گاهی فراگرفتن فلسفه اسلامی ملاصدرا ممنوع بود، وقتی یک روحانی این آموزش‌های نوین را دنبال کند امر بسیار مهمی است. من بین سالهای ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۴ در قم بودم و از سال ۱۳۴۴ تا ۱۳۴۸ برای تحصیل به اصفهان رفتم. از سال ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۰ هم برای گذراندن دوره نظام وظیفه به تهران آمدم و با آقای بهشتی دورادور آشنا بودم. اتفاقاً نخستین باری که ایشان را دیدم زمانی بود که از حسینیه ارشاد بیرون آمده بودم و ایشان هم همزمان بیرون آمده بودند، آمدند به سمت من، من ایشان را می‌شناختم ولی ایشان من را نمی‌شناختند. دیده بودند یک بچه طلبه آنجاست، آمدند جلو و خیلی برخورد گرمی داشتند. این اولین دیدار رودرروی من با آقای بهشتی بود، اولین دیداری که با هم مواجه شدیم و صحبت کردیم. در سال ۱۳۴۰ که من در قم درس می‌خواندم ایشان مدرسه دین و دانش قم را اداره می‌کردند. برای طلبه‌ها کلاس زبان گذاشته بودند از جمله کسانی که من به خاطر می‌آورم آقای سید هادی خسروشاهی، آقای مصباح و فکر می‌کنم آقای مصطفی محقق داماد به مدرسه ایشان می‌رفتند. اکثر علمایی که زبان یاد گرفته (کم یا زیاد) در آنجا فراگرفته‌اند. ایشان خودش به زبان انگلیسی مسلط بود. این آدمی است که در زمان خودش است و یک ملای زمان‌شناس و ناظر به عمل است.

من کسی را ندیدم که مانند آقای بهشتی فکر منظم و سامان یافته‌ای داشته باشد. اتفاقاً در همان جلسه‌‌‌ای که با حضور آقای حسام العطار با عربها صحبت می کردیم بحث ایشان این بود که ما مسلمانان در ساماندهی و سازماندهی ناتوانیم. عیب کار مسلمانها این است که سازمان و سامانی برای کارهایشان ندارند، به خصوص اگر بخواهیم زندگی مردم را اداره بکنیم. در مورد نظم آقای بهشتی که طبعاً شما بیشتر از من می‌دانید ایشان چقدر منظم بودند و مهم تر از همه اینکه فکر منظم و فکر سازماندهی شده داشتند. سؤال از “کجا باید شروع بکنیم؟” برای آقای بهشتی خیلی مهم بود.

اشاره‌ای به آلمان بکنم و بعد برگردم به ایران. در آن بحبوحه مسایل مختلف و بگومگوها و اختلافات میان جریانات سیاسی، پیدایش گرایشهای چریکی، نهضتی که امام در رأسش بودند، مسائل زندانها، دربه‌دری‌ها، و موضوعات دیگری که به اصطلاح گاهی دامان آقای بهشتی را هم کم‌وبیش می‌گرفت و برایشان محدودیتهایی ایجاد می‌کرد. این نکته که آقای بهشتی به این فکر می‌کند که به جایی برود که کماً و کیفاً می‌تواند بیشترین تأثیر را بر جامعه داشته باشد و نسلی که در حال پرورش یافتن است را مورد توجه قرار دهد و سازمان کتب درسی از دورۀ راهنمایی تا دورۀ دبیرستان را دگرگون کند، به نظر من یک انقلاب بزرگ بود؛ انقلاب آرام و بی صدا، انقلاب سفید اما نه از جنس انقلاب سفید شاه.

فکر نمی‌کنم شما به یاد بیاورید! ما کتب تعلیمات دینی یا علوم اجتماعی یا سایر مسائلی که به نحوی با دین مرتبط بود را می‌خواندیم، ولی واقعاً اگر ما را از دین دل زده نمی‌کرد، هیچ جذابیتی هم برای ما نداشت. ایشان در آن زمان تیمهای قوی از افراد برجسته نظیر شهید باهنر و آقای گل زاده غفوری و امثالهم را دور هم جمع کردند و این کار را به سامان رساندند. اتفاقاً من در جلساتی که قبل از رفتن به آلمان با ایشان داشتم، به دفعات در همان دفتر ایشان در آموزش و پرورش ملاقاتشان کردم. چند مرتبه‌ای هم در منزل خودشان با ایشان صحبت کردم و از نزدیک در جریان این حرکت بزرگی که ایشان آغازگر آن بودند قرار گرفتم. این واقعاً یک تحول عظیم بود و هوشمندی ایشان را ببینید که می‌دانستند باید “کجا اثر بگذاریم؟” و “چگونه تحول ایجاد کنیم؟”

شما مطمئن باشید بخش قابل‌توجهی از افرادی که از نسل‌های مختلف بعد از پیروزی انقلاب در عرصه‌های گوناگون جبهه و جهاد و مدیریت کشور نقش آفریدند، تربیت‌شدۀ همان کتابهای درسی بودند که آقای بهشتی ساماندهی کردند و البته کارهای دیگری که ایشان به یادگار گذاشتند.

در آلمان، اصلاً من به یک معنا باید عرض کنم که مرکز اسلامی هامبورگ با وجود آقای بهشتی و خصوصیات ویژه‌ای که داشتند هویت یافت. البته بجاست یاد مرحوم محققی را هم گرامی بدارم. ایشان هم خیلی زحمت کشیدند، از زمانی که احداث ساختمان مرکز را شروع کردند، تا بعدها که افراد را دور هم جمع کردند و جلسات مختلفی برگزار نمودند. ولی اگرچه گامهایی برداشتند، مجال چندانی برای ساماندهی محتوایی مرکز پیدا نکردند. به یک معنی مرکز اسلامی هامبورگ با حضور آقای بهشتی بنیان‌گذاری شد، همانطور که اعتقاد دارم آقای بهشتی بودند که نقش اول را در شکل‌دهی و سامان بخشیدن به نظام جمهوری اسلامی ایفا نمودند. مرکز اسلامی هامبورگ طبیعتاً یک مرکز شیعی بود و نامش هم امام علی علیه السلام بود. طبیعی است که در چنین مرکزی یک عده ایرانیان مسلمان دور هم جمع شوند و کار را سر و سامان دهند و به شیعه بودن خود هم افتخار کنند. اما این مرکز شیعی که به مسائل رویکردی شیعی داشت، با حضور آقای بهشتی به یک «مرکز اسلامی» تبدیل شد؛ «مرکز اسلامی جامع» به گونه‌ای که این مرکز همچنان که با شیعیان ایرانی در ارتباط بود با سایر مسلمانان غیرشیعه‌ای که مهاجر یا محصل بودند هم همان ارتباط را داشت، همانطور که با مسلمانهای آلمانی مقیم. یعنی آقای بهشتی سه شعبۀ ارتباط را برقرار کرد، نه تنها با ایرانیان و نه تنها با اهالی هامبورگ بلکه کل آلمان به یک معنا و تا حدودی با دیگر کشورهای غربی.

مثلاً در ایام عزاداری ماه محرم یا مثلاً اعیاد، علاوه بر علاقه‌مندان ساکن هامبورگ، از سراسر آلمان افراد علاقه‌مند می‌آمدند و جلسات را پررونق‌تر و پربارتر می‌کردند. گاهی می‌دیدیم که از انگلستان یا فرانسه و کشورهای دیگر هم افراد در جلسات مرکز حضور می‌یافتند.

ارتباط مرکز هم با غیر ایرانی‌ها و آلمانی زبان‌ها و مسلمانان سایر کشورهای اروپایی یا اتباع کشورهای عربی یا پاکستان و امثالهم که بعضا شیعه هم نبودند همانند ارتباطی بود که با شیعیان ایرانی داشت. همۀ این افراد فعال بودند و همه آنجا را مرکز خودشان می‌دانستند. این خصوصیاتی بود که آقای بهشتی داشتند.

در ساماندهی مرکز اولین نقش با شخص آقای بهشتی بود. در ساماندهی تشکل‌های دانشجویی مسلمان در اروپا و امریکا هم همین طور. شما می‌دانید که قبل از شکل‌گیری و پیروزی انقلاب اسلامی به هر حال دوران مبارزات ضداستبدادی ملت ایران ۱۵۰ تا ۲۰۰ سال قدمت داشته است. در طول این دوران هم به هر حال یکی از وجوه بارز دانشجویان و نخبگان خارج از کشور (از دهه چهل به بعد) و کسانی که فعال‌تر و پویاتر بودند، مبارزه با شاه بود. قبلا فعالیت‌های دانشجویان در قالب کنفدراسیون سازمان می‌یافت. کنفدراسیون هم اگرچه بعد از دهۀ چهل شکل گرفت ولی یک تشکل دانشجویی قوی بود و به اقتضای زمان تفکر چپ بر آن غالب بود و مارکسیستها بر آن غلبه داشتند. گرچه دانشجویان مسلمان هم به‌عنوان زائده‌هایی از جریان موجود در جامعه به آن مجموعه متصل بودند و حتی در موارد حضور هم داشتند، اما از سال ۱۳۴۰ به بعد که به یک معنا نهضت اسلامی منجر به انقلاب شکل گرفت و تحرکات اسلامی دانشجویی هم در داخل و هم در خارج از کشور بیشتر شد، آقای بهشتی تصمیم گرفتند که این هویت اسلامی را با همان مواضع به اصطلاح عدالت خواهانه و روشنفکرانه و ضد ظلم و استبداد و استعمار سامان بدهند و گرچه شاید بعضی انجمنهای اسلامی پراکنده وجود داشتند، ولی اینکه از دل کنفدراسیون، انجمن‌های اسلامی را با هویتی مستقل بیرون بیاورند و بعد با یک هویت جامع تحت نام «اتحادیه انجمنهای اسلامی» به جامعه معرفی کنند، حاصل اندیشه و تلاش آقای بهشتی بود.

سازماندهی مرکز اسلامی هامبورگ هم به گونه‌ای که با همه طبقات مختلف و دیدگاههای گوناگون و مذاهب اسلامی در ارتباط باشد و به‌عنوان یک مرجعِ رسمی اسلامی از سوی دولت آلمان و تا حدودی سایر دولتهای اروپایی شناخته شود، ثمره اندیشه و تلاش آقای بهشتی بود.

مرکز اسلامی هامبورگ مرجع بود. مثلاً اگر گواهی میداد برای کل دولت آلمان یا حتی سایر دولتهای اروپایی معتبر بود. یا وقتی سوالی در مورد اسلام و مسائل دینی مطرح می‌شد پاسخ مرکز برای آنها حجت بود و مرکز، تبدیل به یک کانون مرجع برای اسلام و مسلمانان شده بود و نه مختص به یک مذهب خاص. در عین حال که رویکرد مرکز، رویکرد شیعی بود.

آخرین نقش یا حضوری که آقای بهشتی داشتند در همان تابستان ۱۳۵۷ بود. مرکز در آن سالها تقریبا منفعل شده بود، هم آقای شبستری قدری خسته شده بودند و هم مرکز پویایی خود را از دست داده بود و به‌خصوص ارتباطش با انجمنهای اسلامی بسیار کم شده بود. به همین میزان که نهضت مردمی در ایران شتاب بیشتری پیدا میکرد، انجمنهای اسلامی هم به اصطلاح تندتر میشدند و طبعاً فاصله‌شان با مرکز زیادتر میشد. اولین کاری که ما کردیم و آقای بهشتی هم تشریف آوردند در هانوفر نشستی ترتیب دادیم. به اتفاق ایشان در آن نشست حاضر شدیم و دوستان دیگر هم حضور داشتند و همانجا قرار یک ارتباط مستمر میان مرکز اسلامی و اتحادیه انجمنهای اسلامی گذاشته شد و اولین اثرش هم همان نشست سراسری اروپایی- امریکایی بود که اگر شما (دکتر علیرضا بهشتی) هم یادتان باشد، خودتان هم تشریف داشتید، که آقای بهشتی سخنرانی کردند. مفصلترین سخنرانی من هم در آنجا بود، که در مکتب مبارز با عنوان «ولایت از آن کیست؟» چاپ شده است.

گرچه امروز به اقتضای زمان ممکن است در باب بعضی نکات و مسائلی که در آن سخنرانی عرض کردم حرفهای دیگری داشته باشم، ولی هنوز هم معتقدم که چارچوبی که برای جمهوری اسلامی و البته نظریه ولایت فقیه در آن سخنرانی مطرح کردم را قبول دارم و اگر همان چارچوب پیاده شود ما می‌توانیم جمهوریت را به معنای واقعی کلمه همراه با اسلامیت داشته باشیم. اما چرا به جای جمهوری اسلامی خلافت اسلامی مطرح نشد؟ چرا حکومت اسلامی مطرح نشد؟ ما که افتخار می‌کنیم به حکومت علی بن ابی طالب و حکومت پیامبر، ولی چرا اینجا حکومت اسلامی مطرح نشد؟ استناد من به این حرف مرحوم مهندس سحابی است که می‌گفتند تا آخر هم همه ما می‌گفتیم «حکومت اسلامی» و امام می‌گفتند «جمهوری اسلامی».

واقعه دیگری که در ارتباط با تفکر و شخصیت دکتر بهشتی مورد توجه من هست مربوط است به مراجعات مکرر رهبران گروههای تندروی عربی (که حالا اسمشان را نمیبرم، که واقعاً پدرخوانده‌های القاعده و طالبان بودند) و به سبب آشنایی من اصرار می‌کردند که امام را ببینند. من هم از حاج احمد آقا که در پاریس بودند برای دیدار آنها با امام وقت گرفتم و رفتند آنجا. بعد که به پاریس رفتم از مرحوم حاج احمد آقا سؤال کردم چه شد؟ ایشان گفتند: آمدند پهلوی امام و خیلی هم احترام کردند، ولی از موضع بالا، که آقا این جمهوری یک بدعت است. جمهوری اسلامی یعنی چی؟ شما به‌عنوان خلیفه مسلمین بیایید، ما با شما بیعت می‌کنیم. تمام امکاناتمان را هم در اختیار شما می‌گذاریم. و امام عصبانی شدند و پرخاش کردند. گفتند: نخیر! جمهوری اسلامی بدعت نیست! من هم خلیفه مسلمین نیستم، به کمک شما هم احتیاج ندارم.

و از همان جلسه که بیرون آمدند مخالفت این جریانات تند با امام شروع شد. شما اگر یادتان باشد در الجزایر وقتی که مسلمانها برو بیایی داشتند، دستیار عباس مدنی (که البته من به عباس مدنی به‌عنوان یک انسان معتدل علاقمند بودم) که مدتی هم در زندان بود، هر وقت سخنرانی می‌کرد اول از انقلاب اسلامی و امام خمینی اعلام برائت میکرد و بعد از اسلام سخن می‌گفت.

در آن شرایط چرا جمهوری اسلامی مطرح شد؟ عده‌ای ممکن است بگویند امام العیاذبالله برای فریب مردم جمهوری اسلامی را مطرح کرده‌اند! ولی من معتقدم امام مقتضیات زمان را درک کرده بود. یعنی زمان را، زمانی را دیده بود که جز با حاکمیت مردم بر سرنوشت خود چیزی آرام نمیگیرد. یعنی اگر واقعاً بخواهیم بگوییم تقدیر تاریخی، شما (دکتر علیرضا بهشتی) بهتر از من می‌دانید که واقعاً جمهوری خواهی و خواست مردم سالاری یک تقدیر تاریخی است و حاکمیت از آن مردم است و هیچ حکومت و قدرتی نیست که جز با اتکاء به رأی مردم دارای ارزش و اعتبار باشد و مردم می‌توانند از حاکمان بازخواست بکنند و بدون توسل به زور صاحب منصبان را جابهجا کنند و این تقدیر روزگار است. میان شرق و غرب و دنیای اسلام و دیگر ممالک هم در این زمینه فرقی نیست. امواجی که امروز در خاورمیانه شاهد خروش آن هستیم طرف سلبی آن فقط برای رفع دیکتاتوری، خودکامگی، وضعیت‌های فوق‌العاده و سرکوب است و طرف ایجابی‌اش برگزاری انتخابات آزاد است. اینها همه مسلمانند، نماز می‌خوانند ولی خواهان استقرار مردم سالاری و رفع عقب ماندگی‌اند.
اتفاقاً من معتقدم یکی از روشن‌بینی‌های امام این بود که درک کرد زمان، زمانِ جمهوری است و جز این نمی‌تواند باشد. وقتی می‌گویید اسلامی، باید اسلامی که می‌گویید با جمهوریت سازگار باشد. نمی‌توانیم بگوییم جمهوری اسلامی ولی اسلامی را عرضه کنیم که هیچ اعتقادی به رأی و نظر و آزادی مردم نداشته باشد. من هنوز هم معتقدم چارچوبی که در آن نشست در هانوفر صحبت کردم در این تعریف می‌گنجد، گرچه حتماً در بعضی نقطه‌نظرهایم باید تغییراتی بدهم.
در آن نشست که شهید بهشتی هم تشریف داشتند، ساز و کار ارتباط مرکز اسلامی با اتحادیه انجمنهای اسلامی تنظیم شد و اولین ثمره‌اش هم نشست سراسری بود که در آنجا برگزار شد. آقای بهشتی دوستان خیلی خوبی در کلیساها و محافل غیر اسلامی داشتند و همین طور با آموزش و پرورش و دانشگاههای آنجا ارتباط قوی برقرار کرده بودند؛ به طوری که مرتب هفته‌ای دو سه هیأت دانش‌آموزی و دانشجویی برای آشنایی با اسلام به مرکز اسلامی هامبورگ می‌آمدند، مرکز را می‌دیدند، صحبت می‌شد، بحث می‌کردند و پرسش و پاسخ داشتیم و از رهگذر همین دیدارها و ارتباطات و پرسش و پاسخها بود که ما با مسائل روزگارخودمان آشنا می‌شدیم و در عین حال توانمان در پاسخگویی به مسائل روزگار بالاتر میرفت.
البته من آقای بهشتی را به‌عنوان رئیس و امام مرکز اسلامی درک نکردم. میان ریاست ایشان و دوران مسؤولیت من پنج شش سال فاصله افتاده بود.

وقتی که به آلمان میرفتم چون رژیم میخواست اداره این مرکز را از دست ما دربیاورد و تحت سلطه خودش قرار بدهد، آقای بهشتی خیلی نگران بودند، آقای شبستری هم می‌خواستند برگردند و نگرانی عمده این بود که این مرکز به دست رژیم نیفتد. درست مقارن آغاز مرحله جدید نهضت، سال ۱۳۵۶ بود که من با ایشان برای رفتن به آلمان صحبت می‌کردم و سال ۱۳۵۷ که دیگر اوج مسائلی بود که به انقلاب منجر شد به آلمان رفتم و یک نوع ارتباطی که این مرکز باید با انقلاب اسلامی داشته باشد طراحی شد. موقعی که من به آنجا می‌رفتم نمی‌دانستیم که انقلاب به این زودی به پیروزی می‌رسد، لذا آقای بهشتی به من می‌گفتند که شما حداقل بنا را بر این بگذار که ۱۰ سال به ایران نخواهی آمد. گرچه ممکن است بیشتر از این نتوانی بیایی. آن طور که من و شما می‌خواهیم مرکز را اداره کنیم خوشایند رژیم نیست و بنابراین آمدن شما به ایران هم تا دوام این رژیم ممکن نیست، بنابراین شما برو و قطعا بنا را بر این بگذار که باید ده سال یا بیشتر در آنجا بمانی. بعد از پیروزی انقلاب هم بنا بود ده پانزده سالی در آنجا بمانم و کار کنم و کم کم بر زبان آلمانی هم مسلط شده بودم و می‌توانستم بیش از پیش مفید باشم، ولی آقای بهشتی دوباره من را تشویق کردند که به ایران برگردم. انتخابات مجلس که شروع شد از اردکان آمدند و اصرار کردند که شما نامزد بشوید. من گفتم نمی‌توانم این کار را بکنم. دلم می‌خواهد به ایران برگردم، ولی الان در آلمان هستم و می‌خواهم در این راه و افق تازهای که به رویم گشوده شده پیش بروم و مؤثر باشم. دوستان نزد آقای بهشتی رفتند و ایشان هم همانطور که با قدرت استدلالشان رأی مرا برای رفتن به آلمان تغییر داده بودند مرا قانع کردند که برگردم به ایران و من در سال ۱۳۵۹ به ایران بازگشتم.

* بچشم خود می بینید که این روزها دیگرازشلتاق های رییس جمهورمطلوب تان خبری نیست. و شما نمی دانم چرا مجبورید این جنازه را تا پایان دوره اش به دوش بکشید؟

* آهای رهبران و حاکمان جهان، بگوش باشید، اگر طالب بقا و دوام و همراهی مردمید، با مردم خود یکی باشید. زبان لکنت مردم بگشایید. به خواست آنان بها بدهید. واگرروزی همین مردم شما را نخواستند، ازعلیّ مرتضا بیاموزید و خود کنار بروید. و بدانید که خیرشما درهمین کناررفتن است. وگرنه: این من. سرنوشت شما.

* آقای احمدی نژاد ازاین روی که عقلانیت ما ایرانیان را به طعنه گرفت و برتن بسیاری ازما معده ای از جهالت پوشاند، درنوع خود پدیده ای کم نظیراست. ما که نه، تاریخ باید به تحلیل این پدیده ی نوظهور دورخیز کند.

آقای نوریزاد که طبق روال جمعه شب ها، این نامه را منتشر کرده در نامه این هفته خود، بار دیگر آیت الله خامنه ای را به پندآموزی از سرنوشت رهبران دیکتاتور و مادام العمر فراخوانده و نوشته است: از بشاراسد سوری بپرسید این شبها را چگونه صبح می کند؟ از او بپرسید آیا از شبها و روزهای زندگی اش لذت می برد؟ ازاو بپرسید اگرزندگی اش بهمین منوال بدرازا بیانجامد و مثلاً سی سال دیگر نیزبا کشتار و رعب و زندانی کردن معترضان به حکومت خود ادامه دهد، آیا طعمی ازلذت وآرامش نصیبش می شود؟ ازاو بپرسید برای برقراری چه شرافتی هموطنان خود را ازپا درمی آورد؟

وی افزوده است: به او بفرمایید این قبول که مردمان معترض همگی آلت دست اجانب اند وجاسوس و فتنه گر، اما تو درادامه ی رهبری ات بنا داری چه تاج گلی به سرمردمت بزنی که تا کنون نزده ای؟ حالا به داخل قبر قذافی فرو می شویم وهمین پرسشها را بگونه ای دیگر از او می پرسیم. این که: اگر زنده شوی و مجدداً بدنیا بیایی چه خواهی کرد؟ ازاو می شنویم: من می توانستم با بکار بستنِ کمی تعقل هنوززنده باشم وبا آبرو درگوشه ای ازکشورم زندگی کنم.

نوری زاد در ادامه آورده است: اما لجوجانه خود نخواستم واکنون با هزار خسارتی که برای مردم لیبی ببارآورده ام، درگور خود چشم به راه عقوبت عقبایم. وباز از او می شنویم: آهای رهبران و حاکمان جهان، بگوش باشید، اگر طالب بقا و دوام و همراهی مردمید، با مردم خود یکی باشید. زبان لکنت مردم بگشایید. به خواست آنان بها بدهید. دست به جیب مردم نبرید. دوراز چشم آنان به هزار کار نابجا روی نبرید. واگر روزی همین مردم شما را نخواستند، ازعلیّ مرتضا بیاموزید و خود کنار بروید. و بدانید که خیر شما درهمین کناررفتن است.

آقای نوریزاد در این نامه، تنها راه بازگشت به عرصه ی برقراری را عذر خواهی از مردم دانسته است.

به نام خدایی که شرم آفرید

یک خبرخیلی خیلی خوب!

سلام به رهبرگرامی جمهوری اسلامی ایران

پیش از آنکه این خبرخیلی خیلی خوب را به جناب شما تقدیم کنم، تقاضا دارم کمی صبوری بخرج دهید تا من به یک سخن کوتاه اشاره کنم. قول می دهم بلافاصله بعد ازطرح این سخن، به سروقت آن “خبرخوب” ومطول بازروم. آنجا که من خبرخوبی برای شما پدید آورده ام، چراخبرخوب شما ازمن وجمعی چون من دریغ شود؟ با این تفاوت که خبرخوب من به نجات وامنیت ورفاه رشد وآبادانی کل کشوروبقای خود شما منجرمی شود، وخبرخوب شما اما تکان مختصری به زندگی من و عده ای دیگراز زندانیان درمی اندازد.

واما سخن کوتاه من:

تقاضا دارم به حجة الاسلامان مصلحی و طائب دستور فرمایید آن پنج دستگاه کامپیوترحرفه ای ولوازمی را که از دوسال پیش ازمن برداشته اند، واقلام دیگری را که ازسایرین برده اند به ما باز بگردانند. اجاره ی دستگاههای خود من روزانه حداقل یکصد هزارتومان است. این یکصدهزارتومان را دردوسال ضرب کنید تا بدانید امثال من چقدراز اطلاعات و سپاه شما طلبکاریم. به این حجة الاسلامان بفرمایید: برداشتن اموال مردم اگرازهرسارق بی سروپایی پذیرفتنی باشد، ازکسانی که به لباس پیامبرفروشده اند پذیرفتنی که نیست، جزخسارت وآشوب وازهم دریدن شعارهای اسلامی وانقلابی بهره وفایده ندارد. بویژه آنکه این سرقت های بیشماربه تأیید کسانی صورت پذیرفته است که درمقام وزارت اطلاعات یک کشوراسلامی، و ریاست اطلاعات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بنا دارند از امنیت واموال وآبروی مردم صیانت کنند. به آنان بفرمایید: “هتک حرز” شهروندان، طبق قانون هرکشورکافروهربیقوله ای جرمی محرزاست. پس شما دو تن و دستگاه عریض و طویلتان چرا ازاین گناه و جرم مستمردست نمی شویید؟ حالا داستان اسکله های قاچاق و هزار هزار فرصت روبیده بماند برای بعد.

خوب، این ازسخن کوتاه من. واما “خبرخوبِ” من از دل اوضاع شکننده ودرهم پیچِ امروزِ ما برمی خیزد. شما نیک ترازهمه ی ما می دانید که حال و روز این روزهای ما اصلاً خوب نیست. شعارهای پوک ما وقرارگرفتن افراد نالایق برمصادراموراولاً، و حساسیت های جامعه ی جهانی ثانیاً، ودسیسه های کشورهایی که بهردلیل از ما خوششان نمی آید ثالثاً، ما را به تنگنایی سخت درافکنده است.

ما به کودک لجوجی می مانیم که ازآغوش مهرومعترضانه ی پدرومادرخود بدررفته. واکنون نه کسی را می شناسد، نه راه خانه می داند، نه وسعت نظری دارد، ونه جذابیتی که مردمان را بدو تمایلی باشد. سکه های توی جیبش نیز بیش از آنکه موجب رهایی او شود، دزدان راه را به وسوسه می اندازد. سرانجامِ این کودک لجوج چه می تواند باشد جزشیون وبه تاراج دادن دارایی اش و نهایتاً: تکدی گری؟ کسی که درهمان گدایی نیزمستقل نیست. وباید کل درآمدش را به حامیان گردن کلفتش بدهد تا لقمه نانی بدو بدهند.

بچشم خود می بینید که این روزها دیگرازشلتاق های رییس جمهورمطلوب تان خبری نیست. و شما نمی دانم چرا مجبورید این جنازه را تا پایان دوره اش به دوش بکشید؟ من بنا ندارم دراین نامه ای که بر”خبری خوب” مبتنی ست، برتلخی ها پای بکوبم و کامتان را برآشوبم. قراراست خبری با شما بگویم که ما را از این تنگنا بدر ببرد و دوام و بقای ما وشما را تضمین کند.

مقدمتاً ازبشاراسد سوری بپرسید این شبها را چگونه صبح می کند؟ از او بپرسید آیا از شبها و روزهای زندگی اش لذت می برد؟ ازاو بپرسید اگرزندگی اش بهمین منوال بدرازا بیانجامد و مثلاً سی سال دیگر نیزبا کشتارورعب وزندانی کردن معترضان به حکومت خود ادامه دهد، آیا طعمی ازلذت وآرامش نصیبش می شود؟ ازاو بپرسید برای برقراری چه شرافتی هموطنان خود را ازپا درمی آورد؟ به او بفرمایید این قبول که مردمان معترض همگی آلت دست اجانب اند وجاسوس و فتنه گر، اما تو درادامه ی رهبری ات بنا داری چه تاج گلی به سرمردمت بزنی که تا کنون نزده ای؟

حالا به داخل قبرقذافی فرو می شویم وهمین پرسشها را بگونه ای دیگر از او می پرسیم. این که: اگر زنده شوی و مجدداً بدنیا بیایی چه خواهی کرد؟ ازاو می شنویم: من می توانستم با بکار بستنِ کمی تعقل هنوززنده باشم وبا آبرودرگوشه ای ازکشورم زندگی کنم. اما لجوجانه خود نخواستم واکنون با هزار خسارتی که برای مردم لیبی ببارآورده ام، درگورخود چشم به راه عقوبت عقبایم. وباز از او می شنویم: آهای رهبران و حاکمان جهان، بگوش باشید، اگر طالب بقا و دوام و همراهی مردمید، با مردم خود یکی باشید. زبان لکنت مردم بگشایید. به خواست آنان بها بدهید. دست به جیب مردم نبرید. دوراز چشم آنان به هزارکار نابجا روی نبرید. واگرروزی همین مردم شما را نخواستند، ازعلیّ مرتضا بیاموزید و خود کنار بروید. و بدانید که خیرشما درهمین کناررفتن است. وگرنه: این من. سرنوشت شما.

رهبرگرامی،

من که بنا دارم خبرخوشی را با شما بگویم، غلط بکنم جناب شما را با قذافیِ پلید همسنگ و هم طراز بدانم. او جفا کاربود و نتیجه ی جفاکاری اش را چشید و به جهنم پیوست. شما کجا و قدافی کجا؟ نه نه، زبانم لال اگر یک چنین نیتی با من باشد. مرا اگر یک چنین نیت شومی درسربود، هرگزاز “خبری خوب” با شما نمی گفتم. خبرخوب را با کسی می گویند که هنوز کورسویی ازامید دراو بچشم آید. ما با شما دل به امید بسته ایم. بله، ما شما را اینگونه می بینیم.

گفتم: اوضاع زمینی و آسمانیِ این روزهای ما اصلاً خوب نیست. هم درزمین به تنگنا و آشفتگی درافتاده ایم، وهم بدلیل برزمین کوفتن بدیهی ترین سنتهای الهی، ازچشم و رحمت خدا دورمانده ایم. اگر دیر بجنبیم، بشاراسد سوری، فرشی ازروزها و شب های تلخ خود را پیش پای ما خواهد گستراند. اما هنوزما را فرصت اندکی مانده. ومن چتر”خبرخوب” خود را درهمین فرصت اندک وا می گشایم. منتها “خبرخوب” من به ضروت های ظریفی محتاج است. وبرای اثربخشی تامّ وتمامش به همراهی کسانی دیگرنیزنیاز دارد. من یک چند نفری را که حضورشان برای دستیابی به آن “خبرخوب” حتمی است برمی شمرم و از جناب شما نیز می خواهم که یک چند نفری را خود شما براینها بیفزایید. من و شما و این چند نفر باید به یک جایی برویم که آن “خبرخوب” برای ملاقات ما پای می کوبد. به کجا؟ خواهم گفت. ابتدا باید همراهان خود را برای آن ملاقات شورانگیز برگزینیم. من شخصاً این افراد و این جمعیت ها را پیشنهاد می کنم:

یک: جناب هاشمی رفسنجانی، بدلیل سهم ونقشی که درهزارتوی انقلاب داشته است. ومی شود سر انگشتِ ایشان را درهر حادثه ای رصد نمود. وی شاید بیش از همه ی ما بداند قافله ای که برقوس یک دایره راه می پیماید، نه به گمگشتگی، بل به خود فریبیِ مؤکّد دچار است. چرا که هرچه راه برود، به نقطه ی عزیمت خود نزدیکتر می شود. نقطه ی عزیمتی که ازشادابیِ روز نخست تهی است. خستگی وبی سرانجام مسافران این می گوید.

دو: جناب سید محمد خاتمی، ازآن روی که هشت سال تمام اراده ی بسیاری از امور کشور بدست او بود. او می توانست کارها بکند، ونکرد. او می توانست آنچنان اوج بگیرد که برای پایین کشیدنش به نفس تنگی بیفتند. او می دانست: قطب مخالفِ آن کسی که دروغ می گوید، کسی نیست که راست بگوید. بلکه آن کسی است که به رغم راستگویی، راه بردروغ ببندد. وخاتمی این دومی را نادیده گرفت. خاتمی باید مسئولیت را می جوید و فرو می برد. که اگر مسموم بود، بالا می آورد، واگر گوارا بود، خود بالا می رفت.

سه: جناب احمدی نژاد، از این روی که او تجلی عوامیت و برآمده از بُهت وبیماری ما ایرانیان است. برخی از آدمیانِ تاریخی غذا را می چرند. اینجا همانجاست که معده هایشان بهم لبخند می زند و احوال هم را می پرسند. معده هایی که باهم دست می دهند وبا هم روبوسی می کنند و بهم متلک می پرانند و زیر چشمی همدیگررا می پایند. ضیافت معده ها، یکی از رایج ترین های تاریخ بشربوده است. ضیافتی که درآن، حجم معده ها ملاک برتری است. جایی که عقل به حاشیه می رود و جهالت آذین می پوشد. آقای احمدی نژاد ازاین روی که عقلانیت ما ایرانیان را به طعنه گرفت و برتن بسیاری ازما معده ای از جهالت پوشاند، درنوع خود پدیده ای کم نظیراست. ما که نه، تاریخ باید به تحلیل این پدیده ی نوظهور دورخیز کند. حضوراین پدیده درآن صحنه ی ملاقات ضروری است. حتماً!

چهار: همه ی مراجع تقلید فعلی، بخاطراین که برعمده ی فعل و انفعالات کشور چشم داشته اند وبا سکوت یا همراهیِ خود آنها را امضا فرموده اند. اینان نیک می دانند که پای تاریخ از بلاهت آدمیان آبله گون است. ومی دانند: بنای مرجعیت شیعه ازابتدا برروبیدنِ جهل و بلاهت پاگرفته است نه اینکه بربلاهت مردمان برج بسازد. مراجع ما آزمونی سخت و سهمگین را ازسرگذرانده اند. آزمونی که جوانان ما را پیرکرد و پیران ما را فرسود. چه می گویم؟ روزهای سخت مراجع ما هنوز درپیش است. مراجع ما می دانند این جاذبه نیست که فرد را برمی کشد. گاه دوری وگریز است که آنان را به معرکه می خواند. علمای سابق ما چرا شجاعت را ضروری مرجعیت می دانسته اند؟ و گریز از دنیا را ضروری تر؟

پنج: همه ی نمایندگان مجلس درتمام دوره ها، که برای صیانت از حق مردم سوگند خوردند واین سوگند را صمیمانه بخاک افکندند. خیانت ها وغارت ها و قوانین خاک خورده را بچشم خود دیدند و دم برنیاوردند. برای شنودن آن “خبرخوب” حتماً آقایان روح الله حسینیان و احمد توکلی هم باشند. تا اولی اخلاق و ادب و امنیتی را که با لباس پیامبر آمیخته به نمایش بگذارد و دومی رنگهایی را که به صورت شعار افشانده صیقل دهد.

نمایندگان ما باید همانجایی که برصندلی نمایندگی نشسته بودند، زمین زیر پا را می خراشیدند و خاکش را پس می زدند و به گودیِ گورخود فرو می شدند. به جنازه ی مدفونشان که می رسیدند، به صورتش تُف می کردند و بازازسرگورخود برمی خاستند تا وقتی دیگر. جنازه ی آنان باید از دستشان کلافگی می گرفت. نبش قبر، یکبار و دوبار نه هرروز و هرساعت. بله، جنازه ها باید از یقه درانی نمایندگان ما پای فرارمی جستند. نماینده ای که بخاطر حقوق تباه شده ی مردم، دم به ساعت یقه ی خود را نگیرد و ندراند وبه نبش قبرخود نپردازد، همان جنازه ی بی تکان نشسته برصندلی نمایندگی است ونه بیشتر. وما متأسفانه دراین سالها، قبرستانی از نمایندگان فربه و بی تپش برآوردیم. با سنگ قبرهایی مجلل و سیستم صوتیِ دِبش. قانون؟ شوخی نفرمایید.

شش: همه ی وزرا از ابتدا تا کنون، آنانی که برزمین ناهموار این سرزمین بی دروپیکرشکم ساییدند و بزعم خود سنگ برسنگ نهادند اما عجبا که بنای درستی از بلندای های و هویشان بالا نرفت. وزرای ما باید بدون آنکه هیچ پیش شرطی برای خود قائل شوند، هراز چندی به یک جزیره ی متروک می رفتند و بخش قابل توجهی از فضولات فکری خود را درآنجا دفن می کردند و درراه بازگشت کل جزیره را با فشاریک دکمه بهوا می فرستادند. بدا که وزرای ما همیشه هزار مسئله ی فردی و صنفی را بدوش می کشیدند و تنها یکی از مسائلشان مردم بود. وزرای ما همه چیز داشتند الا همان جزیره را. والبته این “رفاقت” بود که دراغلب وزارتخانه ها جای “لیاقت” را گرفت تا وزرای ما راه آن جزیره را نپیمایند.

هفت: همه ی قاضیان دستگاه قضا، وبویژه شیخ محمد یزدی و همین جناب آملی لاریجانی، که قانون را با ندانم کاری های خود دم در دستگاه پرآوازه اش روبه قبله خواباندند و گوش تا گوش سرش را بریدند تا عبرت تاریخ شود و هرگزدم ازحقوق مردم و حاجت های قضایی آنان برنیاورد. معتقدم نوازندگان با هرمهارتی که دارند، تنها بخشی از ظرفیت سازها را برمی کشند. روزی را تجسم کنید که سازها با همه ی استعدادشان به صدا درآیند. بهشت نه مگر آنجاست؟ جایی که نغمه ها، فضای مناسب وگوش شنوا بیابند.

دستگاه قضایی ما نیز باید به یک چنین چشم اندازی دست می بُرد. که عدالت را از غربت بدر می آورد و غبارش می روبید و صدای دلنوازاورا بگوش جهانیان می رساند. نه این که براو زنگار بنشاند و جنازه اش را به گورعمیقی ازمذلت دراندازد و براو تلّی از تباهی فرو ریزد. برای خیلی ها رستگاری، زنگوله ای است تاهرکس به تناسب حال به آن تنه ای بزند و صدایی از او برآورد. برای دستگاه قضایی ما رستگاری درتعداد سنگهایی بود که می توانست از پیش پای مردمان بردارد که برنداشت. بلکه بالعکس، سنگ هایی سنگین به پای قانون ومردمان بست و به پایشان سنگ نیزکوفت.

هشت: روحانیان، که باید مثل کبریت، درهمجواریِ آتش، کمر به خاموشی می بستند. ونه چون چوبِ تر. که تا شعله ورشدن فاصله بسیار دارد. خاطره ای که یک چوب ترازآتش دارد، به اشتعال او نمی انجامد. وگرنه جنگلها با همین خاطره خاکسترمی شدند. دراین انقلاب، روحانیان ما خوش برآمدند اما بقدر همه ی عمرتاریخ، فرصت سوزاندند. روحانیان ما به کجاها که می توانستند سربزنند و سرنزدند. دریغ که فرصت گذشت و روحانیان ما از قافله ی پرشتابِ شهامت و علم و فرصت سنجی و حق گویی و حق گرایی جا ماندند.

کمی دیر شده اما چرا نگویم: تجاوز، حتماً درمعنای جنسی و مالی و سرزمینی اش متوقف نیست. تجاوز می تواند حتی درهمین کلمه ها صورت پذیرد. یک نویسنده درهرکجا که دروغ می نویسد، به حقِ کلمه هایی که برمی گزیند تجاوز می کند. روحانیان ما، هم به حقِ صنفی خودشان تجاوز کردند و هم به آن رسالتی که عهده دارش بودند.

خلاصه این که: روحانیان ما هم خودشان را هدر دادند وهم دینی را که بنا برتبلیغش داشتند. شما یک منبرآزاد دراین سرزمین فلک زده نشان من بدهید تا من بدانسو شتاب کنم. منبری که پایه های آن از حق باشد و پله های آن از ادب و انصاف و بلندای آن از علم. حیف که زمان سپری شد و رفت. مگراین “خبرخوب”ی که من بنای گفتن آن دارم چاره سازی کند وروحانیان ما را برسرقراری که با خدا بسته اند باز بگرداند. وگرنه اگر زمان گذرکند، واین نیم فرصت نیز بگذرد، روحانیان ما باید برای همیشه بجای آب افسوس بنوشند و بجای نان حسرت بخورند. مباد درحق روحانیانی جفا کنم که با همه ی سلامتشان، ناگزیردرامتداد روحانیان جفاکار قرارگرفتند وازآسیب آنان خراش خوردند. روحانیانی که بغض در گلو،مفری برای واگشودن فهمشان نیافتند.

نه: دستگاههای امنیتی، چه اطلاعاتی و چه سپاهی. ازاین روی که این دستگاهها دراین سی و سه سال علاوه بربایستگی های حرفه ای که جای تقدیرنیز دارد، توانستند به بازتعریف مشتقاتی از معارف دینی دست یابند که پیش از آن برای مردمان تاریخ نامکشوف بود. معتقدم دستاوردهای اینچنینی این جماعت که ازیک نظام دینی برآمدند وبرسراین کشورآوارشدند، باید درکتاب دستاوردهای بکرجهانی ثبت و ضبط شود تا مبادا دیگران اینهمه فراورده را به نام خود بالا بکشند. جماعتی که قانون را درپوزخند، حق مردم درخمیازه، پاکدستی را درطنز، انصاف را درخارش، آبروی مردم را درمستراح، حریم های خصوصی را دراستکان چای، ادب را درعطسه، واموال مردم را درجیب خود فرو فشردند وآنچنان برآیندی ازسکرات یک دین آسمانی برکشیدند که مگرانبیا عظام با آن اتصالی که به کانون وحی داشته اند به ترمیم اینهمه هرزگی حریف شوند.

ده: آن جماعت ازمردم که برسایرین جفا کردند. این جماعت با فریبکاری، با دروغ، با دورزدن قانون، با تطمیع دیگران، با ریاکاری، با بالاکشیدن حق این و آن، با رانت خواری و رابطه گرایی، با سکوت، با همراهی، وبا نفهمی های خود سهم تعیین کننده ای در تخریب شاکله ی کلی جامعه داشته اند. حضور اینان نیزدر جایگاه مخصوصی که من برای شنودن آن “خبرخوب” برساخته ام بسیارضروری است.

واما آن “خبرخوب”

حالا وقت آن رسیده است که ما و شما و این اشخاص واین جمعیت هایی که من پیشنهاد داده ام، و کسانی که خود جناب شما براینها افزوده اید به جایگاه برآمدنِ آن “خبرخوب” برویم. محل مورد نظرمن، یک سالن سرپوشیده مثل سالن های ورزشی است. همه برسکوها می نشینیم و شما ریاست جلسه را بعهده می گیرید. مقدمه ی “خبرخوب” اززبان جناب شما جاری می شود. این که: دوستان، بزرگان، هریک ازما درپدید آمدن نابسامانی های این سرزمین آسیب دیده دخیل بوده ایم. گرچه اوضاع زمینی و آسمانی این روزهای ما خوب نیست، اما ظاهراً خبرخوبی درراه است. ما هنوز به انتها نرسیده ایم. ما راهنوز امید هست. تا مگردرحد مقدور، آبِ رفته بجوی بازبگردانیم. صدا و تصویرما اکنون بطور زنده از شبکه های داخلی و خارجی پخش می شود. ما امروز درقدمگاه تاریخی خویش ایستاده ایم…..

کلمه ها نای بیرون خزیدن از گلوی مبارک شما را ندارند. ازادامه ی سخن بازمی مانید. به آقای هاشمی اشاره می فرمایید که رشته ی کلام را دردست بگیرد. شرمی غلیظ برچهره ی ایشان نشسته است. دل دل می کند اما او نیز پای برخاستن ندارد. به آقای خاتمی رو می کنید. که یعنی شما بیا و پشت این تریبون بایست وبا مردم ایران سخن بگو. آقای خاتمی چه بگوید؟ بگوید: ای مردم، من شرمنده ام که اوضاع کشوربدینجا انجامیده ومن بقدرسالهای مسئولیتم باید پاسخگوباشم؟ ازهرمرجع و روحانی و قاضی و وزیرومسئولی که می خواهید روبه مردم قرار گیرند و ازآنان بخاطرسالها خسارت پوزش بخواهند، کسی شهامت برخاستن و پای پیش نهادن ندارد. که اگر می داشت، تا کنون از مردم عذرخواسته بود.

نهایتاً منِ نوری زاد برمی خیزم تا این “خبرخوب” از گلوی من سرازیر شود و بقای ما و شما را تضمین کند وکشوررا ازهزار حادثه ی درکمین برهاند. ومن، اینگونه لب به سخن می گشایم:

سلام به مردمان سرزمینمان ایران

سلام به شما شیعیان و سنیان و مسیحیان و یهودیان و زرتشتیان وبهاییان و درویشان و با دینان و بی دینان وبا حجابان و بی حجابان کشورمان ایران. سلام به شمایانی که با تبسم وهزار آرزو به روی ما آغوش گشودید و اداره این کشور را به ما سپردید و ما اما به امانت شما دست بردیم و تا توانستیم از آن برداشتیم یا امانت های شما را هدر دادیم و سوزاندیم و راه بجایی نیز نبردیم.

سلام به دختران و پسران

که تا چشم گشودید از ما ترشرویی و عصبیت و تحکم و محدودیت دیدید و ناگزیردم برنیاوردید. ای من فدای مظلومیت شما که بدست پرشقاوت ما جوانی تان ازکف رفت و ما مجالی برای سخن گفتن و اعتراض بشما ندادیم. ما شیعیان، مظلومیت را درکربلا می جوییم. وحال آنکه سالها شما مظلومانه درکنارما بوده اید وچشم ما لیاقت رؤیت جمال شما را نداشت. ای جوانان سرزمینمان ایران، این من، نوری زاد، مرا بگیرید و به تقاص سالها فریب و آسیب و غارت، بند از بندم بگسلید. بخاطرجوانی نابی که از شما ضایع کردم به صورتم تف کنید. بخاطرشادمانی و شادابی ای که از شما دریغ داشتم، گریبانم بگیرید و ازهم بدرید. بخاطرحقی که از شما در اجتماع ومجلس و دولت و دستگاه قضا تباه کردم، شماتتم کنید و از من روبگردانید.

من شما را بخاطر یک اعتراض ساده به زندان انداختم و درسلولهای انفرادی شما را بدست هیولاهای خود سپردم تا برشما شنیع ترین رویه های غیرانسانی فرو ریزند. من، نوری زاد، جوانی شما را سوختم. ای آتش برمن گوارا که سوختن شما را دیدم و ضجه های شما را شنیدم و از شما رو برگرداندم. آیا مرا می بخشایید؟ این من، قاتل و شکنجه گرو غارتگرو مانع رشد و شادابی شما، آیا می توانید به صورت من بنگرید و به من بگویید: بخشیدیمت؟ مرا ببخشایید ای دلسوختگان. من امروز ازهرخطایی که مرتکب شده ام پشیمانم. مرا به سرنوشت و بیچارگی ظالمان احالت مدهید. من خود برخطاکاری خویش معترفم. پوزش مرا بپذیرید و از من درگذرید. گرچه خود نمی دانم اگر بجای شما بودم، واینهمه آسیب از کسی دیده بودم، مرا آیا شجاعت بخشودن او بود یا نه. اما شما بزرگی کنید و مرا ببخشایید. شما را به جوانی ای که از شما تباه کردم سوگند، مرا نفرین مکنید. من امروز دلشکسته ام. از تجسم جفاهایی که برشما روا داشته ام. از آسیب هایی که برشما بارانده ام. به من رحم کنید. به کسی که به شما رحم نکرد.

سلام به بانوان این سرزمین زخمی

شما سرسلسله ی آسیب دیدگان این سرزمین زخمی هستید. ما بلافاصله پس از بعهده گرفتن سکان این کشور، به اول کسانی که جفا کردیم شما بودید. به اجبار شما را به رعایت حجاب مجبور کردیم و عبوس ترین چهره ها را برای برخورد با شما بکارگماردیم. شما را درامتداد یک باورغلط تاریخی، ناقص و رشد نایافته دانستیم وراه حضوردربخشهایی از جامعه ی علمی واجتماعی کشوررا برشما بستیم. از این که یک بانو با همه ی شرافت و علم و شایستگی اش به مقامی ومسئولیتی درآید تنمان لرزید. درمحافل رسمی و حکومتی، همه جا بانوان چادری را برسایرین برتری دادیم. و دراین میان، به سلامت فکری، وبه شرافت علمی، وبه برتری های مدیریتی بانوان کم حجاب اعتنایی نکردیم. اکنون این ما، این من، مرا و مارا ببخشایید. بخاطربزرگواری ای که درشما هست و درمن نوری زاد نبوده است. مرا از آن روی ببخشایید که اکنون پشیمانم. از جفاهایی که برشما باریدم. ازخطاهایی که مرتکب شدم. ازنسبت های ناروایی که به مقام شامخ شمایان روا داشتم. ازسنگهایی که پیش پای شما وانهادم. وازاین که قدر شمایان را ندانستم و راه را بررشد و برآمدنتان بستم. به صورت من بنگرید و حلالم کنید. مرا به آخرت و حساب و کتاب خدا حوالت مدهید. اگر می توانید درهمین دنیا، درهمین اکنون مرا ببخشایید.

سلام به پیروان سایر مذاهب و مسلک ها

آزادی و فراغت و حضور اجتماعی و سیاسی و اقتصادی سالهای پیش از انقلاب شما بسیار بیشتربود. اما شما پا به پای ما درسرنگونی رژیم سابق همراهی کردید تا مگر به افق مطلوب تری چشم وا کنید. ما به شما فراوان ظلم کردیم. جوری که راه ورود شما را به دستگاهها و ادارات و سایر منصب ها بستیم. وشما را چاره ای باقی نگذاردیم الا پذیرفتن هرآنچه که ما به شما تحکم می فرمودیم. شما را واداشتیم که تمایلات دینی ما را رعایت کنید. وخود ما هرگز به شما اجازه ندادیم تمایلات دینی و سنتی خود را آشکار کنید. چهره ای که ما از دین خدا آراستیم، برخلاف شما که نرم و مصلحانه اید، خشماگین و عبوس و آکنده ازهیاهوبود. ما همسایگان دینی خوبی برای شما نبودیم. ما را بخاطر روح مصلحانه ای که از آسمان خدا دریافته اید، ببخشایید. ما دلهای شما را شکستیم. وراه ورود شما را به اجتماع مطلوبتان بستیم. ما هرگز شما را انسانهای انتقامجو ندانسته ایم. پس ازما انتقام مگیرید و از خطاهای ما درگذرید.

سلام به فرهیختگان و تحصیلکردگان و متخصصان و دانشجویان و اهالی فرهنگ و هنر

رفتارما با شما نیز خوب نبود. زاویه ی تنگی که ما از آن به جهان می نگریستیم، هرگز به ما اجازه نداد شما را بفهمیم و درکنار دغدغه های شما قرار گیریم. ما عرصه های حضور شما را درهم فشردیم. با گسیل اوباشان مذهبی به محافل علمی شما اجازه ندادیم فرزانگی و فرهیختگی دراین کشورپا بگیرد. چرا که درآن صورت، خود ما، با سواد کمی که داشتیم، از شما عقب می ماندیم و سخنی برای شما نداشتیم. ما جایگاه علم را درکشورمان خفیف ساختیم. وبه راهی که شما مشفقانه نشانمان می دادید درنیفتادیم. ومحیطی برای دانشگری و آراستگی های هنری نپرداختیم. راه گلوی دانش و هنرشما را بستیم و قدر شمایان را خوار فرمودیم. بخاطر بزرگی ای که درشما نهادینه است، وبخاطرخشمی که درشمایان نیست، وبخاطرادبی که ازشما برمی جوشد، وبخاطرفردایی که چشم به راه شماست، ازما درگذرید. ما خود بخاطر اخم یک نفر، سالها براو تنگ گرفتیم، پس به شما حق می دهیم که دربخشایش ما به تأمل بنشینید.

سلام به کارگران و کشاورزان و صاحبان مشاغل

جفای ما به شما کم نبود. ما شأن تولید را برزمین گرم ندانم کاری زدیم. انرژی و غیرت و توانمندی های شما را به حاشیه راندیم. شما را به آوارگی و مهاجرت از جایی به جایی و از این شغل به شغلی دیگر درانداختیم. محصولی را که شما به راحتی درهمین داخل تولید می کردید، جلوی چشم شما از خارج وارد کردیم واجازه دادیم دامنه ی ورشکستگی های شما گسترش یابد. درمسیراین بی تربیتی بزرگ، اکنون ما به چنان تنبلی ملی درافتاده ایم که مگر جوانان و پیران افغانی زیرپای ما را بروبند و دیوار کج خانه مان را راست کنند. مرا و مارا ببخشایید و از خطاهای بیشمار ما درگذرید تا مگر “فردا” با همه ی ظرافتهایش به روی بُهت زده ی ما لبخند بزند و ما را از این سردرگمی بدر ببرد.

سلام به پدران و مادران و خانواده های شهدا

ما فرزندان شما را فرسودیم. و گاه به بهانه های سست آنان را به زندان انداختیم و راه تحصیل و معیشت آنان را بستیم. جمعی از آنان را – بی آنکه فرصتی برای دفاعشان قائل شویم – کشتیم. قدرشهدای شما را ندانستیم. فرزندان شما برای برپایی برازندگی های جامعه به دل حادثه زدند تا این جامعه از دروغ و نفرت و دزدی تهی باشد. تجلیل ازمقام شهید به این نیست که با چند پوستر و چراغ چشمک زن به استقبال سالروز شهادتشان برویم. تجلیل از شهدا، روفتن زشتی از صورت جامعه است. همان که ما هم فراموشش کردیم وهم خود درتکثیرآن دخیل شدیم. می دانم انتظار بخشایش از شما دلشکستگان دشوار است. اما شما را به رفتگانتان سوگند، ازما بگذرید تا دیگران بیاموزند دراوج نفرت ازجماعتی که به شما ظلم کرده اند و به دل شما داغ نشانده اند، می شود درگذشت وبخشود و برای همیشه ریشه ی کینه های تمام نشدنی را برآورد و به دور انداخت. شما آموزگارآن برکتی باشید که ما شعارش را دادیم و بدان عمل نکردیم.

سلام به کودکان و نوجوانان

به آنانی که ما بسیاری ازفرصت ها و شایستگی ها و سرفرازی ها وسرمایه هایشان را ازهمین حالا به باد داده ایم. به آنانی که قرار است مردان و زنان بالغ و رشد یافته ی فردای ما باشند. به آنانی که تا آمدند بخندند و کودکی کنند، با عصبیت های ما مواجه شدند و به لاک کودکی خویش فرو خزیدند. شما نیز دست بخشایش به سرما بکشید. شمایی که هنوز با لبخند و با دلهای صاف و صیقلین همجوارید. شمایی که هنوز با کینه و نفرت بیگانه اید.

سلام به قهرکردگان و مهاجران

جفای ما بشما کم نبوده و نیست. شما از کشورخود بیرون نرفتید، بلکه از مسیرتوفان جهل ما بدر شدید. کدام عاقل به کشورش پشت می کند؟ وکشورش را با هزار هزار کارِ برزمین مانده بجای می گذارد و به دیاری دیگر می کوچد؟ شما را تاب جهالت ما نبود. رفتید تا مگربعدها به میهن خود بازآیید. چرا که درهیچ کجا – گرچه دربهشت روی زمین – دلتان آرام نخواهد گرفت. ای من خاک پای شما درآن لحظه هایی که از سوزدلتنگی می سوختید و ما را فهم سوز شمایان نبود. عزیزان، ما شما را تاراندیم با صفت های گوناگون. از لامذهب و جاسوس و روشنفکر و بی وطن و اجنبی گرا و خود باخته و غربزده و بی غیرت، تاهرزه وهرجایی و خود فروش.

شرممان باد از این همه جفایی که برشما رفت و ما هیچ فرصتی برای ترمیم این همه جفا به شما ندادیم. اموال وسهم شما را ازاین کشوربالا کشاندیم و با اسلحه ها و زندانهایمان برای شما دخمه های مخوفی از ترس پرداختیم تا مگر خیال بازآمدن به ذهن شما خطور نکند. شما مگر از ما چه می خواستید؟ می گفتید: این حق قانونی هرایرانی است که درهمه ی دستگاهها حضورداشته باشد و به تناسب شایستگی هایش مسئولیت پذیرد. می گفتید: چرا باید کودن ها و نورچشمی ها برکشیده شوند و دیگرانی که برترند، عقب رانده شوند. شما آزادی می خواستید. می گفتید: این حق هرایرانی است که اعتراض کند. راهپیمایی کند. واعتراضش را به گوش مسئولین برساند. اکنون این ماییم. خستگان و جفاکاران و ترشرویان و غضب کردگان. آیا هنوز الفتی ازبخشایشگری با شمایان هست؟ حتماً هست. پس ازخطاهای ما درگذرید و راه آشتی واکنید تا مگر این فرصت های باقیمانده را با شما و با برآمدن شما مدیریت کنیم. چه با حضورما وچه بی حضورما.

سلام به بیکاران و معتادان

کشوری که برسرهزار ثروت ملی خیمه بسته، چرا باید اینهمه بیکار و معتاد و ورشکسته داشته باشد؟ سهم شمایان ازاین همه ثروت ملی کجاست؟ ما با سرمایه های شما چه کرده ایم؟ به کجاها به دست باد سپرده ایم؟ وچرا باید دست شما از معیشت وکارو سلامت تهی باشد؟ جزاین که دستیابی به مقام نخست اعتیاد درمیان همه ی کشورهای جهان تنها ازاین روی نصیب ما شده است که ما سرمان بجایی دیگر گرم بود و دلمان درهوای مطلوبی دیگر خوش بود. وگرنه کدام کشور به ذخایرانسانی اش ایچنین جفا می کند که ما کردیم. ایکاش درشما اینهمه نفرت پا نمی گرفت و می توانستید از خطای ما گذرکنید. اینک این ما، ورشکستگان واقعی. آنانی که سی و سه سال برشما سواربودیم و برگرده های شما بارنهادیم و به شخصیت انسانی شما چیزی نیفزودیم. بلکه از شخصیت انسانی و هویت این جهانی شما فرو کاستیم. راستی آیا از ما درمی گذرید؟

رهبرگرامی،

من به نیابت از جناب شما و همه ی مقصران این سالهای پس از انقلاب، با آسیب دیدگان سخن گفتم. “خبرخوبِ” من همین است. این که رخ به رخِ این مردم تحقیرشده و توسری خورده بایستیم و ازآنان پوزش بخواهیم و دلجویی کنیم. این تنها راه بازگشت ما به عرصه ی برقراری است. چه این که مردمان ما را بخواهند یا نخواهند. مهم فرابردن این رسم پوزشگری است. همان خصلت مؤکدی که انبیا برآن تأکید ورزیده اند. که اگر خطا کردیم، پوزش بخواهیم و درجهت پاکسازی خطا قدم برداریم. شما را بخدا از این خیرخواهی بزرگ عبور نکنید. واین سخن مرا به حساب سخن یک بریده و پشت کرده به نظام نگذارید. ما وشما روزهای سختی پیش رو داریم. تنها راهی که ما را دراین بحران ویرانگر مدد می رساند، دلجویی ازمردمان است. کورشوم اگر شأن و منزلت شما را با این نوشته خفیف خواسته باشم. شما با بها دادن به این توصیه، قد می کشید و سربرمی آورید و به دلها پای می گذارید. مهم همان قدم نخست است. یک یاعلی بگویید و ازجا بربخیزید. یاعلی! پنجم بهمن ماه سال نود

بدرود تا جمعه ای دیگر

با احترام و ادب : محمد نوری زاد

لینک پی دی اف (سرور های بدون فیلتر ایران)

لینک پی دی اف (سرور سایت)

لینک پی دی اف (سرور mediafire)

بنا به گزارش  جرس، وزیر دادگستری دولت موقت مهندس بازرگان، در سن 94 سالگی از موکل پیشین خود در نظام شاهنشاهی، و رهبر کنونی نظام سیاسی، می خواهد که “ضمن صدور دستور آزادی تمامی زندانیان سیاسی و به ویژه رفع حصر از آقایان مهندس میرحسین موسوی و حجه الاسلام و المسلمین مهدی كروبی و اعلام آشتی ملی، زمینه‌ی بازگشت به نظم و آرامش را فراهم نماید.”

گفتنی است، این نامه پیش از فراخوان اخیر محمد نوری زاد و پیشنهاد وی برای ارسال نامه به رهبر جمهوری اسلامی، در 28 اردیبهشت ماه 1390 نگاشته و به شکل محرمانه برای آیت الله خامنه ای فرستاده شده است.  دکتر احمد صدر حاج سیدجوادی، از بنیان‌گذاران نهضت آزادی ایران و فعالان نهضت مقاومت ملی؛ دکترای حقوق و علوم سیاسی؛ دادستان پایتخت در ابتدای دهه 40 و در دولت علی امینی؛ وکیل بسیاری از فعالان سیاسی و روحانیان (ازجمله حجت الاسلام خامنه ای و آیت الله منتظری) در دوران پهلوی؛ از تدوین کنندگان و نویسندگان پیش نویس قانون اساسی جمهوری اسلامی؛ وزیر کشور و وزیر دادگستری در دولت موقت مهندس بازرگان؛ نماینده مجلس شورای ملی (مجلس اول پس از انقلاب 57)؛ سرپرست دائره المعارف تشیع؛ عضو کمیته دفاع از انتخابات آزاد، سالم و عادلانه؛ برنده قلم طلایی انجمن دفاع از آزادی مطبوعات در سال 1388؛ و مسن ترین کنشگر سیاسی حال حاضر در ایران است.دکتر حاج سیدجوادی در سال 1380 و در سن 84 سالگی در جریان بازداشت گروهی نیروهای ملی مذهبی، بازداشت و در سلول انفرادی بازداشتگاه 59 سپاه پاسداران، محبوس شد. ایشان بعدتر به قید وثیقه آزاد گردید.

این فعال دیرپای ملی – مذهبی در نامه ای به رهبر جمهوری اسلامی که در شهریورماه سال جاری منتشر شد، با غیرقانونی خواندن دادگاه های انقلاب درخواست کرد که پرونده زندانیان سیاسی به دیوان عالی کشور ارسال شود تا دروغ بودن اتهاماتی که به آنان نسبت داده شده، آشکار گردد.
متن کامل نامه مهم دکتر احمد صدر حاج سید جوادی به رهبر جمهوری اسلامی به شرح زیر است:
بسم الله الرحمن الرحیم و به نستعین
« وَالصَق بِاهلِ الوَرعِ و الصِّدق، ثُمَّ رُضهُم عَلی أن لا یطروك و لایبَجِّحوك بِباطلٍ لَم تَفعَله، فَاِنَّ كَثرَه الاِطراء تُحدِثُ الزَّهوَ، و تُدنی مِنَ العِزَّه »

( نهج البلاغه – گزیده‌ای از نامه به مالك اشتر )
مقام محترم رهبری؛ حضرت آیت الله خامنه‌ای
با عرض سلام و تحییات و با استعانت از الطاف خاصه‌ی الهی در توفیق خدمت به ملت شریف ایران
مدت‌ها بود كه قصد آن داشتم تا مطالبی را خدمتتان معروض دارم، لیكن كهولت و بیماری شدید، رمقی بر جا نگذاشت تا رودررو، دغدغه‌ها و نگرانی‌های خود را با جنابعالی در میان گذارم و دریغ كه موهبت قدرت و مشغله‌ی حكومت نیز مانعی جدی است تا مقامات، لااقل هرازگاهی از یاران و همراهان گذشته سراغی و احوالی بگیرند. از سوی دیگر، متعاقب تهدیدات مكرر تلفنی ماموران وزارت اطلاعات به چند تن از اعضای خانواده ( دختر و نوه‌ی پسری ) كه به جهت مكاتبات علنی و قانونی اینجانب به برخی مقامات داخلی و بین‌المللی صورت گرفته بود، دوستان و آشنایان بر حذرم داشته و می‌دارند كه مبادا موجبات زحمتی مضاعف برای دیگران فراهم آورده شود. نصیحت مشفقان، چندی قفل بر دهانم نهاد، لیكن مشاهده‌ی عسرت زندگی مردم و اختناق روزافزون حاكم بر جامعه به حدی آزرده‌ام ساخت كه وفای به عهد سكوت، روا ندیدم و دیگر نتوانستم بر هیچ مصلحت‌بینی و صلاح‌اندیشی فردی قناعت كنم و همچنین از باب وخامت اوضاع و احوال جسمانی كه چه بسا حتی گرفتن قلم بر دست نیز در روزگاری نه چندان دور میسر نباشد، بر خود واجب دیدم تا در این فرصت پایانی، مكتوب حاضر را عرضه دارم.
صرفنظر از حوادث سیاسی و اتفاقاتی كه این روزها در كشورهای دیگر منطقه در جریان است، رعایت مصالح ملی و ضرورت بازگشت صداقت و راستی به عرصه‌ی حكومت و نظم و آرامش به زندگی عامه‌ی مردم، جلب نظر آن مقام محترم به اشكالات و پیچیدگی‌های مسایل اجتماعی كه از طرف حكومت روا دانسته شده و موجب آزار روحی و فشارهای غیرقابل تحمل به مردم و به ویژه فعالان سیاسی و خانواده‌های ایشان شده است، غرض اصلی تقریر مكتوب حاضر و تصدیع اوقات جنابعالی بود و انتظار می‌رود تا با استفاده از مقام و امكاناتی كه هنوز در اختیار دارید، در رفع مشكلات و نگرانی‌ها، اقدام عاجل و موثر بفرمایید.
1. جنابعالی بارها و بارها از رییس دولت – آقای احمدی‌نژاد – حمایت كرده‌اید و حال آن كه به زعم اینجانب، ایشان محور بحران در جامعه‌ی ایران و عرصه‌ی بین‌المللی بوده و ادعاهایی داشته و دارد كه هیچ دستاوردی برای ملت و نظام جمهوری اسلامی ایران و حتی مقام رهبری و جایگاه ولایت فقیه ندارد. ادبیات مادون شأنی كه امروزه بر كرسی ریاست قوه‌ی مجریه تكیه زده است، امر مكتومی نیست كه نیاز به توضیح فراوان داشته باشد. رییس دولتی كه در عرصه‌‌ی داخلی، كاری جز ویران كردن دستاوردهای مادی و معنوی انقلاب اسلامی و عدول از آرمان‌ها و هنجارهای قانون اساسی نداشته و در صحنه‌ی بین‌المللی نیز به مثابه‌ی كانون بحرانی در منطقه عمل كرده است.

2. آیا تا كنون اندیشیده‌اید كه حاصل حدود شش سال مدیریت آقای احمدی‌نژاد، جز زیر سوال بردن عموم دستاوردهای سالیان پیش از زعامت ایشان، نقض فراگیر و مستمر حقوق بشر، نقض آرمان‌های انقلاب و اصول قانون اساسی جمهوری اسلامی، حذف یاران و مدیران بعضاً توانمند دولتی، تخریب زیرساخت‌های اقتصاد ملی، ویرانی صنعت كشور و فربه ساختن سرمایه‌داری تجاری مبتنی بر واردات بی‌رویه چه بوده است؟ آیا اندیشه كرده‌اید كه مراد از حبس افراد شایسته‌ای مانند آقایان مهندس صفایی فراهانی، محمد نوری زاد، مصطفی تاج‌زاده، دكتر ابراهیم یزدی و بسیاری خادمان دیگر ملت ایران چه می‌تواند باشد؟ آیا برای چنین امری، هدفی جز آسیب رساندن به جان افرادی می‌توان یافت كه عظیم‌ترین خدمات را به پیروزی انقلاب و برپایی و تثبیت نظام جمهوری اسلامی ایران داشته‌اند و از باب كهولت سن و یا فشارهای روحی و جسمی رایج در محیط زندان در معرض بیماری‌های سهمگین قرار دارند؟ آقای صفایی فراهانی ماه‌ها در بخش مراقبت‌های ویژه بهداری اوین محبوس بود و دكتر ابراهیم یزدی كه روزگاری به عنوان نماینده ” جمعیت ایرانی دفاع از آزادی و حقوق بشر ” از انجام هرگونه خدمتی برای قربانیان نقض حقوق بشر در ایران و از جمله جنابعالی دریغ نمی‌كرد و به رغم تمامی خطرات و تهدیدها به وظیفه‌ی دینی و ملی خویش عمل می‌كرد، پنج ماه در مكانی نامعلوم موسوم به خانه‌های امن وزارت اطلاعات ایام كهولت و كسالت را به تلخی و تنهایی‌گذراند. آیا حبس فردی مانند دكتر یزدی در خانه‌ی امن وزارت اطلاعات كه به مراتب از زندان رنج‌آورتر است با آن سوابق روشن، خدمات برجسته و حضور موثر و فداكارانه در دولت موقت و شورای انقلاب، در سی و دومین سالروز پیروزی انقلاب مردمی 1357، وهن آشكار انقلاب و آرمان‌های تاریخی آن محسوب نمی‌شود و آیا جنابعالی بر خود تكلیف نمی‌بینید كه در جهت كاهش این خسارات جبران‌ناپذیر اقدام موثری معمول دارید؟
3. حذف آشكار یاوران انقلاب و بار كردن عناوین غیرواقعی و توهین‌آمیزی چون ” سران فتنه ” برای كسانی كه بهترین سال‌های جوانی خود را برای برپایی انقلاب و تثبیت نظام هزینه كرده‌اند، با كدام توجیه می‌تواند در راستای تقویت نظام و آرمان‌های انقلاب ارزیابی شود و آیا برای جنابعالی كه در حال حاضر تنها عضو شورای انقلاب محسوب می‌شوید كه لااقل به ظاهر از تیرهای این جریان منحرف در امانید و یگانه كسی هستید كه هنوز از امكانات قابل توجهی برخوردار است، تكلیفی احساس نمی‌شود كه تا فرصت باقی است، تغییری ایجاد كرده و به اصلاح امور پرداخت.
نهضت آزادی ایران در سال 84 و با فاصله‌ی اندكی پس از پیروزی آقای احمدی‌نژاد در بیانیه‌ی شماره 1932 به صراحت اعلام نگرانی كرده و اذعان داشت كه تنها حاصل این انتخاب، انزوای رهبری ( پروژه‌ی تنهاسازی رهبر ) و تحمیل هزینه‌های سنگین به ملت و نظام جمهوری اسلامی ایران خواهد بود. گزیده‌ای از این بیانیه به شرح زیر است:
” انتخابات اخیر ایران شكاف بزرگ و آشكاری را كه به تدریج در میان مدیران سطح بالای جمهوری اسلامی پدید آمده بود به بیشترین حد رساند. چنین به نظر می‌رسد كه جریان ویژه‌ای آگاهانه این سیاست را در راستای جداسازی و منزوی كردن رهبری پیش می‌برد. اختلافات شخصیت‌های كلیدی حاكمیت در این انتخابات، فرآیند « همه با من »- و نتیجه‌ی اجتناب‌ناپذیر آن، یعنی جداسازی- را به آخرین مرحله‌ی خود رسانده است. نهضت آزادی ایران، فارغ از موضوع اعتقاد یا عدم اعتقاد به ولایت مطلقه فقیه و رهبری، این روند را ناسالم و به زیان آینده‌ی جمهوری اسلامی و امنیت ملی می‌داند. نهضت آزادی ایران چنین ترتیباتی را، به ویژه در شرایطی كه در برابر تهدیدات خارجی قرار داریم، نه به نفع مصالح مملكتی و نه در راستای امنیت ملی می‌داند. “
آرا و نظریات نهضت آزادی ایران پیرامون نظریه‌‌ی ولایت مطلقه‌ی فقیه بر همگان آشكار است و با این همه از آن‌جا كه این نهاد، جزیی از اصول قانون اساسی بوده است، از سی و دو سال پیش تا كنون، بارها اعلام داشته‌ایم كه حاكمیت قانون، گام نخست در راستای تامین حقوق و حاكمیت ملت محسوب می‌شود و از این رو، به رغم اختلاف نظرهای بنیادین، التزام خود را به كلیه‌ی اصول این قانون ابراز داشته‌ایم، لیكن جریانی كه البته به دروغ دم از ذوب شدگی در ولایت می‌زند، با بحران‌سازی‌ و تحمیل هزینه‌های سنگین و غیرقابل جبران بر پیكره‌ی اقتصاد و اجتماع سیاسی ایران، در عمل به كل نظام و حتی جایگاه ولایت فقیه نیز آسیب‌های فراوان و جدی رسانده است، نمودار عملكرد این جریان به وضوح حكایت از آن دارد كه جز نقض كل قانون اساسی و حتی حذف این جایگاه و برقراری حكومتی نظامی – ایدلوژیك بنا بر قرائتی خرافی و خودساخته از اسلام، هیچ هدف و چشم‌انداز دیگری برای آن نمی‌توان ترسیم كرد. اجرای بدون تنازل قانون اساسی، خواستی اساسی است كه نادیده گرفتن آن از هر سو به گسترش دامنه‌ی بحران و افزایش خسارات مادی و معنوی جامعه‌ی ایران خواهد انجامید.
4. صدر نامه‌ی حاضر با كلامی از حضرت امیرالمونین (ع) آغاز شده كه ترجمه‌ی آن چنین است: « به پرهیزگاران و راست‌گویان بپیوند و از آنان بخواه كه تو را فراوان نستایند و به باطلی كه مرتكب نشده‌ای شادمانت ندارند. زیرا تمجید آمیخته به تملق سبب خودپسندی شود و آدمی را به سركشی وادار كند. »
آیا تا كنون نیاندیشیده‌اید كه نتیجه‌ی عملكرد این كارگزاران و مشاوران متملق در طی سالیان دراز زعامت حضرتعالی چه بوده است؟ آیا تا كنون اندیشیده‌اید كه مراد چاپلوسان از به كار بردن اوصافی مانند ” امام خامنه‌ای ” چه می‌تواند باشد؟ آیا این دروغ بزرگی نیست كه پایه‌های حكومت را سست می‌كند؟ و آیا ابزاری در دست تمامیت‌خواهان نیست كه با اتكای به آن، منویات و منافع خویش را پیش ببرند؟ دادگاه انقلاب، سی و دو سال پس از پیروزی انقلاب و تثبیت نظام جمهوری اسلامی ایران از چه پشتوانه‌ی حقوقی، عقلی و اخلاقی برخوردار است و آیا زمان انحلال این نهاد قضایی ذاتاً موقت و اعلام دوران ثبات و تكیه بر قانون و اصول مسلم قضایی و در یك كلام تحقق حقوق شهروندی فرا نرسیده است؟ و آیا اساساً عنوان ” دادگاه انقلاب “، كذب محض و استفاده‌ی ابزاری از اعتبار و نام انقلابی نیست كه مهم‌ترین آرمان‌هایش، تحقق آزادی و كرامت انسان بود؟
تداخل عملكرد ماموران امنیتی در اداره‌ی زندان‌ها و مدیریت عملی محاكم انقلاب در صدور و اجرای احكام سنگین علیه فعالان سیاسی و معترضان به عملكرد و شیوه‌های مدیریتی آقای احمدی‌نژاد، اصل تفكیك قوا و استقلال نهاد قضایی را منتفی ساخته است. طبق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران مسوولیت نهایی عملكرد قوه‌ی قضاییه بر عهده‌ی جنابعالی قرار دارد. از این رو توصیه می‌شود كه لااقل به منظور حفظ و اعتبار نام و پیشینه‌ی خود، نگذارید كه در دوران زمامداریتان، چنین نقشی از شما بر جای بماند. بنابراین انتظار می‌رود كه در اقدامی اساسی ضمن صدور دستور آزادی تمامی زندانیان دربند عقیدتی و سیاسی و انحلال تشكیلات دادگاه انقلاب، امكان پاسخ‌گویی و استیضاح دولت و هرگونه تصمیم نمایندگان ملت در خصوص بررسی كفایت دولت و آقای احمدی‌نژاد و همچنین، زمینه‌ای جدی برای بازگشت نظم و آرامش به جامعه و اعلام آشتی ملی را فراهم آورید.
5. حذف یارانه‌ها در غیاب نهادهای نظارتی بودجه مانند سازمان برنامه‌ریزی و مدیریت و مطبوعات آزاد و مستقل و با روش و تعجیلی كه دولت دهم برگزید، تیر خلاصی بود كه رو به زندگی تنگدستان نشانه رفت. هشدار می‌دهد كه اعمال فشار روزافزون به معیشت مردم و كوچك كردن سفره‌ی فقرا، پیامدهای سهمگینی برای نظام جمهوری اسلامی ایران خواهد داشت و از سوی دیگر، هزینه‌های این اقدام نابخردانه را كسی جز مردم زحمتكش نمی‌پردازد و هرگز تحول ناشی از این طرح، مثبت و در راستای منافع ملی ارزیابی نخواهد بود. پرسش اساسی آن است كه آقای احمدی‌نژاد، همراهان و حامیانشان این همه منابع مالی را با چه هدفی مطالبه می‌كنند؟ بنا بر گزارش دیوان محاسبات كشور، دولت دهم 85% از قانون بودجه‌ تخلف و انحراف داشته است. حال در شرایطی كه دولت خود را به هیچ‌كدام از ردیف‌های قانون بودجه متعهد نمی‌داند، افزایش 46 درصدی بودجه‌ی سال 1390 چه معنایی می‌تواند داشته باشد جز تسلط بلامنازع دولت بر منابع عظیم مالی؟ و آیا نامی جز افساد فی‌الارض بر این اقدام می‌توان نهاد؟

رییس دولت دهم ابایی از ارایه‌ی آمار‌های دروغین و غیرواقعی ندارد و متاسفانه، نه وی خود را ملزم به پاسخ‌گویی می‌داند و نه هیچ مقام مسوولی، وی را به وظیفه‌ی قانونی خویش رهنمون می‌دارد. عدم ارایه‌ی رقم رشد اقتصادی و ادعای دروغین ایجاد یك میلیون و ششصد هزار شغل در سال گذشته تا جایی وقیحانه انجام می‌شود كه حتی صدای نمایندگان محافظه‌كار مجلس را نیز در می‌آورد. رشد اقتصادی صفر درصدی در حالی كه نفت بالغ بر صد دلار به فروش می‌رسد و توقف فعالیت بنگاه‌های اقتصادی و صنعتی و افزایش بیكاری در دو ساله‌ی اخیر و همچنین عدم شفافیت موجودی صندوق ذخیره‌‌ی ارزی و ده‌ها دلیل و نشانه‌ی دیگر، دلایلی متقن‌اند كه حكایت از عدم صلاحیت مدیریتی و اخلاقی دولت دهم و رییس آن در اداره‌ی امور دارد.
این روزها خودشیفتگی، كیش شخصیت و استبداد رای آقای احمدی‌نژاد تا میزانی شدت گرفته كه حتی در عزل و نصب وزیران و همكاران خود، توجهی به عزت و مصلحت مملكت نكرده و بهترین گواه رفتاری است كه ایشان در همین اواخر نسبت به وزرای امور خارجه و اطلاعات نشان داد. البته پرسش بنیادین آن است كه رییس دولت دهم با اتكا بر حمایت چه بخش و یا افرادی تا بدین حد، بی‌پروا عمل كرده و حتی در برابر دستورات مقام رهبری كه روزگاری خود را متصف به پیروی از او می‌دانست، ایستادگی می‌كند؟ به راستی آقای احمدی‌نژاد و همراهانشان از كجا خط می‌گیرند؟
6. نتیجه‌ی عملكرد و شعارهای دولت دهم و شیوع خرافه‌گرایی و معرفی چهره‌ای از اسلام كه مغایر عقل و در تضاد با حقوق ملت‌ها است، در عرصه‌ی داخلی، افزون بر نارضایتی عمومی و نفی جمهوریت نظام، به افزایش گرایشات اسلام‌گریزانه در جوانان منجر شده و زمینه‌ی نفی اسلامیت نظام را فراهم كرده است. در عرصه‌ی بین‌المللی نیز همان‌گونه كه مشاهده شد، پاسخ قاطع مردم و رهبران سیاسی مصر و تونس، تاكید و اصرار بر این نكته بود كه به هیچ وجه خواست برپایی حكومتی مشابه با نظام جمهوری اسلامی ایران را ندارند. با تاسف باید اذعان داشت كه عملكرد نادرست مدیران حكومتی ایران نه تنها در سالیان اخیر به تقویت ” موج بیداری اسلامی ” كه زمانی الهام‌بخش نهضت‌های رهایی‌بخش خاورمیانه بود، نیانجامیده، بلكه منجر به تشدید نگرانی عظیمی تحت عنوان ” جمهوری ‌اسلامی‌هراسی ” در منطقه و حتی در میان گروه‌های اسلام‌گرا شده است. یادآوری می‌كند كه چندی پیش نیز، یكی از اعضای بلندپایه‌ی حماس صراحتاً اعلام داشت كه الگوی حكومتی مورد نظر ایشان، تركیه است و نه ایران.
ترسیم نمودار عملكرد و شعائر آقای احمدی‌نژاد، همراهان و حامیانشان در عرصه‌های داخلی و بین‌المللی و همچنین میزان و حجم ثروت‌های ملی و منابع مالی ناشی از فروش نفت و واردات بی‌رویه در سال‌های اخیر كه فارغ از نظارت و در غیاب نهادهایی مانند سازمان برنامه‌ریزی و مدیریت، مستقیماً به جیب ایشان وارد شده است، حكایت از آن دارد كه مشارالیه فراتر از اهدافی نظیر راه‌اندازی تاسیسات انرژی هسته‌ای صلح‌آمیز و تامین برق برای مردم و بلكه در راستای تاسیس یك جریان تروریستی بین‌المللی مشابه القاعده و البته با گرایش شیعی به سرعت در حركت بوده و چنان‌چه جلوی این قطار بی‌ترمز به موقع گرفته نشود، بیم آن می‌رود كه چه بسا در آینده‌ای نه چندان دور، مردم جهان به تكرار تهدیدات و فجایعی هم‌تراز با جنگ‌های جهانی گواهی دهند.
تاكیدات بی‌سابقه و تبلیغات گسترده‌ مبنی بر ظهور قریب‌الوقوع امام زمان(عج) و حتی انتساب عملكرد و تصمیم‌سازی‌های غیرعقلانی و فاقد مبانی كارشناسی دولت به نظرات امام عصر و طرح و تكرار ادعای واهی مدیریت جهان، تكیه بر نوعی ناسیونالیسم نوظهور كه چفیه بر گردن تندیس كوروش انداخته و مكتب ایرانی را ترویج می‌كند، تعاملات آشكار و نهان با مقامات آمریكایی و اسراییلی و به‌كارگیری افرادی با سوابق ناشناخته مانند آقایان حمید مولانا، محصولی، مشایی، سعیدلو، هاشمی ثمره و ده‌ها موضوع دیگر، همه و همه از دلایل و نشانه‌هایی محسوب می‌شوند كه نگرانی فوق را واقع‌بینانه‌تر می‌نمایند.
آیا جنابعالی استحضار دارید كه آقای رحیم مشایی در سخنرانی اخیر در جمع محفلی یاران گرمابه و گلستان خویش به صراحت ابراز می‌دارد كه: « تفاوت مدیریت امام زمان و مدیریت به اصطلاح نایب امام زمان را در شعارهای مردمی كه در اعتراضات دیروز ( 25 بهمن ) شركت كردند می‌توان دید. استراتژی ما بعد از انتخابات 88 علیرغم این كه تمام شعارها علیه دولت و احمدی‌نژاد بود به این صورت تدوین شد كه تلاش كنیم مردم را متوجه مشكل اصلی كشور نماییم و در این راستا از بار فشاری كه بر دولت و احمدی‌نژاد بود بكاهیم. به لطف خدا و مدیریت امام زمان بر خلاف تظاهرات اعتراضی قبل، این بار رهبر بود كه هدف قرار گرفته بود و هیچ كس علیه دولت و رییس جمهوری شعار نداد. »
در ابتدا به اصالت این سخنان تردید داشتم، لیكن قضایایی كه اخیراً در مساله‌ی عزل وزیر اطلاعات رخ داد، نشان داد كه اساسی‌ترین پیامد این اقدام زیركانه‌ی رییس دولت دهم، مسوولیت‌گریزی و انتساب عملكرد ضد مردمی این وزارتخانه به عهده‌ی مقام رهبری و اقناع و جهت‌دهی افكار عمومی در راستای مواردی است كه پیشتر، آقای مشایی به آن‌ها اشاره كرده بود.
به خاك و خون كشیدن مردم و كشتن فرزندان و عزیزان این مملكت و آن‌گاه شانه خالی كردن از زیر بار مسوولیت و متوجه ساختن تمام تقصیرات به عهده‌ی رهبری و مدیریت كل سی سال گذشته از جمله پیامدهای حكومت آقای احمدی‌نژاد بوده است. ملكوك نمودن اصالت و آرمان‌های انقلاب اسلامی 1357 كه روزگاری امید مستضعفان جهان و الهام‌بخش نهضت‌های آزادی‌بخش، از خاورمیانه گرفته تا آفریقا و آمریكای لاتین محسوب می‌شد و تبدیل این ارزش‌ها به احساس ناامنی جهانی و منطقه‌ای و از سوی دیگر رواج خرافه‌گرایی و انجام اقدامات و تبلیغاتی كه به گسترش امواج اسلام‌گریزی انجامیده است و همچنین، ارزیابی پیامدهای ناشی از تحریك مقامات كشورهای عربی حاشیه‌ی خلیج فارس، هم‌زمان با افزایش تنش‌های بی‌سابقه در ماه‌های اخیر در استان خوزستان، از جمله دغدغه‌هایی بوده‌اند كه نویسنده را به رغم كهولت سن و بیماری‌های متعدد جسمانی ناگزیر ساخت تا نگرانی خویش را از وضعیت ناگوار كنونی و خطری كه تمامیت ارضی، یكپارچگی ملت ایران و اعتبار باورهای اسلامی ایرانیان را تهدید می‌كند، عیان سازد. به جد باور دارم كه از حمله‌ی مغول به این سو، چنین تهدیدی كه توامان به سوی اسلام و ایران صورت گرفته باشد، بی‌سابقه بوده و بی‌تردید، این سنخ مخاطرات، تنها در راستای خواست و سیاست‌های محافل صهیونیستی و منافع افراطی‌های آژانس یهود قابل توجیه است.
مقام محترم رهبری!
در دوران مبارزه بارها تبرعاً وكالت و امر دفاع از جنابعالی را به عهده گرفتم و در طی سی سال گذشته كه در مسند قدرت قرار داشتید و در روزگاری كه چه بسا انگیزه‌ای برای كسب مال و جاه باید وجود می‌داشت، گواهی و تایید می‌فرمایید كه هرگز از بابت منافع و خواست شخصی، درخواستی نداشته‌ام اما اینك و در زمانه‌ای كه تنها، لقای محبوب مانع تداوم این همه درد و رنج جانكاه می‌شود، شرعاً و قانوناً حضرتعالی را وصی بر حفظ حقوق و جان اعضای خانواده و خانواده‌ی بزرگ‌ترم یعنی نهضت آزادی ایران و دیگر آزادی‌خواهان دربند اعلام می‌كنم. شایسته است تا به عنوان قدر متیقن حاكمیت و در مقام رهبری كل نظام و مردم ایران اقدام فرمایید و ضمن صدور دستور آزادی تمامی زندانیان سیاسی و به ویژه رفع حصر از آقایان مهندس میر حسین موسوی و حجه الاسلام و المسلمین مهدی كروبی و اعلام آشتی ملی، زمینه‌ی بازگشت به نظم و آرامش را فراهم نمایید. باشد كه مجلس و قوه‌‌ی قضاییه نیز در پرتو چنین سیاستی، از امكان بررسی كفایت سیاسی و اخلاقی رییس دولت دهم برخوردار شوند. امید دارد كه رد وصیت نكرده و به این آخرین خواسته‌ی فردی كه شاید روزگاری حقی بر گردن آقای سید علی خامنه‌ای و نه رهبر نظام جمهوری اسلامی ایران داشته است، بی‌اعتنا نباشید.
ستم‌كاری و ظلم بر مردم، واقعه‌ی تازه و حادثی نیست كه بتوان پیامدهای آن را نادیده گرفت و آزموده را دوباره آزمود. سرنوشت خاندان شاه فراری و وقوع دو خودكشی در یك خانواده، حكایت از پریشیدگی بی‌مانندی دارد كه هیچ توجیه نیازمندی مالی و یا دلیل ظاهری دیگری بر آن نمی‌توان یافت و برای من و شما كه در ایجاد حكومت جدید نقش آفریده‌ایم، عبرت‌آموز است.
تلخی سخنم را با حلاوت بیان سعدی علیه‌الرحمه خاتمه داده و گزیده‌ای از حكایات گلستان را به عنوان تكمله، خدمتتان عرض می‌كنم:
« یكی را از ملوك عجم، حكایت كنند كه دست تطاول به مال رعیت دراز كرده بود و جور و اذیت آغاز كرده، تا جایی كه خلق از مكاید فعلش به جهان برفتند و از كربت جورش، راه غربت گرفتند. چون رعیت كم شد، ارتفاع ولایت نقصان پذیرفت و خزانه تهی ماند و دشمنان زور آوردند.
نكند جورپیشه سلطانی كه نیاید ز گرگ چوپانی
پادشاهی كه طرح ظلم افكند پای دیوار ملك خویش بكند

والسلام علی من اتبع الهدی
احمد صدر حاج سید جوادی
عضو شورای انقلاب
28 / ردیبهشت / 1390

مسیح علی نژاد: گفتگویم با علیرضا پور پیرعلی که طی فراخوان نوری زاد نامه ای خطاب به رهبری نوشته بود تحت عنوان ما بارگه داده ایم . این گفتگو را در لینک زیر بشنوید: آقای خامنه ای! زیاد به این اقلیت ده بیست درصدی دل نبند

فرزند یکی از شهدای جنگ عراق و ایران که در گذشته از حامیان آیت الله خامنه ای بوده است در این مصاحبه می گوید: آقای خامنه ای  نباید به حامیان  ده بیست درصدیِ خود دل ببندد چرا که بخش زیادی از این حامیان، به اصطلاح “نمک گیر” این نظام هستند و  ”نان” این اعتقادشان را می خورند.
علیرضا پور پیرعلی جوان سی ساله ای است که به تازگی از داخل ایران  و به دنبال فراخوان محمد نوری زاد نامه ای صریح و انتقادی به آیت الله خامنه ای منتشر کرده است. وی که در آن نامه خود را به عنوان یکی از حامیان آیت الله خامنه ای در دوران نوجوانی معرفی کرده است می گوید: یک بخش قابل توجهی از بسیج و اقشار اجتماعی ای که حامی رهبری هستند و به خصوص با ظهور احمدی نژاد اینها قرابت خاصی با بدنه ی سرکوبگر پیدا کردند در قهوه خانه های مردانه ای در تهران و شهرستانها تجمع می کنند یعنی  در میان جوانها یک چنین یارگیری ای در حال انجام است.
انتقاد به آیت الله خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی همواره  در فضای سیاسی ایران به عنوان «خط قرمز» محسوب شده است و مسولان علاوه بر «خط و نشان» کشیدن برای کسانی که از این خط قرمز عبور می کنند، اقدام به زندانی کردن این منتقدان کرده و فشارها را نیز علیه آنها افزایش می دهد.
برخی از زندانیان سیاسی که به عنوان منتقد رهبری محکوم شده اند و در فضای سیاسی و رسانه ای شناخته شده هستند، بعد از دو سال زندان حتی از امکان مرخصیِ یک روزه هم بهره مند نشده اند و خانواده های آنها در مصاحبه با رسانه های متعدد می گویند که نه تنها زندگی ِ این زندانیان بلکه زندگیِ شخصیِ فرزندان و سایر اعضای خانواده این زندانیان نیز به دلیل انتقاد از آیت الله خامنه ای مورد «تهدید» قرار گرفته است.
از علیرضا پورپیرعلی می پرسم با توجه به سرنوشت کسانی که به شخص اول کشور انتقاد کرده اند نگران نشر نامه و آینده ی خود نیست می گوید: این راه را باید تا آخر رفت آدمی به امید زنده است. متن این گفتگو در پی می آید:

آقای پورپیر علی اخیرا نامه ای از شما به رهبری جمهوری اسلامی منتشر شده است که به عنوان اولین سوال هر مخاطبی می خواهد بداند نگران نبودید از داخل ایران چنین نامه ای بنویسید؟ خاصه آنکه می دانید بسیاری از نامهنگاران و منتقدان شخص اول کشور به چه شرایطی گرفتار آمده اند.

راستش را بخواهید نه! اولا من وقتی که به این خانواده ها و بچه هایی که هزینه های سنگین داده اند –مادر ندا و سهراب و… و این بچه هایی که الان زندانهای طولانی مدت دارند مثل بهاره و ضیاء نبوی و… نگاه می کنم پیش خودم احساس شرمندگی می کنم. ثانیا من از نظر شغلی جایی گیر اینها نیستم. یعنی نه در اداره ای چیزی کار می کنم که از موقعیت شغلی خودم بترسم و نه جایی از رانتی استفاده می کنم که بخواهم نگران قطع شدنش باشم.

نوشته بودید که  در راهپیمایی بعد از آن خطبه ی معروف هم شرکت کردید، سی خرداد را می گویم؟ چه دیدید؟

بله. روز سی خرداد فردای روزی بود که آقای خامنه ای آن اشتباه تاریخی خودش را در نماز جمعه مرتکب شد. شاید بشود گفت که ارزش و پیامی که آن حضور مردم مخابره می کرد بسیار معنادارتر و کوبنده تر از حضور مردم در ۲۵ خرداد بود. چون دیگر همه مطمئن بودند که نظام و نیروهای سرکوب چه خوابی برای مردم دیده اند ولی باز هم همه با همان عزم و اراده آمدند تا نشان بدهند قرار نیست تسلیم بشوند. نیروهای سرکوب و گارد در این روز چنان در خیابانها، تاکتیکهای پیچیده ای برای سرکوب و متفرق کردن مردم پیاده می کردند که انگار دارند با یکی از ارتشهای پیشرفته ی نظامی دنیا مبارزه می کنند و نتیجه اش هم که شهادت جوانهای پاکی مثل اشکان سهرابی و مسعود هاشم زاده و… شد.

در نامه اشاره هایی داشتید به تغییر بنیادین و پله پله ای که در روش و منش و گرایشات فکری شما به عنوان یک نوجوان رخ داد؟ یعنی ابتدا بسیجی حامی خامنه ای بوده اید؟

بله. مربوط به زمان مدرسه می شود.

بسیاری از هم نسل های خودتان در همان روزها که شما حامی رهبری بوده اید، به عنوان منتقد از سوی بسیجیان کتک خورده اند و زندانی شده اند و به نوعی نفرتی از قشر بسیجی به دل گرفته اند که خب قابل انکار نیست. در این شرایط کمی شجاعت می خواست با عنوان بسیجی پیشین خود را معرفی کردن؟ چه شد که چنین کردید؟

خانم علی نژاد! اساسا در ذهن من این بود که به آقای خامنه ای بگویم زیاد هم به این اقلیت ده بیست درصدی دل نبندد. در حقیقت در پی آن فراخوان جناب نوری زاد، همانطور که در نامه هم گفته ام خواستم روایتی جدید را در جلوی چشمان رهبر بگذارم. ضمن اینکه سبزها کینه ای از کسی به دل نمی گیرند و اگر هر کدام از این کسانی که الان عمله ی دستگاه ظلم هستند به دامن مردم برگردند با روی باز از آنها استقبال می کنند.

در مورد تاثیر رسانه و تبلیغات حاکمیت برای معنوی و روحانی جلوه دادن رهبری نوشته بودید فکر می کنید چند در صد از جوانان فعلی که حامی رهبری هستند هنوز تحت تاثر این تبلیغات غالب در کشور هستند؟

یک بخشی که من در نامه ام به رهبری جمهوری اسلامی به طور گذرا به آن پرداختم گروهی از حامیان رهبری هستند که جزء لمپنها دسته بندی می شوند. در حقیقت یک بخش قابل توجهی از بسیج و اقشار اجتماعی ای که حامی رهبری هستند لمپنهایی هستند که به خوبی توسط برنامه ریزان فرهنگی نظام جذب شده اند و به خصوص با ظهور احمدی نژاد اینها قرابت خاصی با بدنه ی سرکوبگر پیدا کردند. بگذارید یک نکته ای را خدمتتان عرض کنم. به طور مثال قهوه خانه های مردانه ای که در تهران و شهرستانها وجود دارد خودش یک پایگاهی است که محل جمع شدن اینهاست. یعنی می خواهم بگویم به خصوص در میان جوانها که دیگر زیاد هم شاید آن ذهنیتهای مذهبی قوی نباشد –این یک واقعیت است- یک چنین یارگیری ای در حال انجام است. نکته ی دیگری هم که باید در پاسخ به شما بگویم این است که شاید بحث تبلیغات و اعتقاد را ما باید در کنار این مساله بگذاریم که بخش زیادی از این حامیان، به اصطلاح “نمک گیر” این نظام هستند و “نان” این اعتقادشان را می خورند و این، کار را کمی پیچیده می کند.

خب ممکن است بگویید جرقه ای که منجر به شکستن تصویر برساخته از رهبری در ذهن خود شما شده است چه بوده؟

حقیقتش را بخواهید الان زیاد یادم نیست ولی برای اولین بار مصاحبه ی خاتمی با خانم امانپور به دلم نشست و این ارادتی که نسبت به خاتمی ایجاد شد را که در کنار تلاشهای رهبری برای تخریب خاتمی کنار هم بگذاری آن نتیجه را می دهد.

شاید نشود با یک جامعه آماری دقیق صحبت کرد ولی فکر می کنید چند درصد از بسیجان فعلی که هنوز خود را ولایی و حامی رهبری می دانند ممکن است بعدها مثل شما تغییر کنند؟ آیا دشوار است؟ آیا احتمال می دهید قلم های دیگری نیز شرح روزهای تغییر خود را بنویسند؟

راستش را بخواهید من خیلی خوش بین نیستم! یعنی به نظر من وقایع بعد از انتخابات ۸۸ برعکس چیزی که آقای خامنه ای می گوید و از آن به فتنه –یعنی قاطی شدن حق و باطل- تعبیر می کند کاملا خوی توحش این نظام را عریان کرد و اگر کسی می خواست معیاری برای انتخاب حق از باطل پیدا کند، همه چیز واضح و آشکار شد. آن اتفاقی که شما مدنظرتان است به نظر من فقط در صورتی رخ می دهد که “نان” اینها قطع شود و این دکان دین فروشی و تزویر تعطیل شود.

اساسا چنین نامه نگاری هایی می تواند چه تاثیری داشته باشد؟

والا این را هم دقیق نمی شود گفت. به هر حال آدمیزاد به امید زنده است. ولی یک بخشی از آن تاثیر مربوط می شود به داخل جبهه خودمان –یعنی درون حرکت جنبش سبز.

مگر چند درصد جامعه ایرانی به اینترنت دسترسی دارند؟ چون این نامه ها که خانه به خانه و سینه به سینه نمی چرخد و در قاب تلوزیون های رسمی کشور هم که نمی نشیند پس چقدر به خطر کردن و ریسک اش می ارزد که زندگی و حریم شخصی خود را نا امن کنید؟

خب اینترنت که شاید اکثر خانواده های شهری الان به اینترنت دسترسی دارند. هر چند که روز به روز این دولت برای محدود کردن و فیلترینگ سایتهای مخالف هزینه های سرسام آور می کند. در مورد آن بحث ریسک کردن هم من فکر می کنم که دیگر از ما و جوانی ما که گذشت ولی باید فکری به حال این بچه های معصوم کرد.

سوالی که شاید کمی تلخ باشد در تمام این سالها به نام پدران شما که در روزهای جنگ عراق و ایران شهید شده بودند بیانه ها و شکوایه ها علیه دگر اندیشان صادر می شد و حتی به اسم توهین به خون شهدا روزنامه های منتقد را بستند؟ آن زمان ها چه احساسی داشتید و حالا چه احساسی دارید؟

خب طبیعتا ناراحت کننده است. اینها در حقیقت برای تطهیر خودشان و پیش بردن اهداف نامشروع خود نام و یاد آن عزیزان را لجن مال کرده اند. ساده اندیشی است که بگوئیم نتوانسته اند و نشده است. این اتفاقی است که برای بسیاری از مقدسات رخ داده است. ناراحت کننده و دردناک است.

از حامی رهبری به اصلاح گری رسیدید آنطور که در نامه نوشتید در چنین شرایطی که بر کشور حاکم است و اصلاح طلبان هم در قدرت نیستند تا بشود گفت اصلاحات را در بدنه ی قدرت پی بگیرند آیا اساسا می شود به اصلاحات امیدوار بود؟

اصلاح طلبی در شرایط کنونی کشور اساسا بی معناست. چنانچه نخواهیم حکمی به این قطعیت صادر کنیم و اصرار به استفاده از چنین تابلویی داشته باشیم –که به نظر من بی مورد است- حداقل باید بگوئیم پس از انتخابات ۸۸ و جریانات بعد از آن، ما نیاز به یک بازتعریف صریح، سخت گیرانه و دقیق از اصلاح طلبی داریم که بتواند شرایط جدید و اقتضائات کشور را در بر بگیرد.

حالا که به این نتیجه رسیده اید پاسخ تان چیست به کسانی که می گویند ما که از اول چنین می گفتیم و این اصلاح خواهان بودند که  پیروزی جنبش اعتراضی را کند کرده اند؟

در مورد قضاوت آن کسانی که شما فرمودید هم باید گفت که فارغ از انتقاداتی که به اصلاح طلبان به خصوص در زمینه ی مماشات با حاکمیت به قیمت زیر پاگذاشتن حقوق و مطالبات ملت وارد است، اتفاقا بخش مهمی از توسعه ی دامنه ی آگاهی های مردم و آماده سازی آنها برای خیزش و حرکت به سمت ساختن آینده ای روشن مربوط به دوران حضور اصلاح طلبان در قدرت بوده است. ضمن اینکه همین الان بخش قابل توجهی از فعالین سیاسی اصلاح طلب و همچنین رهبران شجاع جنبش، در حال پرداختن هزینه های ماندن در کنار مردم هستند.

نگاهت به انتخابات پیش رو چگونه است؟ 

خب قطعا شرکت در چنین انتخاباتی بی معنی است.

باز هم این را می پرسم که چه پاسخی دارید به به کسانی که در گذشته شعار تحریم می دادند اما از طرف خود شما (شاید) و بخش هایی از سیاسیون نقد می شدند؟

میدان سیاست، عرصه ی کل کل و کری خوانی و رو کم کنی نیست. اگر هر گروهی بخواهد پیشاپیش صرفا مواضعش را توجیه کند ما تا ابد در سیکل باطل قرار می گیریم و اشتباهاتمان را تکرار می کنیم. ما، هر دو گروهمان باید اشتباهاتمان را کشف و واکاوی و نقد کنیم. ما –کسانی که در انتخاباتهای گذشته شرکت داشتیم و حضور در عرصه انتخابات را تبلیغ می کردیم- هم اشتباهات بزرگی داشته ایم. شاید اگر اصلاح طلبان، اینطور چک سفید امضاء به بدنه ی اقتدارگرای حاکمیت نمی دادند و حضور خودشان در قدرت را مشروط به امکان نمایندگی مطالبات مردم می کردند، اقتدارگرایان اینگونه در برخوردهای حذفی خود که منجر به دفن سویه های مردمسالارانه ی نظام موجود شد مصمم نمی شدند و از طرفی ما اکنون شاهد این نبودیم که افراد فرصت طلبی مثل کواکبیان و خباز با تابلوی اصلاح گری وارد مجلس شوند و اینگونه به حرکت عظیم و جنبش سبز ملت، دهن کجی کنند. از طرف دیگر کسانی که مثل گرامافونی که سوزنش روی یک نقطه گیر کرده باشد، مدام –و در هر انتخاباتی- دم از تحریم می زنند باید به این نکته دقت کنند که کل حرکتی که الان شکل گرفته، زائیده ی انسجام و تحرکی است که طی حضور مردم در انتخابات اخیر شکل گرفت و نیز از برکات حرکت اصلاحی سال ۷۶ به شمار می رود.

شما الان داخل ایران هستید آیا نگران این گفتگو پخش صدایتان نیستید؟ 

این راهی هست که ما شروع کردیم و تا آخرش هم می ایستیم. به هر حال آدمی به امید زنده است

در حالی که در اثر بی عرضگی ولایت مداران سردمدار قیمت دلار و سکه  دو برابر شد و تورم 50 درصدی در پیش است محمدعلی آسودی٬ معاون فرهنگی و تبلیغات سپاه می‌گوید: «در شرایط فعلی٬ جمهوری اسلامی می‌تواند شرایط اداره اقتصادی دنیا را که اکنون آمریکا و اروپا در آن دست و پا می‌زنند، در دست بگیرد و آن را مدیریت کند.»لینک مطلب

دیگربان: سایت «الف» پس از روزنامه کیهان٬ افزایش نرخ سکه و ارز در بازار‌های ایران را اقدامی «تعمدی» از سوی دولت دهم به منظور اثبات قرار داشتن جمهوری اسلامی در شرایط «شعب ابی‌طالب» اعلام کرد.

این سایت محافظه‌کار روز چهارشنبه (پنجم بهمن) نوشته که دولت پس از ملتهب شدن بازار سکه و ارز «تلاش دارد با بزرگنمایی اثر تحریم‌ها، طرح مفهوم شعب ابی‌طالب را به نظام بقبولاند.» محمود بهمنی٬ رئیس کل بانک مرکزی ۳۰ آذر ماه امسال گفته بود: «باید جامعه را به نحوی اداره کنیم که بتوانیم دو سال خود را حفظ کنیم٬ گویا در شعب ابی‌طالب گرفتار شده‌ایم» ٬ اما علی خامنه‌ای با رد اظهارات آقای بهمنی گفته جمهوری اسلامی در شرایط «بدر و خیبر» است.

حسین شریعتمداری٬ نماینده ولی فقیه در موسسه کیهان نیز با انتشار یادداشتی نوشته دولت احمدی‌نژاد با ملتهب کردن بازار‌ قصد دارد «شرایط کنونی کشور را با دوران شعب ابی‌طالب مقایسه کرده و راه برون رفت از آن را، گشودن باب مذاکره با آمریکا» می‌داند.

سایت «الف» در بخش دیگری از یادداشت خود احتمال داده ملتهب شدن بازار سکه و ارز ناشی از نارضایتی تیم احمدی‌نژاد از پرونده اختلاس سه هزار میلیارد تومانی و مقاومت مجلس در برابر اجرای مرحله دوم قانون هدفمند کردن یارانه‌ها از سوی دولت باشد.

این سایت در پایان آورده که «قهر دوم انحرافیون اگر به آشفتگی بیشتر بیانجامد، قبل از آنکه به کوتاه آمدن نظام برسد، به رای عدم کفایت مسببین منجر خواهد شد.»

محمود احمدی‌نژاد اردیبهشت ماه امسال در اعتراض به مخالفت علی خامنه‌ای با برکناری حیدر مصلحی از وزارت اطلاعات٬ ۱۱ روز در خانه نشست و حاضر نشد بر سر کار حاضر شود.

محافظه‌کاران منتقد دولت این اقدام احمدی‌نژاد را به منزله قهر وی با رهبر جمهوی اسلامی و نظام قلمداد کرده و انتقاد‌ها و حملات تندی متوجه وی و نزدیکانش کرده‌اند.

حامیان خامنه‌ای در روز‌های اخیر نیز انتقاد‌‌های خود علیه دولت احمدی‌نژاد به خاطر ادامه وضعیت نابسامان بازار سکه و ارز را افزایش داده‌اند.

احمدی‌نژاد هم در واکنش به این انتقاد‌ها٬ با افزایش نرخ سود سپرده‌های بانکی موافقت کرده که این امر منجر به کاهش محسوس نرخ سکه و ارز شده است.

* آیا میدانید که ۱۲۰ روز است که مأموران وزارت اطلاعاتتان کوهیار و مادرش را ربوده اند؟ بدون هیچ حکم و سندی، و بدون هیچ دادگاهی…. پس به من حق بدهید که وقتی داستان عدل علی را کنار عدل سید علی میگذارم سردرگم شوم. بپذیرید که داستان کوهیار و اثر مهر بر پیشانی آقای اژه ای (سخنگوی قوه قضاییه، و نه ریاست اسبق سازمان استعدادهای درخشان) و آقای مصلحی مرا و جوانان نسل مرا از اسلام گریزان میکند
به نام او که به محمد (ص) گفت بنویس

باسلام خدمت رهبر انقلاب / از ابتدا بایستی مرا ببخشید که شما را با صفات دور و درازی که مرسوم است خطاب نکردم و قصد دارم وقت گرامی شما را بگیرم اما به عنوان کسی که از نسلی است که ماحصل انقلاب است و در جنگ متولد شده و با اقتصاد جنگ بزرگ شده و با دفتر کاهی به مدرسه رفته و با اجناس کوپنی تغذیه شده و با کنکور سهمیه ای به دانشگاه رفته و اکنون پزشک است به خودم اجازه دادم که این حق را برای خودم قائل شوم و چند دقیقه ای رهبرم را به پای صحبت های خود بنشانم.

جناب آقای خامنه ای

فکر نکنم از سال ده شصت که من به دنیا آمدم و اوج پیشرفت سیاسی شما بود، به دلیل مشغله سیاسی وقت کرده باشید و به نسل ما نیم نگاهی کرده باشید لذا در این فرصت اندک به اجمال خودم را معرفی میکنم تا باهم نگاهی به پدیده دین گریزی در جوانان جامعه که ماحصل سیاست های اتخاذ شده در سالهای اخیر است بیاندازیم.

من در خانواده ای به دنیا آمدم که مادرم تنها برادرش را در جنگ تحمیلی از دست داده بود. مادربزرگم فقط به این دلیل که جنگ حق علیه باطل بوده و اینکه به گفته روحانیون و سران انقلاب ، شهادت در جنگ بهای زنده نگه داشتن اسلام است فرزندش را راهی جبهه کرده بود و پس از شنیدن خبر شهادتش از غصه دق کرد. بگذریم… من با مکتب القرآن شروع به تحصیل کردم و در ۷ سالگی مؤذن مسجد شدم.  آن زمان را فراموش نمیکنم که دهه فجر چه باشکوه بود در مدرسه. هنوز تصویر امام پای ثابت روزنامه دیواری های دهه فجر بود. فانوسها و چراغانی های مدرسه همه خبر از شادی بچه ها میداد… بچه هایی که گویی خبر از آینده خود ندارند. بعدها در آزمون ورودی مدرسه استعدادهای درخشان شهرمان قبول شدم. ۴۰ نفر بودیم که شروع به تحصیل کردیم. ریاست سازمان با روحانی بود به نام حجت الاسلام اژه ای (البته از زمین تا آسمان با اژه ای که این روزها اسمش سر زبان هاست فرق داشت). دید من را نسبت به روحانیت بیش از پیش باز کرد. انسان فرهیخته ای بود و همه جوره به فکر استعداد پروری. یادم می آید که همان دهه فجر همان سالها بود که برای اولین بار سخنرانی امام در نوفل لوشاتو را شنیدم که میفرمودند: در حکومت اسلامی کومونیست هم جایگاه خودش را دارد ، نهضت آزادی هم جایگاه خودش را دارد ، هر کس میتواند آزادانه دیدگاه خودش را بگوید”  و من به خودم می بالیدم که در چنین کشوری زندگی میکنم. راستی صحبت را آن سخن امام شد. شما از هم کلاسی آن روزهای من ندارید؟ تعجب نکنید میشناسید او را. اگر شما هم نشناسید اگر سراغی از دوستان وزارت اطلاعات بگیرید حتماً خبری از او دارند. اسمش کوهیار گودرزیست. دانش آموز روزنامه نگار آن روزها و دانشجوی هوافضای دانشگاه صنعتی شریف در سالهای بعد و فعال سیاسی و ساکن زندان اوین سالهای بعدتر. یادتان آمد؟ اگر هنوز هم یادتان نیامده اجازه بدهید اندکی از زندگی او بگویم. کوهیارفرزند پدری کومونیست بود. همان کمونیست هایی که به گفته امام قرار بود جایگاه خودشان را در انقلاب داشته باشند. اما به دلیل تهدیداتی که از سوی کانون قدرت برای پدرش وجود داشت درست زمانی که مادر کوهیار، کوهیار را حامله بود ، ترک وطن کرد و مادرش ماند و بچه ای که هیچ کس نمیدانست چه سرنوشتی در انتظارش است. پس انقلاب ما از ابتدا راه را کج رفت.

رهبر عزیز

از کوهیار گفتم… همواره بر این عقیده بودم بر خلاف آنچه برخی میگویند شما بر تمام اتفاقاتی که بر این خاک میگذرد اشراف دارید. آیا میدانید که ۱۲۰ روز است که مأموران وزارت اطلاعاتتان کوهیار و مادرش را ربوده اند؟ بدون هیچ حکم و سندی، و بدون هیچ دادگاهی…. پس به من حق بدهید که وقتی داستان عدل علی را کنار عدل سید علی میگذارم سردرگم شوم. بپذیرید که داستان کوهیار و اثر مهر بر پیشانی آقای اژه ای (سخنگوی قوه قضاییه، و نه ریاست اسبق سازمان استعدادهای درخشان) و آقای مصلحی مرا و جوانان نسل مرا از اسلام گریزان میکند. راستی هیچ از نحوه دستگیری مادر کوهیار شنیده اید؟ میدانید یک روز عصر که وی در منزل مشغول حمام بوده سربازان به اصطلاح گم نام امام زمان و مأموران اطلاعات شما به خانه ایشان ریخته و وی را دستگیر میکنند؟ والله که نمی توانم ماجرای خلخال دزدیده شده از پای زن یهودی را در کنار این ماجرا بگذارم و هضم کنم که روحانیون این مرز و بوم را چه شده.

برگردیم به مدرسه…. روزی با چند نفر از دوستان که مطالعه بیشتری داشتم صحبت میکردم که یکی از آنها از اعدام های سال ۶۷ گفت. یکی از اقوامشان را در آن سالها اعدام کرده بودند. باورم نمیشد. این همان اسلامی بود که قرار بود ما را به جایگاه انسانی برساند؟ و بعدها که بیشتر خواندم و بیشتر سردرگم شدم. شما راهنماییم کنید. شما که آن سالها را باید خوب یادتان باشد.

به هر حال روزگار گذشت و من و دوستانم علیرغم همه تبعیضات حاکم بر سیستم آموزشی وارد دانشگاه شدیم. همان سالها بود که دولت خدمتگزار که ارادت متقابلی نسبت به شما دارد بر سر کار آمد. در اولین قدم ها تیشه خود را به ریشه مدارس پرورش استعدادهای درخشان نشانه رفت اما دل مشغولی من این روزها نابودی آن مدارس نیست ، که نابودی تک تک دانش آموزان سالهای قبل این مدارس غصه ای بس بزرگتر است. میدانید چند نفر از آن ۴۰ در حال حاضر ایران را ترک کرده اند و در بهترین دانشگاه های دنیا مشغول به تحصیلند و بهترین امکانات را در اختیارشان قرار داده اند؟ بیش از ۲۰ نفر. البته به گفته دوست قدیمی شما و رئیس شورای نگهبان جناب آقای جنتی اگر نیمی از نخبگان هم بمانند کافیست…

حضرت رهبر

من با تمام اعتقاداتی که داشتم در انتخابات سال ۸۸ در مقابل سیل عظیمی از سؤالات قرار گرفتم که هیچ کس جوابگوی آنها نشد… حتی شما. یادتان که می آید در آن نماز جمعه چگونه مسئولیت خون من و دوستانم را بر عهده دوستان دیروز و دشمنان امروزتان حواله کردید. چندی بعد در اعتراضات روز دانشجو در محیط دانشگاه بدترین توهین ها و برخورهای فیزیکی از طرف مأموران حراست و بسیج دانشجویی به من و دوستان دانشجو شد اما هیچگاه روح شما مانند آذر ۷۸ جریحه دار نشد. بهترین دوستانم در مصاحبه های آزمون های دکتری به دلیل آنکه التزام به شما نداشتند از تحصیل محروم شدند.

راستی یک خاطره برایتان بگویم. سالها قبل معلمی داشتم که در کانون آموزش زبان تدریس میکرد. از هم وطنان خوب زرتشتی بود و بسیار انسان تحصیل کرده ای بود. هر از گاهی از جفاهایی که بر هم کیشانش میشد گله میکرد. میدانید سرنوشتش چه شد؟ دخترش در آزمون کارشناسی ارشد به دلیل اینکه پدرش مخالف نظام است رد شد ، خودش مدتی توسط سربازان گمنامتان ربوده شد و به وضع جسمانی اسفبار و باورنکردنی پس از مدتی طولانی ، در حالی که هیچ آثاری از آن انسان وارسته قبلی دیده نمیشد در گوشه ای از بیابان رها شد و چندی را در جنون گذراند و نهایتاً با خودکشی به زندگی خود پایان داد. آری اینست جایگاه کمونیست و نهضت آزادی و اقلیت مذهبی و دانشجوی مخالف و هر بنی بشری که کلمه ای خلاف آنچه شما خواسته باشید را به مخیله اش راه دهد.

راستی از محضر شما چند سؤال دارم: چه میشود که هم وطنان اهل سنت ما اجازه احداث مسجد در پایتخت را ندارند؟ چه میشود که هم وطنان یهودی ما از حداقل حقوق انسانی در این خاک محرومند؟ چه میشود که کوهیار و کوهیار ها بهترین سالهای عمرشان را در بدترین نقطه ای که تصورش هم ممکن نیست میگذرانند و از تحصیل محروم میشوند؟  شما میدانید من جواب پیرمردی را که رگش را زده بود چون شرم داشت به زن و بچه اش بگوید از خرید نان ناتوانست، و از من دلیل امید به زندگی را جویا بود، چه باید بدهم؟

به نظر شما اگر مادربزرگم زنده بود باور داشت که با شهادت پسرش اسلام زنده مانده است؟

در پایان باید هشدار بدهم که اگر اوضاع بر همین منوال ادامه یابد، اگر حضرات همچنان چشم بر نابودی این نسل بسته و به مال اندوزی و آتش افروزی در دنیا بنشینند، اگر همچنان دلخوشی حضرات این باشد که نیمی از نخبگان باقی بمانند کافیست، اگر همچنان جای نخبگان کشور زندان اوین باشد و جای دزدان گردنه بر مسند امور، دیری نخواهد پایید که دست روزگار روی دیگر سکه را نیز به شما نشان خواهد داد.

هرچند نومیدی تمام فضای مملکت را گرفته و دولت از هیچ تلاشی برای نابودی کشور فروگذار نکرده و من و سایر جوانان  هیچ اثری از آینده ای روشن در محیط سیاسی و اجتماعی جامعه نمی بینیم ، اما همچنان بر این عقیده ایم که اگر راه نجاتی هست از داخل کشور میگذرد و چرا شما در این مسیر همراه با ما سوار بر کشتی نجات نشوید و از این طوفان بلا گذر نکنید؟ به ملت رو کنید تا با چشم خود ببینید چگونه آغوششان را به روی شما باز میکنند. رهبر عزیز از ملت عذربخواهید تا مباد آن روز که ملت نام شما را به عنوان مردود تاریخ بر قلب هایشان حک کنند.

واسلام

یک پزشک جوان

۲۵/۹/۹۰

آقاي حجت الاسلام صادق آملي لاريجاني قاضي القضات جمهوري اسلامي ايران :

با سلام: نظر به وظيفه شرعي و قانوني شما بدينوسيله متن شكايت نامه يك بسيجي ٤٢ ساله و جانباز زمان جنگ از لشگر ١٠ سيدالشهداء (عليه السلام) از آقاي سيد علي خامنه اي رهبر جمهوري اسلامي ايران به شرح زير ايفاد مي گردد. بديهي است بر اساس آموزه هاي علوي وسيره عملي اولياي الهي، همه ی آحاد ملت از ضعيف ترين مردمان، فارغ از رنگ پوست، دين و جايگاه اجتماعي با یکدیگر در برابر قانون مساوي بوده و هيچ مقام و مسند و جايگاهي باعث مصونيت افراد در پاسخگويي به شكايت شاكيان نخواهد بود. شما نيز بدون شك در برابر خداوند و مردم مسئول بوده وهرگونه سستي و اهمال و بي توجهي شما به انجام وظيفه شرعي، عرفي و قانوني تان از هيچ توجيهي برخوردارنمی باشد. شما در پيشگاه الهي در روز حسابي كه همين نزديكي هاست بازخواست خواهيد شد، باشد كه وجدان و خداجویی هنوز در وجودتان خاموش نشده باشد و شما را به نجات فراخواند!

خوانده: آقاي سيد علي خامنه اي رهبر جمهوري اسلامي ايران

خواهان: بسيجي دهه ٦٠ وجانباز دفاع مقدس

خواسته: بازگرداندن اخلاق، كرامت انساني وآزادي به عنوان تنها بسترکمالات انسانی، به همه آحاد مردم وجوابگويي خوانده نسبت تبعات نامطلوب مديريت فرهنگي ايشان طي23 سال زمامداري به عنوان رهبر جمهوري اسلامي و فصل الخطابی در همه امور مهمه مملکتی به ویژه تدوین سیاست های فرهنگی کشور .

شرح:

شكي نيست كه انقلاب اسلامي مردم ايران با رهبري امام خمینی به منظور دستيابي به استقلال ، آزادي با هدف بنا نهادن نظامي الهي كه در آن كرامت انسان و اخلاق بزرگترين وجه قالبش باشد، يكي از ژرف ترين حركت هاي اجتماعي تاريخ معاصر بوده است. متأسفانه علي رغم رشادت ها و خون هاي پر بهايي كه براي استقرارش هزينه شده اكنون در اوايل دهه چهارم آن از منظر حصول اهدافش در حوزه اخلاق، ادب، آزادی و كرامت انسانی نه تنها به آن افق های زيبا نزديك نشده ايم بلكه دردمندانه نشانه های متعددي از سقوط ارزش های انسانی و اضمحلال فرهنگ و اخلاق در كشور شاهديم ،

- فاصله گرفتن پر شتاب جوانان از هنجارهاي اسلامي و هويت ملي

- گسترش تند خويي و خشونت

- برمصدر کارنشاندن فرصت طلبان و دروغگویان و اراذل اوباش بر جان و مال وناموس مردم

- افزايش آمار جرم وجنايت در كشور

- رواج فساد اقتصادي ، رشوه خواري، ربا، دروغ و تظاهر

- سست شدن پايه هاي خانواده، افزايش آمار طلاق وروگردان شدن بخش قابل توجهي از جوانان از ازدواج

- افزايش فساد جنسي وكاهش سن فحشاء در كشور

- افزايش آمار اعتياد به مواد افيوني ورواج انواع مختلف مواد مخدر در كشور

- …….

نيازي به ليست كردن بيشتر نيست كه مخاطب اين نامه خود بواسطه تكيه زدن بر مسند قاضي القضاتي و دسترسي به آمار هاي مربوط خود بيش از هر كسي واقف به اين دردهاي خانمان برانداز بوده و مي دانند وضعيت اخلاقي كشور در چه پايه اي است. هم اوست كه مي داند در قم كه قرار بود پايتخت معنوي كشور وهدايت مردم به ديانت و اخلاق باشد آمارهاي محرمانه ي قتل، طلاق، شرب خمر، مواد مخدر، سقط جنين غيرقانوني، لواط، كوري به دليل شرب الكل صنعتي و… چه حرفهايي براي گفتن دارد.

جناب قاضي القضات: براستي آيا شما انسان منصفي را مي شناسيد كه آگاهي از پيش از انقلاب داشته باشد و در مقایسه با زمان حکومت ستم شاهی وضعيت اخلاق و ادب روز جامعه مان را بهتر از گذشته بداند؟ آيا كسي را مي شناسيد كه عالمانه روندامروز جمهوري اسلامي و جامعه مان را رو به اخلاقي شدن و استقرارکرامت انسانی وعده داده شده در افق های ارزشی، ارزيابي كند؟

مگر نه اينكه ما براي انقلابمان اسلامی را مي خواستيم که ميوه استقرار آن گسترش نهايت اخلاق در جامعه بايد باشد؟ كه همان هدف بعثت رسول خاتم صلي الله عليه واله وسلم بوده و هست؟ كدام راه را غلط رفتيم؟ كه دين داريمان، اخلاق برايمان نياورده است؟ كدام مسئولی سياست هاي كلان فرهنگي جامعه مان را تدوين كرد كه به اينجا رسيديم؟ آيا بر آنچه بر اخلاق در جمهوري اسلامي آمده كسي مسئول تر رهبر نظام سراغ داريد كه بر اين وانفساي فرهنگي تأثير گذار بوده باشد؟

من از رویه به ظاهراسلامی و در باطن غير اسلامي جاري و ساري در روش وسياست گذاري رهبري فعلي جمهوري اسلامي طي بيست و سه سال گذشته شكايت دارم، رسيدگي به اين شكايت را حق خود مي دانم، جوابگويي به شكايتم وظيفه رهبري نظام بوده و شما هم به عنوان قاضي اسلامي مكلف به پيگيري هستید.

آقاي قاضي القضات؛

حريت بستر كمالات انساني است، آزادمنشي نقطه مقابل رقيت وبندگي است، انسان به هر اندازه كه از غير خدا آزاد شود به مرتبه ای از حريت دست پيدا مي كند و انسان به همان اندازه كه آزاد مي گردد اخلاق حاصل مي كند و هر چه حريت فراگيرتر شود انسان و جامعه صورتی اخلاقي تربه خود ميگيرند. حريت با عقل در ارتباط است و انسان با هر چه رابطه ى پست برقرار كند، نوعي اسارت است. انسان حتي اگر با نماز رابطه اي پست برقرار كند برايش اسارت مي آورد، نماز ريايي و يا اجباري “تنها عن الفحشاء” نيست كه نوعي اسارت است و ثمرش نه دين است نه اخلاق. حجاب اجباري هم مثل نماز اجباري است اخلاق نمي آورد، حيا و عفت نمي آورد، چون به انسان حريت نمي دهد……..

در سياست گذاري آقاي خامنه اي سالهاست كه كرامت انساني و آزادگي جايي ندارد و اين امر علت العلل همه معضلات اخلاقي امروز ماست كه ثمري جز اضمحلال فرهنگ ادب در جامعه مان نداشته است، طبیعی است حريت با عقلانيت همراه است وعقلانیت جايي براي فرمانبرداري مطلقه نمي گذارد لذا تمامیت خواهان مستبد امروز رسما در تريبون هاي حكومتي رندانه آزادى را بي بند باري ترجمه مي كنند و آن را بي ديني تلقي كرده و ميكوبند غافل از اينكه بر سر شاخه نشسته و بن مي برند. و با حریت ستیزی و تحمیل می خواهند به زعم خود اسلام را مستقر سازند نا گفته محرزاست که تجربه این سالهای طولانی شکست سنگینی را برای این قرایت از دین رقم زده و ثمره ای جز اضمحلال ادب و اخلاق ودین گریزی مردم و جوانان را در پی نداشته است.

اميرمؤمنان على(عليه السلام) فرموده اند:

“أيّها الناس؛ إن آدم لم يلد عبداً ولا أمة، وإن الناس كلهم أحرار؛

اى مردم، آدم هرگز كسى را بنده و كنيز نزاد؛ بى ترديد همه مردمان آزادند”

آقاي قاضي القضات:

امروز دامنه تحدید آزادی های قانونی و شرعی که از طرف گروه های فشار وابسته به رهبری آنچنان گسترش یافته که هیچ حد و محدودیتی برای خود قایل نیستند. سرکشی در امور خصوصی خانواده ها ، ممانعت از تحصیل دانشجویان ، شنود های غیر قانونی، زندان و فحاشی وشکنجه وحصررویه جاری شده و دیگرخواب شیرین قاضی القاضات را نمی آشوبد.

اين درد را كجا بايد برد كه در جمهوري اسلامي آزادي براي خواندن دعاي كميل و عزاداري سيداشهداء واحياي شب قدر وجود ندارد؟

تعطيلي اجباري شب هاي قدر حسينيه ارشاد وعزاداري محرم و صفر بيت الزهراء، هيات احياي فضيلت و… ايا شايسته نظام است؟

آيا ميليون ها نفر زاير امام غريبی كه الان در ايام شهادتش به سر مي بريم فقط و فقط مجبورند نمازشان را به امامت كسي كه ايشان را گاو و بزغاله مي خوانند يا مريدان او اقتداء كنند؟ عزيزي مي گفت در حرم امام رضا علیه السلام از خادم باصفای کفشداری پرسيدم كدام يك از امامان جماعت حرم حكومتي نيستند و مي شود به ايشان اقتدا كرد آن خادم امام غريب گفت هیچ کدام نمازت را فرادا بخوان!!!

اجبار هيات هاي حسيني به نصب عكس آقاي خامنه اي چه معني دارد؟

الزام دعا كردن امر و زيد به وعاظ و مداحان در مجالس عزای حسینی چه محمل شرعي دارد؟

از راندن اجباري بيش از ٨٠ درصد جوانان مملكت كه به آقاي خامنه اي انتقاد دارند، از مجالس مذهبي چه سودي عايد اسلام و نظام مي شود؟

از شبيه سازي سردار علايي محبوب به شمر و احمدي نژاد به مالك اشتر چه هدفي دنبال ميشود؟! جز تطهير شمر و تخريب مالك اشتر؟

……

تا زماني كه دين داري نظام و رهبريش بر اين پاشنه بچرخد و مریدان ایشان برداشت خود از دین را عین اسلام بدانند و چونان خوارج زمان مولای متقیان هر قرایتی جز برداشت خود را منکوب کنند و هر مخالفی را تکفیر، اميدي به بازگشت ادب و اخلاق و كرامت انساني به جامعه نخواهد بود و شما جناب قاضي القضات دراین ظلم بزرگ شريك خواهي بود مگراينكه به وظيفه ات عمل كني و …..

ای کاش شما به این حریت رسیده باشید و به جبران مافات و جرایمی که مهر تایید شما در بر دارد تا فرصتی برایتان باقی است به خود آیید و چشم طمع از دنیا برکشید و کمی به آخرت خود بیاندیشید.

عَلِيّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ الْقَاسِمِ عَنِ الْمِنْقَرِيّ عَنْ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ ع قَالَ إِذَا رَأَيْتُمُ الْعَالِمَ مُحِبّاً لِدُنْيَاهُ فَاتّهِمُوهُ عَلَى دِينِكُمْ فَإِنّ كُلّ مُحِبّ‏ٍ لِشَيْ‏ءٍ يَحُوطُ مَا أَحَبّ

اصول كافى جلد 1 صفحه: ٥٨

امام صادق فرمودند: چون عالم را دنيا دوست ديديد او را نسبت بدينتان متهم دانيد (بدانيد دينداريش حقيقى نيست) زيرا دوست هر چيزى گرد محبوبش مى‏گردد،

والسلام

بسيجي دهه ٦٠ وجانباز دفاع مقدس

* وقتی که از بازجوی خودم علت حمله شبانه برادران سپاه را پرسیدم به من گفت ای ابن ملجم پلید ! بر روی منبر رسول خدا به نائب امام زمان توهین می کنی ؟با دستان و چشمان بسته گفتم : من فقط روی منبر گفتم ولایت فقیه را شیخ مرتضی انصاری  به این صورت که امروز می گویند قبول نداشته است

کلمه: یک روحانی در نامه ای به نوری زاد به توصیف بخشی از رفتار زندانبانان با خود پرداخته و از این نویسنده پرسیده است که در کارهای سینمائیت می توانی چهره یک روحانی را نیمه ی شب در وسط خانه خودش زیر آوار سیلی و لگد سربازان آقا امام زمان قرار گرفته را به تصویر بکشی یا نه؟

این روحانی که نامه اش در وبسایت محمد نوری زاد منتشر شد، آرزو کرده است که به امید برپایی آن دموکراسی واقعی که گاندی در هند اجرا کرد و گفت:خدا را شکر می کنم به گونه ای آزادی را در کشورم شاهدم که گاوپرست در خانه خودش مشغول پرستیدن گاو خودش است و قصاب سر کوچه شان سر گاوی را می برد.

متن کامل این نامه به شرح زیر است:

سلام بر خدای انسانیت

به نام آنکه روح را با عشق تقدیم انسان نمود و امروز آن را با زور از انسان می گیرند.

سلام و درود خدا بر شیرمرد عرصه صراحت و قلم هم او که همنام کسی است که تمامی عمرش را صرف بیرون آوردن خلق خدا از تاریکی جهل و بی خبری  به سوی نور معرفت و عشق کرد و لقبش مصداق آیه است (مشرکان می خواهند با دهان های کوچک شان نور با عظمت خدا را خاموش کنند در حالی که خدا نورش را توسط نوریزاد های زمانه کامل می کند اگرچه مشرکان مثال مار سنگ بر سر کوفته ای به خود بپیچند و فریاد کنند .)

نوریزاد عزیز؛ من این نامه را فقط به هین خاطر می نویسم که با ارسال این نامه به تو زندانی آزاد شده خدا بگویم که من نیز یک روحانی هستم که بیست و چند سال جوانی ام را وقف خدا و دین خدا کردم و تمام آرمان و آرزویم این بود که مبلغ آئینی باشم که مولا و امیر آن آزادمردی است که تا آخر عمر اجازه برپایی زندان سیاسی را نداد و با زیباترین بیان فرمود برادران تو دو دسته اند :یا از نظر دین با تو یکی هستند و یا از نظر صورت انسانی.

محمد عزیز؛ افتخار می کنم که لباس تبلیغ پیامبری را به تن کردم که در رویارویی با پیرزن یهودی که هر روز از روی بام خاکستر و آشغال به روی او می ریخت برای عیادت او می رفت و او را مورد تفقد قرار می داد .

افتخار می کنم که بیست سال در مکتبی درس دین خواندم که در آن دین به وصی رسول خدا گفتند که یک دروغ مصلحتی می گفتی و سکان حکومت را به دست می گرفتی ولی فرمود به خدای بزرگ سوگند که هیچ گناهی در نزد من از دروغ زشت تر نیست. درست یادم هست در بیست و چند سال قبل وقتی که به پدرم گفتم که می خواهم بروم و درس دین بخوانم چشمهای پدرم پر از اشک شد و گفت خدایا چطور تو را سپاس گویم که پسرم تا این حد به دین تو علاقه مند است .

نوریزاد عزیز؛ اگر در سال ۶۸ که افتخار پوشیدن این لباس نصیب من شد شخصی به من می گفت که فلانی! روزی بر تو می رسد که در نیمه ی شب ماموران آقا امام زمان مثال ماموران ارتش اسرائیل داخل خانه تو می شوند و به برهنه بودن سر همسر و فرزندان تو هیچ اعتنایی نمی کنند و تمام آلبوم عکسهای خانوادگی تو را به غارت می برند و سر در کمدهای لباس زن و بچه ی تو می کنند  شاید ۱۰۰ هزار استغفار می کردم و می گفتم :چنین واقعه ای حتی در عالم وسیع خیال هم اتفاق نمی افتد چه رسد به عالم واقع که در آن الحمدلله تمام هم وغم مسئولین ما ایجاد یک مدینه فاضله است و بس.

نوریزاد عزیز؛ اگر کسی بیست و چند سال قبل به من می گفت که منتظر شبی باش که جلو همسر و فرزندانت شاهد شنیدن زشت ترین فحش ها از دهان سربازان امام زمان به زن و بچه ات باشی حتی زحمت تصور یک لحظه ی این واقعیت ها را هم به خودم نمی دادم.

نوریزاد عزیز؛ نمی دانم اولین باری که دستگیر شدی  به چه صورت تا زندان اوین رفتی ؟ ولی اگر دوست داری اجازه بده تا  قدری از غم و غصه هایت را با هم شریک شویم  تا بدانی چه بسیار روحانی هایی امثال حقیر زیر چکمه های ظلم این عزیزان و نورچشمان له شدند تا امروز فریاد آزادی از حلقوم مردم زجز کشیده ی ایران عزیز به آسمان هفتم برسد .

محمد جان؛ نمی دانم در کارهای سینمائیت می توانی چهره یک روحانی را نیمه ی شب در وسط خانه خودش زیر آوار سیلی و لگد سربازان آقا امام زمان قرار گرفته را به تصویر بکشی یا نه؟

آیا دوربین های فیلمبرداریت می توانند چهره یک دختر سیزده ساله ای را که در نیمه ی شب با هزار ترس و وحشت و با چشمان پر از اشک نظاره گر پدری است که در حال کتک خوردن در راه پله های خانه خودشان است را فیلم بگیرند؟

نوریزاد عزیزم؛ با تو افسانه و داستان نمی گویم ! البته داستان زندگی شخصی ام را به تو می گویم که با سلول های انقرادی و سیاه چال های اوین آشنایی. تا قبل از رفتن به زندان اوین فکر می کردم که داستان سیاه چال و شکنجه گران افسانه هایست که داستان سرایان برای گرم کردن داستان هایشان به کار می برند  اما وقتی با صورت به داخل سلول انفرادی پرتاب شدم تازه فهمیدم که این سلول ها مزد الله اکبر های روی پشت بام های زمان طاغوتمان است که فرصت گرفتن آن نرسیده بود .

راستی یادم رفت که بگویم از خانه ام تا زندان اوین چند جوان بیست و چند ساله که هنوز چند سالی بیشتر نبود که افتخار خدمت در سپاه پاسداران را پیدا کرده بودند با چه دعاهای غلیظ و آبداری خواهر و مادرم را دعا می کردند که البته همه این ها از دستورات دین مبین اسلام به این عزیزان بود که من نمی دانستم وقتی که مقاله های شما را از زندان می خواندم قدم به قدم آن سلول ها و بندها در نظرم می آمد و به خانواده ام می گفتم من می دانم که محمد نوریزاد چه می گوید . وقتی که از بازجوی خودم علت حمله شبانه برادران سپاه را پرسیدم به من گفت ای ابن ملجم پلید ! بر روی منبر رسول خدا به نائب امام زمان توهین می کنی ؟با دستان و چشمان بسته گفتم : من فقط روی منبر گفتم ولایت فقیه را شیخ مرتضی انصاری  به این صورت که امروز می گویند قبول نداشته است ناگهان مشت محکم برادر بازجو صورتم را مورد لطف قرار داد و داد زد که گور پدر شیخ انصاری و تو مرتیکه پدر سوخته، تو بیشتر میفهمی یا این همه مراجع ؟ فکر کردی ما پرونده ات را در نیاوردیم که برای چه جبهه می رفتی؟

تو دنبال کثافت کاری با جوانان در جبهه ها بودی حالا برای ما شدی روحانی رزمنده؟ می خواهی همه کسانی را که به آنها تجاوز کردی را بیاورم این جا؟گفتم به روح رسول الله قسم من تا این لحظه از این کار ها نکردم. آن هم گفت: وقتی آمدیم مسجدت و به مردم اعلام کردیم که روحانی تان لواط کاره، می فهمی که دنیا دست کیه؟

محمد جان؛ آن شب که به سلول برگشتم، دو رکعت نماز خواندم و با گریه از خدا خواستم که استقامت و صبر به من عنایت کند که خدا هم خیلی زود صدای من را شنید و دعای من را اجابت کرد. از فردا که برای بازجویی می رفتم فقط لبخند می زدم و می گفتم مگر نمی گویید اعدامم می کنید پس چرا امروز و فردا می کنید؟ آن ها هم می گفتند که اول باید آبرویت را ببریم بعد اعدامت می کنیم.

محمد جان؛ روزی که قرار شد من را خلع لباس کنند، ده صفحه برگه جلو من گذاشتند و گفتند یا این ها را امضاء کن یا تا قیامت همین جا می مانی؟ گفتم بگذارید که برگه ها را ببینم؟ گفتند غلط کردی که ببینی؟ گفتم شاید نامه قتل خودم را دارم امضاء می کنم؟گفتند نه، نامه برای این است که ما تو را در این چند ماه هیچ آزار و اذیتی نکردیم. و موقع بیرون آمدن از آنجا هم دوباره تأکید کردند که باز هم می گوییم هر کسی پرسید این چند ماهه کجا بودی؟ بگو سفر خارج از کشور بودم و اگر پرسیدند چرا لباس نمی پوشی؟ بگو دوست ندارم بپوشم.

محمد جان؛ این ها یک صدم اتفاق هایی است که برای خودم افتاد و اگر بخواهم راجع به زن و بچه و خانواده ام برایت بگویم شاید یک کتاب هزار صفحه ای شود که دارند آرام آرام همه آن خاطره ها را می نویسم. به امید روزی که یک کتاب بنویسم به نام “از پشت بام تا زیر هشت”.

نوریزاد عزیزم؛ اگر دفتر خاطره های تلخت را ورق زدم فقط خواستم درد دلی کرده باشم و عرض خواهشی از تمام کسانی که به هر نحوی چوب ظلم و ستم این خون آشامان جمهوری اسلامی را خورده اند که ای عزیزان: شما را به انسانیتتان سوگند: دست به قلم شوید و به شکرانه ظهور اینترنت دل نوشته های خود را به سایت این مرد فداکار ایران زمین-محمد نوریزاد- برسانید تا که این صدا ها تبدیل به فریاد گوش خراشی شود در گوش ظالمان و حرامیان این سرزمین. به امید برپایی آن دموکراسی واقعی که گاندی در هند اجرا کرد و گفت:خدا را شکر می کنم به گونه ای آزادی را در کشورم شاهدم که گاوپرست در خانه خودش مشغول پرستیدن گاو خودش است و قصاب سر کوچه شان سر گاوی را می برد.

و در خاتمه به همه مردم ایران زمین عرض می کنم که محمد نوریزاد را تنها نگذارید تا تاریخ بداند که ایران کوفه نیست و ما ایرانی هستیم و جاودان.

خانواده مهدی خزعلی در خصوص آخرین وضعیت وی می گوید: “در این مدت یک بار اجازه ملاقات داده اند که متاسفانه این ملاقات هم با حضور ماموران انجام شد .ایشان در سلول انفرادی به مساحت دو متر در دو متر همراه فردی دیگر در بند 209 قرار دارند بنا بر گفته ی قاضی ایشان در ارتباط تلفنی و ملاقات آزاد بوده و در بند عمومی باید باشند اما علی رغم این گفته، او را در سلولی تنگ بدون هیچ امکانات بهداشتی قرار داده و از دادن خودکار به ایشان واهمه دارند.”
خانواده خزعلی با اشاره به نحوه دستگیری و ضرب و شتم وی ادامه می دهد: “دستگیری ایشان که با خشونت شدیدی همراه بود باعث شکسته شدن دست و دندان ایشان شده و از ناحیه زانو دچار مشکل شدند ،دستگیری که همراه با شکنجه بود. در هنگام عزیمت ایشان به اوین در حیاط دادستانی در داخل ماشین وزارت اطلاعات ماموران دست شکسته و ورم کرده ی ایشان را فشار می دادند و دست دیگر را بر دهان وی می گذاشتند که فریادش بیرون نیاید. این در حالی است که علی رغم ارسال نامه توسط قاضی جهت رسیدگی به ایشان و معاینه پزشکی قانونی هنوز ایشان را به پزشکی قانونی نبرده اند.”
دکتر مهدی خزعلی مدیر انتشارات حیّان و بنیان‌گذار مؤسّسهٔ فرهنگی انتشاراتی اباصالح است که در پی حوادث پس ار انتخابات سال 88 دستگیر و زندانی شد. در همان زمان آیت‌الله خزعلی در اعلامیّه‌ای از فرزندش اعلام برائت کرد و مهدی خزعلی نیز در بیانیّه‌ای ضمن تأکید بر ادای احترام به پیشگاه پدر و عرض دست‌بوسی گفت: “می‌فرمایند: اگر پدر راضی نباشد روزهٔ مستحبّی حرام است. می‌گویم که بلی؛ امّا جهاد واجب را می‌شود به امر پدر ترک کرد؟ مسئلهٔ رفع ظلم و استبداد است و بر همگان واجب و اذن پدر شرط نیست.
وی بار دیگر در مهر ماه سال 89 برای بازجویی به اوین منتقل شده و بازداشت شد. اتهام او اقدام بر علیه امنیت ملی و تشویش اذهان عمومی اعلام شد. این نویسنده منتقد پس از آزادی برای سومین بار در تیرماه سال نود بازداشت و پس از حدود یک ماه در ۲۳ مرداد به قید وثیقه آزاد شد. او پس از آزادی نامه های انتقاد آمیز جداگانه ای به رهبری و برادران لاریجانی نوشت و پس از مدتی همراه با ضرب و شتم که منجر به شکستن دست و دندانش شد بازداشت گردید.
خانواده این نویسنده منتقد با تاکید بر تداوم اعتصاب غذای او می افزاید: ” تا به امروز ایشان 16 کیلو وزن خود را از دست داده اند و بر اثر ضربه شدیدی که به علت پرتاب شدن بر زمین توسط ماموران وزارت اطلاعات انجام شد دندانها لق شده و در خواست های مکرر ایشان برای رسیدگی پزشکی تاکنون بی نتیجه مانده است. ما نیزهمراه با پدر در بندمان روزه میگیریم و به خدا توکل میکنیم واز او استمداد میجوییم . اما با اینهمه روحیه ایشان با وجود اعتصاب غذا وفشار های روحی و روانی خوب و مثل همیشه آرام بود . بنا به گفته خودشان اعتصاب غذا در حقیقت فریاد و اعتراضی بردستگیری، نوع دستگیری ایشان و حکم قاضی است.”
گفتنی است، مهدی خزعلی در وب سایت خود تاکید کرده بود “12 اسفند قطعا اولین انتخاباتی خواهد بود که در خانه خواهد ماند و پای هیچ صندوق رأی حاضر نخواهد شد.”

وبلاگ یاران دکتر خزعلی نیز با گلایه می نویسد: 19 روز از اعتصاب غذای دکتر مهدی خزعلی می گذرد اما نمی دونم چرا  خبری از رسانه ها و سایت ها  نمی شنوم و خبر اعتصاب غذا  ایشون  و وضع جسمانی و کاهش وزن 18 کیلویی ایشون رو کسی غیر از تعدادی از دوستان و اطرافیانشان پخش و خبررسانی نمی کنند. به خصوص رسانه های خارج از کشور –  بی بی سی . صدای آمریکا - رسا - سایت های خبری …

شيرين عبادی با اعلام حمايت از بيانيه ۳۹ زندانی سياسی از تمامی آزادی‌خواهان دعوت کرد که از هيچ کوششی برای پی‌گيری آزادی زندانيان سياسی و عقيدتی در ايران به‌ويژه زهرا رهنورد، ميرحسين موسوی و مهدی کروبی دريغ نورزند.

متن کامل اطلاعيه شيرين عبادی:  درود بر آزادگان دربند، سلام بر کسانی که پای در زنجير و نگاهی بر آسمان دارند، سپاس بر افرادی که شجاعت را معنائی تازه بخشيدند، لبيک به راد مردانی که سرود فراموش شده هم بستگی و اتحاد را دوباره به يادمان آوردند و چه به موقع ياد آور شدند که اعتمادی به صندوق رای نيست و “نظارت استصوابی” پاسخی برای خواسته های ملت ندارد و جواب پرسش ساده ای چون “رای من کو” گلوله است و زندان.

صادقانه سخن گفتند و قانون شکنی های ماموران قانون را فاش ساختند – فروتنانه ظلم بر خويش را فراموش کردند و همگان را به ياری خانم زهرا رهنورد و آقايان مير حسين موسوی و مهدی کروبی فرا خواندند.
در مقابل شهامت اين عزيزان بزرگوار سر تعظيم فرود آورده و با اعلام حمايت از فراخوان آنان از تمامی آزادی خواهان سرا سر دنيا دعوت می کنم که از هيچ کوششی برای پی گيری آزادی زندانيان سياسی و عقيدتی در ايران به ويژه خانم زهرا رهنورد و آقايان مير حسين موسوی و مهدی کروبی دريغ نورزند .
از هم وطنان گرامی دعوت می کنم تا با تحريم انتخابات نمايشی مجلس شورای اسلامی که در دوازدهم اسفند ماه سال جاری برگزار می شود، يک بار ديگر عدم مشروعيت رژيم جمهوری اسلامی ايران را به جهانيان نشان دهند.

شيرين عبادی
۵ بهمن ۱۳۹۰

سخن می نویسد: محمود احمدی نژاد و رفتارهایش بوضوح در تضادی آشکار با نظام و منافع ملی ایران قرار گرفته.

علی الظاهر آمریکائی ها بخوبی متوجه این واقعیت شده اند که احمدی نژاد به قدر کافی جسور هست تا برای ارضاء تمایلات جاه طلبانه اش حتی منافع ملی ایران را نیز به بازی بگیرد. لذا می توان این امتیاز را به اوباما  داد که با فراست توانست ضمن ارسال پیغام به آیت الله خامنه ای و تحریک احمدی نژاد از طریق فشار بر نقطه ضعف ایشان خواسته یا ناخواسته احمدی نژاد را وادار کند تا بر خلاف منافع ملی ایران و در تقابل مستقیم با رهبری ایران در راستای منویات خویش کامانه خود، در زمین آمریکا بازی کند!

منبع

کلمه: با گذشته بیش از دو هفته از انتشار یادداشت سردار علایی، هنوز واکنش ها به این یادداشت تاریخی ادامه دارد.به گزارش کلمه، وحید پوریامین در آخرین مطلب خود با عنوان ” تفتیش عقاید حزب الله”،  یادداشت سردار علایی را “هتاکانه” خوانده است.وحید پوریامین مجری سیماست. همان کسی که  برنامه “رو به فردا ” را بعد از انتخابات برگزاری می کرد. برنامه ای که با انتقادات زیادی رو به رو شد. هر چند صاحبنظران از کم تجربگی او گلایه داشتند اما این  مدیر شبکه سوم سیما به سختی از وی حمایت می کرد و گفته بود که برای این برنامه ها جایگزینی بهتر ازاین مجری جوان سراغ ندارد.

وحید یامین پور از دانشجویان دانشگاه امام صادق است که در آن دانشگاه به فراگیری حقوق جزا پرداخته است.  سایت های حامی دولت از او با عنوان “دکتر یامین پور” یاد می کنند.

 او وبلاگ نویس است  خودش را در وبلاگش اینگونه معرفی می کند: ” حقوق، جامعه شناسی، فلسفه، سیاست، هنر… انگار به همه چیز علاقه دارم و از آن جمله به نوشتن، می نویسم تا خوانده شوم و رد پای اندیشه دیگران را روی فهمم تجربه کنم.”

 اما مطلب منتشر شده پوریامین، بار دیگر سردار علایی را ناچار به پاسخگویی کرد. علایی که بدنبال یادداشت نوزده دی مورد تهاجم سازمان یافته اقتدارگرایان قرار گرفت، بارها بر موضع خود در دفاع از آرمانهای انقلاب اسلامی پافشرده است. اما این بار پاسخ کوتاهش متفاوت و بیانگر نکات تازه ای است.سردار علایی در پاسخ به مطلب پوریامین به ذکر رویدادهایی که پس از انتشار این یادداشت پیش آمد، پرداخته و نوشته است:  از دلسوزی شما برای نظام جمهوری اسلامی متشکرم. جهت اطلاع عرض می کنم که ۱- به روزنامه اطلاعات و سایت خبر آن لاین اخطار قضایی داده شد.۲- روزنامه اطلاعات و همة سایت ها را مجبور کردند که مقالة ۱۹ دی را از روی سایت های خود بردارند.۳- روزنامه اطلاعات و خبر آن لاین را مجبور به درج تکذیبیه کردند.۴- در روز اربعین حسینی به منزل من واقع در شهرک سازمانی سپاه حملة سازمان یافته کردند و من به یاد حمله به خیمه های امام حسین علیه السلام افتادم زیرا زن و بچه ها دچار نگرانی و هراس شدند. ۵- تعدادی از فرماندهان سپاه علیرغم مذاکره با من اقدام به انتشار بیانیه کردند. ۶- اقدامات و تماس های دادستانی را توضیح نمی دهم. ۷- تمام سایت های داخلی از جمله فارس و رجانیوز هرچه خواستند علیه من نوشتند ولی من به خاطر دفاع از حزب الله به آنها پاسخ ندادم.۸- جواب روزنامة کیهان که مطلب ضعیفی از نظر منطقی علیه من به چاپ رسانده را دادم که این روزنامه از چاپ آن خودداری ورزید.

پس از انتشار مطلب کیهان، سردار علایی در پاسخی مستدل و متین به مدیرمسئول این موسسه تحت امر رهبری، بار دیگر نگاه انتقادی خود را مطرح کرده و برای امثال  شریعتمداری ابراز تاسف نموده و در نکته ظریفی که بیانگر این است که چه کسی با خط گرفتن مطلب می نویسد، نوشته است: این مقاله را من نوشته ام و دشمن و یا کسی آن را به من القا نکرده است. من از افرادی نیستم که دیکته دیگران را به صورت سفارشی بنویسم. متأسفانه بعضی دوست دارند هر مطلبی را که نمی پسندند، کار دشمن و یا ضد انقلاب بدانند.

وی در این یادداشت از مدیرمسئول کیهان خواسته است که به شعور انسانی احترام بگذارد و آورده است: بهتر است به شعور انسانها احترام گذاشته شود و افرادی را که مثل شما نمی اندیشند مهره یا شکار حریف نخوانید.

 همرزم باکری ها که  از سوی گروه های معلوم الحال تحت فشار شدید قرار گرفته است، بی توجه به این فشارها بر مواضع خود بار دیگر تصریح می کند و  می نویسد:  من همیشه به پاسداری از انقلاب عظیم اسلامی ملت ایران که با تقدیم هزاران شهید عالی مقام، بساط دیکتاتوری و استبداد را برچید افتخار می کنم و همیشه بر روح امام عظیم الشأن امت درود می فرستم و یاد و راه او را در این ایام قیام بر ضد دیکتاتوری ها در جهان عرب زنده می دارم؛ مقاله ۱۹ دی هم از این قاعده مستثنا نبوده و نباید آن را بیراهه قلمداد کرد.

روزنامه کیهان از درج این پاسخ خودداری کرد و به جای آن به نقل خبرگزاری فارس یادداشتی را منتشر کرد که سردار علایی وفاداریش را به ولایت فقیه اعلام کرده است.

سردار حسین علایی، فرمانده پیشین نیروی دریایی سپاه و از رزمندگان هشت سال دفاع مقدس است.

مجید نداف از پژوهشگران و نویسندگان دفاع مقدس با تقدیر از شخصیت و خدمات سردار علایی وی را فرماندهی از تبار باکری ها خوانده و نوشته است: اگر از سوابق قبل از انقلاب او در دانشگاه تبریز در حشر و نشر با آنها بگذریم که بیانگر وفاداری ریشه دار او به اسلام انقلابی و امام خمینی است.

این سردار هشت سال دفاع مقدس در وصف همرزم خود می افزاید: متأسفانه در مورد امثال علایی ها که زنده اند و یحتمل و مع الاسف معدودند نمی توان قلم به اِطاله راند، حتی اگر خود اجازه دهند نمی توان از سجایای اخلاقی شان که در ذیل افتخارات نظام جمهوری اسلامی است بنا به ملاحظات امنیتی سخنی گفت. اما وقتی در مَنظر میراث داران شهدای جنگ تحمیلی از سر بی تقوایی و مرگ اخلاقی هجمه هایی به سبک “گوبلز” صورت می گیرد چه باید کرد؟

در حالی که مصباح یزدی به سردار علایی انتقاد کرده و یادداشت او را “مقابل رهبری” خواند بود، علی مطهری، نماینده مردم تهران از منتقدان جدی محمود احمدی نژاد در یادداشتی در دفاع از حسین علایی نوشته است: حال این پرسش مطرح می‌شود که قطع نظر از درستی یا نادرستی مطالب آقای علایی در آن مقاله، آیا در کشور ما اگر کسی مثلا معتقد باشد که مدیریت بحران سال ۸۸ و نوع برخورد با معترضان، کارآمد و مناسب نبوده است، حق دارد اظهار نظر کند؟ یا چون نظام ما پسوند «اسلامی» دارد، همه کارهایی که در آن انجام می‌شود درست بوده و خواهد بود و در نتیجه هیچ گاه اصلاح امور صورت نمی‌گیرد و اساسا اصلاح امور درباره این نظام معنی ندارد؟ مطهری از حمله کنندگان خواسته است که ” کوردلی” را از خود بزدایند. و بدانند که راه حفظ نظام جمهوری اسلامی احترام به آزادی تفکر و بیان است.

مصطفی تاجزاده، زندانی سیاسی نیز پرسیده بود: چرا دیگر حتی در آستانه سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی نمی شود به رژیم شاه انتقاد کرد و چرا هر سوالی از رژیم گذشته و از شاه برمی گردد به از صدر تا ذیل نظام و اصولگراها ؟ راستی چه اتفاقی افتاده که هرگونه نقدی را توهین به رهبری قلمداد می کنند و خواهان اجرای اشدّ مجازات برای منتقدین رهبری هستند؟

به گزارش  سحام، در این دیدار فاطمه کروبی ضمن اطلاع از وضعیت جسمی آقای قابل، از مقاومت و پایداری ایشان برای دفاع از حقوق مردم و نیز پایداری و مجاهدت در راه حق تقدیر نمود.
در ادامه نیز احمد قابل متقابلا نگرانی خود را از وضعیت آقای کروبی اعلام کرد و ابراز امیدواری نمود تا مردم به زودی شاهد آزادی رهبران و سایر زندانیان سیاسی دربند باشند.
در ادامه این دیدار، خانم کروبی در خصوص آخرین وضعیت همسرش خاطرنشان کرد: ” به دنبال اعلام نظر آقای کروبی مبنی بر عدم شرکت در انتخابات، ملاقات من با ایشان کاملا قطع شده است و مقامات امنیتی اجازه رفتن به منزل خودم را نیز از من سلب کرده اند.”
فاطمه کروبی ضمن ابراز ناراحتی و نگرانی از ادامه این وضعیت، در پایان در خصوص رفتار ماموران امنیتی گفت: ” ماموران طی این مدت متاسفانه برخورد بسیار بی ادبانه و هتاکانه با من داشته اند. ”
همسر مهدی کروبی دقیقا یک ماه قبل در مصاحبه با سحام، نظر مهدی کروبی در خصوص انتخابات را به اطلاع مردم رساند. آقای کروبی یک ماه قبل در خصوص انتخابات گفته بودند: برای اینکه از این بیشتر آبروی اسلام و روحانیت نرود و مردم و فعالان سیاسی دلسوز نظام، مجددا گرفتار نشوند، بهتر است جمع اندکی که مورد قبول آقایان هستند؛ به عنوان شورای عالی انتخابات منصوب شوند و افرادی را به عنوان نماینده ملت انتخاب (منصوب) کنند و تیر آخر را به پیکره جمهوری اسلامی که در سال ۵۸ با رأی قاطع و بی سابقه مردم تصویب و تاسیس شد؛ بزنند تا انشاله مردم در فرصتی مناسب، ارزش های موجود در قانون اساسی سال ۵۸ را، البته با اصلاحاتی که در گذر زمان ضروری می‌نماید؛ احیا کنند.”
آقای کروبی در آن دیدار به همسرش گفته بود: “موضع‌گیری‌هایی که از دبیر شورای نگهبان و وزیر اطلاعات و برخی دیگر از مسئولان و مخصوصا صدا و سیما شنیده‌ام حاکی از آن است که به اعتقاد “آنان” دشمنان انقلاب و نظام می‌خواهند از فرصت انتخابات استفاده کنند و امنیت کشور را برهم زنند! من از این دیدگاه‌ها استنباط کردم که آقایان از تداوم قهر و نارضایتی مردم به خوبی مطلع‌اند و می‌خواهند انتخاباتی فرمایشی و دستوری ترتیب دهند و با رد صلاحیت و ابطال برخی حوزه‌ها و پرکردن صندوق‌های رای از رای‌های بدون صاحب، و سپس برخورد و دستگیری و به وجود آوردن رعب و وحشت و امنیتی کردن کشور، پروژه تکراری انتخابات ۸۸ را بار دیگر پیاده کنند.”
با نزدیک شدن به زمان برگزاری انتخابات مجلس، و تلاش حکومت برای جذب حضور حداکثری مردم، و برگزاری یک انتخابات نمایشی؛ سران و حامیان جنبش سبز و اصلاحات، احزاب و گروه های اصلاح طلب و طیف های گسترده ای از فعالین مدنی و سیاسی ضمن تحریم انتخابات، از مردم خواستند دراین انتخابات نمایشی شرکت نکنند.

جـــرس: در پی درگذشت احمد سیاف ، یکی از سرداران دوران جنگ، غلامعلی رجایی در یادداشتی گزارشی از مراسم تشییع و تدفین مرحوم احمد سیاف داده است.

به گزارش تارنمای شخصی رجایی، این نویسنده و سردار دوران جنگ هشت ساله، در یادداشت خود نوشته است: بچه های جنگ پس از چند دسته اند. بعضی ازآنها می گویند می نویسند مصاحبه می کنند و از کارهایشان بارها و بارها می گویند و بعضی هم مثل مرحوم احمد، چنان ساکت و تودار و کم حرفند و از خود هیچ نمی گویند که هرکس آنها را ببیند بین او و یک آدم جنگ نرفته تفاوتی نمی بیند.
متن این گزارش یادداشت گونه به شرح زیر است:
دیروز سه شنبه به رغم کسالت پس از سفر که هنوز ول کن من نیست به تشییع جنازه برادررزمنده ام،سردارحاج احمد سیاف زاده رفتم.
حاج احمد از بر و بچه های قدیم انقلاب و ازکادرهای اولیه سپاه اهواز بود.
تشییع احمد درمسجد حضرت ولی عصرعجل الله تعالی فرجه – مسجدخوزستانیها که درکنار پارک ساعی واقع است- برگزارشد.
تقریبا همه بر و بچه های قرارگاه کربلا وخاتم به تشییع احمد آمده بودند.
قبل ازاینکه جنازه احمد برای آخرین بار به جمع دوستانش درمسجد بیاید ،مهندس دریادارعلی شمخانی درسخنانی اثرگذارگفت: کوس رحیل در بر و بچه های جنگ زده شده است و از صاحب سبک بودن احمد در راه اندازی گشتیهای رزمی اطلاعاتی درابتدای جنگ سخن گفت.
مرحوم پدراحمد رامی شناختم . دوچرخه ای داشت که با آن به سر کار می رفت و بنایی می کرد.صوت بسیارخوشی هم داشت. احمد و برادرش حاج سعید هم از این نعمت بی بهره نبوده و نیستند.
پدر احمد با زبان روزه درحالی که یگ گونی کاه را به ترک دوچرخه اش بسته و برای کار می برد زیرماشین رفت وجان داد.خدایش بیامرزد که از مردان نیک شهردوست داشتنی اهواز بود
احمد را حدود سی سال می شناختم. درسالهای نه چندان طولانی جنگ که ازآموزش و پرورش به سپاه خوزستان مامور و دراهواز ساکن شده بودم،مکررا او را می دیدم.
پس ازعملیات فتح المبین در اوائل بهار سال ۱۳۶۱ که جمعی از رزمندگان پیروز این عملیات غرور آفرین را به ملاقات امام درجماران برده بودم،و دربازگشت به جبهه درقم با بعضی از علما از جمله مرحوم آقای مشکینی هم دیدارهایی داشتیم بدلیل شدت احترامی که برای او قائل بودم از او خواستم قبل از سخنرانی آقای مشکینی سخنانی ایراد کند که پذیرفت .
بچه های جنگ پس از چند دسته اند. بعضی ازآنها می گویند می نویسند مصاحبه می کنند و از کارهایشان بارها و بارها می گویند و بعضی هم مثل مرحوم احمد، چنان ساکت و تودار و کم حرفند و از خود هیچ نمی گویند که هرکس آنها را ببیند بین او و یک آدم جنگ نرفته تفاوتی نمی بیند.
گمان نمی کنم حتی اقوام وهمسایه های نزدیک احمد وامثال احمد بدانند اینها در دردوران سخت اما شیرین جنگ برای حفظ این آب وخاک چه زحماتی کشیده اند.
احمد از نخستین شبیخونهای بچه های سپاه اهواز در جنگ حاضر بود. و بارها مجروح شد. دیروزآقای شمخانی می گفت کالکهای عملیاتی اول جنگ، اکثرا به خط احمد است.
دیروز که از فرزندارشدش محمدجواد نحوه فوت احمد را پرسیدم گفت: پدرم مجروح شیمیایی عملیات والفجر ۸ فتح فاو بود و بدلیل همین مجروحیت ریه هایش مشکل داشت و دچارتنگی نفس می شد می گفت درخانه نشسته بودیم که ناگهان ایست قلبی کرد وچند دقیقه بیشترطول نکشید که درآغوش من جان داد .
دیروز که درکنارقبرخالی اش منتظرآمدن جسد بودیم ،سید نورمی گفت: اینقدراحمد راحت جان داده که تا جناب عزراییل به سراغش آمده و به اوگفته بلند شو برویم، بلند شده و بدون هیچ جان کندنی با او رفته است.
احمد از کسانی بود که حریف نفس خود شده بود.
وی به رغم آن همه سابقه مسولیتی درجنگ، که مسول عملیات سپاههای اهواز وخوزستان ومعاون طرح وعملیات قرارگاه کربلا بود همیشه در سایه ماند .خیلی کم از خودش گفت.اگر نگویم هیچ از خودش نگفت.
اهل مصاحبه نبود. نه با رسانه ای مصاحبه ای کرد نه به برنامه ای در باره جنگ به رادیو و تلویزیون رفت و نه دستی به قلم برد
. بسیار فروتن بود . دراین یکی دوسال اخیر، با اینکه فرمانده دانشکده دافوس سپاه بود گمنام در کسوت یکی از راویان جنگ، گروههای راهیان نور را که به جنوب می رفتند همراهی می کرد. و برایشان از جنگ می کفت
احمد مثل همه بچه های رزمنده ،جوانی اش را دربیابانهای جنوب جا گذاشت و بدون هیچ چشمداشتی بهترین دوران عمرش را با خدا معامله کرد.
سالها بود احمد را از نزدیک ندیده بودم.دیروزکه با سردارعلایی به بهشت زهرا رفتیم پس ازاینکه با چشمانی اشکباراو را به دل خاک در قطعه ۴۵ بهشت زهرای تهران سپردیم، ازدوستانش پرسیدم:احمد خاطرات بی شمارش را از جنگ گفته است ؟اظهار بی اطلاعی کردند.
خدا کند تاریخ را ازخاطراتش بی بهره نکرده باشد.
یاد روزهای خوش جبهه های جنوب بخیر.
طلبی ازکسی نداشتیم به امام و مردم بدهکاربودیم وهر لحظه آماده رفتن.اکنون این حس و حالها بسختی بدست می آید.
برخی ازما،خودمان را از دست داده ایم و برای اینکه چند روزدیگردراین دنیا بیشترو بهترزندگی کنیم ومال ومنالی برای فرزندانمان به ارث بگذاریم که نمی دانیم با آن چه خواهند کرد ، راه و رسم آزادگی راکه به همه ما نشان می دادیم از یاد برده ایم. بقول مرحوم حاج میرزااسماعیل دولابی ، آن عارف بزرگ و قدرناشناخته،رفتیم دنیا رابگیریم دنیا ما راگرفت!
ما که اهل کوتاه آمدن نبودیم این همه کوتاه می آئیم. فقط و فقط برای اینکه بمانیم و موقعیتمان را ازدست ندهیم.
خیلی ها ازمسجد برای دفن احمد به بهشت زهرا آمدند.نمازش را در کنارقبر خواندیم.موقع دفن تربتی را که درسفراخیرم از کربلا آورده بودم به برادرش که درقبرمنتظرسرازیرکردن جسد برای دفن بود، دادم تا با احمد درقبربگذارد و قبرش نورانی ترباشد.
دیروز که در دفن احمد کمک کردم تا جنازه اش را بدرون قبر سرازیر کنند زیر لب دعا کردم در این لحظه سخت برای همه خدا به او ترحم کند واو راغریق آرامشی فرماید.
احمد هم رفت وما ماندیم.؟ نمی دانم شاید احمد مانده باشد و بعضی ازما خیلی وقت است رفته باشیم.
مهم خوب ماندن وخوب رفتن و برعهدی که با خدا ومردم بسته ایم، استوارماندن است.
احمد اینک مهمان خاک است . بی شک دیشب خانواده ا ش بدون او شب سختی را گذرانده اند وازمن جزاین ادای دین برنیامد.
احمد ماند وعملش و برای او کاری نمی توانم بکنم جزاینکه از دوستان عزیز برای شادی روح او طلب صلوات و فاتحه ای داشته باشم.
گفتنی است، سردار احمد سیاف از فرماندهان سابق دافوس سپاه (دانشکده فرماندهی و ستاد) و مسئول عملیات قرارگاه کربلا در ۸ سال دفاع مقدس در شب رحلت پیامبر اسلام و امام حسن مجتبی براثر عارضه قلبی در سن ۵۵ سالگی دارفانی را وداع گفت.
لازم به یادآوری است مراسم ترحیم وی روز پنج شنبه ۶/۱۱/۹۰ از ساعت ۱۴ تا ۱۶ در مسجد ولی عصر واقع در تهران، خیابان خالد اسلامبولی برگزار می‌شود و مراسم ترحیم دیگری نیز در روز جمعه ۷/ ۱۱/ ۹۰ از ساعت ۱۴ تا ۱۶ در حسینیه عاشقان ثارالله اهواز برگزار خواهد گردید.

به گزارش کلمه، در این بیانیه که به امضای سی و نه زندانی سیاسی از طیف های مختلف فکری جنبش سبز رسیده، از تمامی آزادی‌خواهان جهان و نهادهای مستقل مدافع حقوق بشر خواسته شده که برای رهایی رهبران جنبش اعتراضی مردم ایران از حبس نامشروع و ظالمانه، یاری کنند.

این زندانیان سیاسی که خود قربانی سناریوهای ساختگی باند سعید امامی ها هستند، با انتقاد از حبس خانگی رهبران جنبش سبز آورده اند: بیش از ۱۱ ماه از بازداشت و حبس غیرقانونی آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد می‌گذرد. اگر حاکمیت به فکر پر کردن نمایشی کرسی‌های مجلس زیر سایه سرکوب و استبداد است، آزادگان ایران‌زمین مکلف‌اند که در تدبیر گسترش و تعمیق جنبش اعتراضی خود و به‌ویژه در گام نخست، آزادی رهبران در حصر و حبس خود باشند.

در این بیانیه با تقدیر از اجماع عمومی برای عدم شرکت در انتخابات تاکید شده است که تحقق حاکمیت ملی از مجرای انتخابات آزاد، سالم و منصفانه به‌عنوان خواسته‌ی اصلی جنبش سبز همچنان باقی است. قدم نخست در این راه چنان که در دو بیانیه‌ی آبان‌ماه و آذرماه خود تاکید کردیم، آزادی رهبران آزاده‌ و استوار و صادق جنبش سبز است.

متن کامل این بیانیه که در اختیار کلمه قرار گرفته است به شرح زیر است:

به‌نام خدا

نیروهای امنیتی و نظامی درحالی برگزاری انتخابات نمایشی و فرمایشی مجلس نهم را در دستور کار خود قرار داده‌اند که هم‌زمان سرکوب فعالان سیاسی و روزنامه‌نگاران را شدت بخشیده‌اند. جامعه بیشتر از هر زمان شاهد انسداد سیاسی است؛ وضعیتی که در هیچ‌یک از انتخابات‌های پیشین شاهد نبوده‌ایم. فضای سنگین امنیتی و نظامی کودتاگران حاکم بر کشور هر روز قربانی جدیدی می‌گیرد. این همه در حالی صورت می‌گیرد که رهبران جنبش اعتراضی، آقایان میرحسین موسوی و مهدی کروبی و خانم زهرا رهنورد در زندان خانگی تحت فشارهای بیشتر و محدودیت‌های شدیدتر و نگران‌کننده قرار گرفته‌اند.

آقایان موسوی و کروبی، نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری دهم، تنها به جرم پیگیری رأی موکلان خود و پایمردی بر مواضع حق‌طلبانه‌شان، قریب به یک‌سال است که در حبس و حصر غیرقانونی و ناجوانمردانه‌ بسر می‌برند. یک سال پیش، آنان در چنین ماهی برای حمایت از جنبش‌های مردمی رهایی‌بخش و خواسته‌های انسانی آزادگان تونس و مصر و کشورهای منطقه، درخواست راهپیمایی کردند. پاسخ صاحبان قدرت نامشروع، همانند تمامی روزهای پس از ۲۲خرداد ۱۳۸۸، منفی بود. وقتی اقتدار حاکمیت، متکی بر آراء حقیقی و روندهای دموکراتیک نباشد، نه تنها مخالفان از امکان بروز و ظهور محروم می‌شوند بلکه به شدیدترین شکل مورد سرکوب قرار می‌گیرند. همان مواجهه‌ی خشونت‌بار و ضدانسانی‌ای که پس از انتخابات رسوای ۱۳۸۸، جان ده‌ها شهروند مظلوم را فدای جاه‌طلبی اقتدارطلبان کرد و هزاران شهروند مظلوم (از نخبه تا عادی و از شناخته شده تا گمنام) را ظالمانه به حبس افکند و با سرکوب غیرانسانی مورد حمله و هجمه قرار داد.

در پی فراخوان رهبران جنبش سبز، آزادگان ایران در بسیاری از شهرهای کشور به خیابان آمدند. تجمع اعتراض آمیز سبزها آن هم ۲۰ ماه پس از کودتای انتخاباتی چنان باشکوه بود که حاکمان متکی به زر و زور و تزویر، آزادی رهبران جنبش اعتراضی را برنتافتند. رهبران جنبش سبز نیز همچون بسیاری از ‌فعالان سیاسی، کنشگران مطبوعاتی، حقوقدانان، استادان، و دانشجویان محبوس شدند.

حال، بیش از ۱۱ ماه از بازداشت و حبس غیرقانونی آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد می‌گذرد. اگر حاکمیت به فکر پر کردن نمایشی کرسی‌های مجلس زیر سایه سرکوب و استبداد است، آزادگان ایران‌زمین مکلف‌اند که در تدبیر گسترش و تعمیق جنبش اعتراضی خود و به‌ویژه در گام نخست، آزادی رهبران در حصر و حبس خود باشند.

اصلاح‌طلبان و آزادی‌خواهان حقیقی به ارزیابی رهبران محبوس خود، ندای ما از درون زندان و خواست اکثریت ایرانیان و جمعیت‌های سیاسی وطن‌دوست، پاسخ مثبت دادند و حاضر به گرم کردن تنور انتخابات مهندسی شده و بازتولید استبداد نشدند. تحقق حاکمیت ملی از مجرای انتخابات آزاد، سالم و منصفانه به‌عنوان خواسته‌ی اصلی جنبش سبز همچنان باقی است. قدم نخست در این راه چنان که در دو بیانیه‌ی آبان‌ماه و آذرماه خود تاکید کردیم، آزادی رهبران آزاده‌ و استوار و صادق جنبش سبز است.

از اینرو از تمامی هموطنان آزاده و آگاه خویش درهرکجای جهان که هستند، می‌خواهیم در کنار آگاهی‌بخشی در مورد انتخابات دروغین و مهندسی شده و فرمایشی اسفندماه، از هیچ کوششی برای پیگیری آزادی رهبران محبوس جنبش سبز در بهمن ماه جاری دریغ نکنند.

همچنین تمامی آزادی‌خواهان جهان و نهادهای مستقل مدافع حقوق بشر را برای رهایی رهبران جنبش اعتراضی مردم ایران از حبس نامشروع و ظالمانه، به یاری می‌طلبیم. سزاوار نیست مدافعان حقوق بشر در جهان چشم بر این ظلم مستدام فروبندند.

امضا‌ء‌کنندگان این بیانیه که خود از پرداخت هزینه‌ برای تحقق خواست‌های قانونی و ایستادن پای سخن حق، ابایی نداشته‌‌اند، بر این باورند که رسیدن به چشم‌اندازهای مطلوب مستلزم هزینه است. معتقدیم که آرمان‌های انقلاب مردمی ۱۳۵۷ و تحقق آزادی و جمهوریت و استقلال و رفاه و پیشرفت، در گرو کوشش پیگیر و تلاش مصمم و بی‌یأس است؛ این راهی است که از مشروطه و نهضت ملی گشوده شده و تداوم‌اش با عزم مستدام یاران صبور و متوکل و امیدوار سبز در پیوند است. «والعاقبه للمتقین»

یعقوب‌وار وا اسفا همی زنم / دیدار خوب یوسف کنعانم آرزوست

والله که شهر بی تو مرا حبس می‌شود / آوارگی و کوه و بیابانم آرزوست

جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او / آن نور موسی عمرانم آرزوست

اسامی امضاء‌کنندگان به ترتیب حروف الفبا:

۱- بهمن احمدی امویی

۲- حسن اسدی زید آبادی

۳- جواد امام

۴- محسن امین زاده

۵- مسعود باستانی

۶- عماد بهاور

۷- سید علیرضا بهشتی شیرازی

۸- سیدمصطفی تاجزاده

۹- سعید جلالی فر

۱۰- علی جمالی

۱۱- امیر خرم

۱۲- بابک داشاب

۱۳- محمد داوری

۱۴- مجید دری

۱۵- امیر خسرو دلیر ثانی

۱۶- علیرضا رجایی

۱۷- حسین زرینی

۱۸- عیسی سحر خیز

۱۹- داوود سلیمانی

۲۰- محمد سیف زاده

۲۱- قاسم شعله سعدی

۲۲- کیوان صمیمی

۲۳- فریدون صیدی راد

۲۴- جلیل طاهری

۲۵- محمد فرید طاهری قزوینی

۲۶- فیض الله عرب سرخی

۲۷- سیامک قادری

۲۸- ابوالفضل قدیانی

۲۹- فرشاد قربان پور

۳۰- سعید متین پور

۳۱- محسن محققی

۳۲- مهدی محمودیان

۳۳- محمد رضا معتمد نیا

۳۴- علی ملیحی

۳۵- عبدالله مومنی

۳۶- محسن میردامادی

۳۷- بهزاد نبوی

۳۸- ضیا نبوی

۳۹- ابوالفضل عابدینی

* اکنون که کشور در آستانه بحرانی عظیم است، شاید تنها قرار گرفتن فرزندان نظامی این ملت، یعنی همانها که در روزهای حمله دشمنان تمامیت ارضی کشور ایران را با خطر ویرانی مواجه کردند، بتواند ما را نجات دهد. تاکید چند تن از سرداران محترم سپاه و حمایت برخی دیگر از بازماندگان سرداران اولیه جنگ و فرماندهان حلقه اول از این چهار تن، ما را بر آن می دارد که از آنان بخواهیم در مقابل موج ماجراجویی و تمایلات خودخواهانه ای که کشور را به فنا و نابودی پیش می برد، بایستند و نگذارند ملتی بزرگ به فساد و تباهی بیافتد و کشوری عظیم تکه تکه و نابود شود

این نامه را برای سردارانی می نویسم که شاید آخرین امید ملت به نجات کشور و ایران باشند. آنان که نیک می دانند که جمهوری اسلامی بدون ایران معنا ندارد و انقلاب اسلامی بدون مردم واژه ای تهی از محتوی است. امروز ایران در خطر ویرانی و انهدام است و این ویرانی و انهدام تنها به آن دلیل پیش می رود که لجاجت بر سر قدرت، ماجراجویی برای رویاهای بی حاصل و اشتباهات بزرگ توسط جناب آقای خامنه ای و جناب آقای احمدی نژاد، شدت گرفته است. اتخاذ سیاست حذف بخش مهمی از بدنه دلسوزان کشور، در چند سال اخیر، عملا کشور را از معانی و مبانی کشورداری تهی کرده است. ایران در معرض خطر جنگ، فروپاشی اجتماعی، شکاف بزرگ درون نظام و فقر و فلاکت قرار دارد. اگر کشوری که صدها هزار تن از داوطلبان مردمی، بسیجیان جنگ هشت ساله و سردارانی که جان خود را برای نجات میهن گذاشتند، نبود، شاید تا امروز از بین رفته بود. امروز همان روزی است که سرنوشت کشور در معرض نابودی کامل قرار گرفته است.

تحریم های فلج کننده اقتصادی که ناشی از ماجراجویی در عرصه سیاست اقتصادی است، فروپاشی اجتماعی که ناشی از بی کفایتی دولت مورد حمایت رهبر نظام است و احتمال وقوع جنگ که ناشی از لجاجت رهبری با جهان و نداشتن یک دیپلماسی درست است، چیزی نمانده است تا ایران را به مسلخ ویرانی بفرستد. با هر فرضی، چه سپاه خود را حافظ تمامیت ارضی ایران بداند، چه حافظ انقلاب بشمارد، و چه خود را مامور در حفظ جمهوریت و اسلامیت بداند، در هر حال باید تلاش کند راهی برای خروج از بن بستی که با اشتباهات رئیس جمهور و رهبر نظام، ایجاد شده بیابد. اگر این بن بست ادامه یابد، تحریم و جنگ نه تنها جمهوری اسلامی بلکه ایران را نابود می کند. آینده ایران، به این شکل که می رود جز ویرانی ایران و پریشانی ملت و توسعه فقر و فساد نیست. سیاست های نادرست رهبری نظام، جامعه را به آنجا کشانده که هیچ مصلحت اندیشی از سیاستمداران کشور نمی توانند کاری برای نجات ایران بکنند. استوانه های سیاست و دین در محبس و حصر گرفتارند و مردم نیز به دلایل مختلف از صحنه عمل اجتماعی یا نومید شده یا رانده شده اند. بقول امیر کبیر سرباز را یک عمر آموزش و حقوق می دهند تا یک روز به یاری ملت بیاید و امروز همان روز است.
سرداران سپاه ایران
آنچه برخی از فرماندهان سپاه که در سه سال گذشته بر مسند اقتدار منصوب شدند، کردند، مردم را به بزرگترین پشتوانه نظامی خود نومید کرد، اما آنچه سردارانی همچون جناب علایی، رجایی و صنیع خانی در این روزها گفته اند، مجددا نور امیدی را به دلهای مردم تاباند. مردم انتظار ندارند که سپاه با سرمایه و حقوق ملت به سرکوب خواسته های آنان بپردازد، سپاه باید موجب اطمینان خاطر و آرامش یک کشور در روزهای خطر باشد. اکنون که کشور در آستانه بحرانی عظیم است، شاید تنها قرار گرفتن فرزندان نظامی این ملت، یعنی همانها که در روزهای حمله دشمنان تمامیت ارضی کشور ایران را با خطر ویرانی مواجه کردند، بتواند ما را نجات دهد. تاکید چند تن از سرداران محترم سپاه و حمایت برخی دیگر از بازماندگان سرداران اولیه جنگ و فرماندهان حلقه اول از این چهار تن، ما را بر آن می دارد که از آنان بخواهیم در مقابل موج ماجراجویی و تمایلات خودخواهانه ای که کشور را به فنا و نابودی پیش می برد، بایستند و نگذارند ملتی بزرگ به فساد و تباهی بیافتد و کشوری عظیم تکه تکه و نابود شود. در بسیاری از کشورهای جهان، چه در جهان غرب و چه در کشورهای خاورمیانه، نظامیان همچون کوههایی استوار مانع نابودی سرزمین در هیجانات و ماجراجویی ها شده اند.
من به عنوان یکی از نویسندگان این دیار، که از سر تاسف مجبور شده ام تا سالها از وطن خود دور بمانم، به دنبال گفته های چهار سردار سپاه که گفته اند مردم حق دارند از رهبری انتقاد کنند، توجه آن آقایان را به اشتباهات بزرگی که توسط رهبر نظام در چند سال اخیر انجام گرفته و موجب ویرانی ایران شده جلب می نمایم:

اول، جناب آقای خامنه ای بخاطر خصومت های شخصی خود با برخی از بزرگان کشور، از جمله آقایان موسوی، خاتمی و هاشمی سرمایه های بزرگی از سیاست کشور را از عرصه اداره کشور خارج کرده و هزینه های فراوانی را از همین رو به کشور تحمیل کرده است.
دوم، جناب آقای خامنه ای با دادن اجازه دخالت به فرزندشان آقای مجتبی خامنه ای و حمایت بی دریغ و نامشروط از آقای محمود احمدی نژاد، کشور و عرصه سیاست خارجی را جولانگاه یکه تازی شخصی بی کفایت کرده که عملا در صحنه خارجی ایران را به تحریم و جنگ کشانده و در عرصه داخلی فقر و عقب ماندگی و ناامنی و فساد اخلاقی و مالی را بشکلی حیرت آور و بی سابقه در کشور باعث شده است
سوم، رهبر نظام نه تنها اجازه رفتارهای فراقانونی و ماجراجویانه را به آقای احمدی نژاد داده، بلکه با وجود اینکه خود می داند که او عامل همه مصائب سالهای اخیر است، برای حفظ قدرت خود، وی را حفظ کرده و حتی امروز که می داند ادامه دولت او به زیان کشور است، باز هم از وی حمایت می کند.
چهارم، رهبری کشور بخش وسیعی از نهادهای قانونی اعم از مجلس، شورای تشخیص مصلحت، مجلس خبرگان و بخش های مهمی از ناصحانی را که به عنوان شخصیت های حقیقی مانند مراجع و یا شخصیت های حقوقی مانند نشریات می توانند معایب و اشکالات کشور را برای ادامه عمر کشور و بهبود اوضاع به کار گرفته شوند، از حیزانتقاع ساقط کرده است. نه نصیحت اهل فضل و دانش را می شنوند، و نه به نظر دانشمندان و نخبگان گوش می کنند
پنجم، بخاطر ماجراجویی های بیهوده در منطقه لبنان و فلسطین، خاورمیانه، بخشی از اروپا و بخشی از آمریکای لاتین، کشور ایران در سالهای اخیر از مرتبه کشوری صلح دوست، قدرتمند و حامی ارزش های انسانی تبدیل به یک کشور یاغی و سرکش شده که این وضعیت نه در جهت انقلابیگری است و نه با آرمانهای اولیه نظام و نه با قانون اساسی سازگار است.
ششم، آیت الله خامنه ای بارها و بارها، از قوانین کشور که خود ایشان ملزم به رعایت آنهاست، تخطی کرده و به رئیس جمهور نیز اجازه داده که از قوانین بسیاری تخطی کند و چون اهل قانون و اهل مصلحت این موارد خلاف را گوشزد کرده اند، مصلحت جویان و مصلحین را از قدرت رانده اند و بر ناگواری ها و ستمکاری ها صحه گذاشته اند.
هفتم، نیک می دانید که اگر بنا باشد که برای حفظ قدرت رهبری امنیت ملی بخطر بیافتد، یا بخاطر دفاع از رئیس جمهور تمامیت ارضی کشور مورد تهدید قرار بگیرد، این موضوع نقض غرض است. رئیس جمهور باید باشد تا از تمامیت ارضی کشور دفاع کند، نه آنکه آن را بخطر بیاندازد، رهبر باید باشد تا موجب وحدت میان مردمان شود، نه آنکه باعث قهر کردن مردم از حکومت و کشورشان شود، علما و روحانیون باید باشند تا مردم به دین خدا نزدیک شوند، نه آنکه از آن گریزان شوند. حتی کاری کرده اند که واژه بسیجی و پاسدار برای مردم به طوق لعنتی تبدیل شود. آن هم مردمی که سالهای سال قدردان بزرگانی بودند که با فدیه جان خود از حرمت ایران و ایرانی و استقلال کشور دفاع کردند.
سرداران بزرگ نظامی کشور
ایران روزهای خطرناکی را می گذراند. به نظر می رسد که حتی خود رهبری نیز نمی داند با این وضع باید چه کند. خبرهایی که منتشر می شود اسفبار است، امروز خبر درگذشت چهار سردار سپاه، وفا غفاریان( 52 ساله) از مدیران ارشد سپاه به دلیل بیماری، عباس مهری( 52 ساله) از فرماندهان دیگر ارشد سپاه در اثر سکته مغزی، احمد سیاف زاده( 55 ساله) فرمانده دانشگاه عالی سپاه در اثر عارضه قلبی، منصور ترکان( 50 ساله) از فرماندهان عالی سپاه در اثر سکته مغزی، غیرقابل باور و غیرقابل درک است. چگونه می شود که یکباره در عرض چهار روز چهار فرمانده مهم سپاه همزمان تصمیم می گیرند سکته کنند. این در حالتی است که کشور از نظر امنیت در منطقه در وضعی خطرناک قرار دارد.
دخالت خارجیان جز تحمیل ویرانی بزرگ و نابودی دستآوردهای علمی و فکری و فرهنگی و صنعتی و اجتماعی چیزی نصیب ما نمی کند. ادامه تحریم ها یا حملات خارجیان یا حتی ادامه همین شرایط موجب شورش های کوری می شود که حاصل آن را در تمام اروپای شرقی و بسیاری کشورهای آسیای میانه می توانیم ببینیم که کل یک جامعه را ویران می کند و ادامه این وضع نیز خود مصیبت عظیمی است. حکومت در سه سال گذشته دست مردم و خردمندان و نخبگان را بسته است و بخش بزرگی از مصلحان گرفتارند. شما که می دانید چه فاجعه ای در انتظار ایران است، از نفوذ سیاسی خود استفاده کنید و به رهبر و نزدیکانش نهیب بزنید که این آخرین خاکریز انقلاب است. فرزندان و دوستان و پدران و ارواح شهدایی که بخاطر حفظ ایران به شهادت رسیدند از همه انتظار دارند ایران را که هزاران سال است با افتخار و سربلندی جایگاه بزرگ خود را در تمدن جهان حفظ کرده باز به همان رفعت و سربلندی برساند.